The Killing of a Sacred Deer
Visages villages
Happy End
A Ghost Story
Battle of the Sexes
FilmSlot

Homefront

De invasie van Amerika

Home is where the war is, luidt een van de totaal niet lollig bedoelde aforismen achter de 'first person shooter'-game Homefront. Het spel werd geschreven door John Milius, een van de scenaristen van apocalypse now.

Noem het revisionistisch, maar voor de recente Japanse release van de game Homefront werd de Noord-Koreaanse invasie van de Verenigde Staten vervangen door een invasie van 'een zeker land uit het noorden'. Beelden van de zojuist overleden leider Kim Jong-il werden verwijderd en naar de nieuwe Noord-Koreaanse leider werd alleen nog maar verwezen als 'de Noordelijke Leider'. Japan had geen behoefte zijn binnenlandse consumenten te verontrusten door het buurland als een agressieve supermacht neer te zetten. Hoe anders ging het in de Verenigde Staten.

Charlie Sheen
Onze nieuwsgierigheid werd gewekt door de naam van de auteur van Homefront, John Milius. Milius brak eind jaren zeventig door als de coscenarist van Coppola's Vietnamhallucinatie apocalypse now. Een paar jaar later trok hij opnieuw de aandacht als schrijver en regisseur van red dawn, inmiddels een cultfenomeen, waarin opgeschoten adolescenten hun stadje verdedigen tegen binnenvallende Russische troepen. Alsof die premisse al niet freaky genoeg was, laat de cast met Patrick Swayze, C. Thomas Howell en Charlie Sheen zich anno 2011 lezen als een psychopathologisch panorama van Los Angeles, ook al mogen we over Patrick Swayze niets dan goeds zeggen. C. Thomas Howell trouwens, voor wie de man niet kent, klom in 1986 op tot de rangen van Hollywoods b-garnituur met soul man, over een witte jongeman die zich voordoet als een zwarte student om een beurs voor Harvard Law te krijgen. Want, inderdaad, witte jongemannen hadden het in die tijd maar moeilijk, wat met al die negers op topposities in het militair-industrieel-universitair complex. Het is minstens zo'n bizarre omkering als een invasie van de Verenigde Staten.

Dzjengis Khan
Maar goed, Milius dus. Was apocalypse now nog antioorlog te noemen met die verhaallijn over een doorgedraaide Amerikaanse kolonel die zich diep in de jungle als een god laat vereren, red dawn gaf blijk van een heel nieuwe koers voor Milius. "Ik wist dat ik vanaf dat moment als een rechtse oorlogsfanaat zou worden neergezet", zegt de filmmaker in een documentaire op een dvd-release van de film. Linkse hippies stonden in 1984 meteen klaar met hun oordeel, jammert Milius, ook al suggereerde hij twee jaar daarvoor met conan the barbarian dat linkse hippiecinema niet helemaal zijn ding was. Ook niet in de jaren daarna trouwens, met films als extreme prejudicegeronimo, an american legend en clear and present danger. Of met die aflevering Viking Bikers from Hell uit Miami Vice. Mickey Rourke zei een tijdje terug nog in gesprek te zijn met Milius over een nieuwe Dzjengis Khan-film. Misschien om de menselijke kant van de bekende staatsman meer voor het voetlicht te brengen.

Thatcher
Het is allemaal water onder de brug, volgens het hippiespreekwoord. Want John Milius laat zijn ware gezicht al jaren zien. De zelfverklaarde Zen-anarchist geldt in de Verenigde Staten als een van de celebrity's van de National Rifle Association, net als de revolverslingerende Charlton Heston voordat die getroffen werd door Alzheimer en Michael Moore's disease. 'Milius can be routinely seen visiting local gun shops and shooting and socializing with the public at target ranges near his residence when not at remote movie locations', aldus Wikipedia. Waar blijft die cable waarin staat dat Margaret Thatcher eigenlijk Milius in drag was?
Voor wie zich dat personage voor de geest kan halen, de Coen-brothers hebben Walter Sobchak in the big lebowski gemodelleerd op Milius. De broers zijn trouwens vrienden van de regisseur, en dat is mooi. Hollywood is dus niet alleen maar een bastion van joods-communistische hippiezwijnen, zoals ze bij Fox nog wel eens willen beweren.

Nazi's
Bizar wordt het in 1999 als John Milius gevraagd wordt consultant te worden bij het Institute for Creative Technologies (ICT), een onderzoeksinstituut opgezet en gefinancierd door het Amerikaanse leger. Doel ervan is 'om de voordelen van een grote universiteit te combineren met de creatieve krachten van Hollywood en de game-industrie'. De ontwikkeling van training- en simulatieprogramma's zou centraal staan. Laten we dat gewoon geloven.
En Milius had als regisseur en NRA-bestuurslid blijkbaar de ideale kwalificaties om het instituut van advies te dienen.
Obscuur is het allemaal niet. De visuele effecten die het instituut sindsdien ontwikkelde, hebben onder meer een Oscar binnengesleept. Wat de filmmaker precies deed bij het instituut is mij niet bekend, maar hij hield er blijkbaar wel freelance klussen in de game-industrie aan over. In 2005 was Milius een van de schrijvers achter de game Medal of Honor: European assault waarin Amerikaanse militairen in de Tweede Wereldoorlog tegen de nazi's moeten vechten.

Ultranationalisten
Terug naar Homefront en de Noord-Koreaanse invasie van de Verenigde Staten. Het is niet de eerste keer dat in een game de Verenigde Staten worden binnengevallen. Eind 2009 nog verscheen het megasucces Call of duty: Modern warfare 2 waarin ultranationalisten in Rusland de macht overnemen en even later de VS binnenvallen en regeringsgebouwen in Washington bezetten. Toch is Homefront van een heel ander kaliber.
Net als red dawn in 1984 de invasie van Sovjettroepen naar het veilig gewaande platteland van de Verenigde Staten bracht, schetst ook Homefront een realistisch angstvisioen waarin een vijandige buitenlandse mogendheid doordringt tot de Amerikaanse huiskamers en achtertuinen. Precies de plek waar mensen zich veilig voelen en waar ze dus het kwetsbaarst zijn. Het spel is een stuk venijniger dan War of the worlds waarmee Orson Welles in 1938 de Amerikanen in een collectieve hysterie stortte door via de radio verslag te doen van een buitenaardse invasie. Venijniger omdat War of the worlds weerlegd werd. Het was een incident, een eenmalige uitzending. De invasie van Noord-Korea in Homefront is een idee dat zich blijft herhalen doordat mensen het steeds opnieuw spelen. Homefronts macabere realisme is ook veel groter dan dat van eerdere games en dat is te danken aan John Milius.

Mad Max
Na de introductiefilm van het spel die laat zien hoe een elektronisch wapen de Amerikaanse computerinfrastructuur uitschakelt en de invasie mogelijk maakt, wordt de speler gearresteerd en in een schoolbus afgevoerd door de hoofdstraat van een of ander stadje in de Amerikaanse Midwest. Terwijl de bus langzaam wegrijdt, liggen langs de kant van de weg baby's in kinderwagens te huilen terwijl hun ouders door de Noord-Koreanen geëxecuteerd worden. In sportstadions blijken vervolgens interneringskampen ingericht.
Het wordt erger. Tijdens een van de missies moet de speler zich verstoppen in een massagraf vol lijken om te ontkomen aan een vijandige patrouille, en raciaal geweld tegen in de VS geboren Koreanen neemt toe. Op het platteland zijn dorpen veranderd in een soort wetteloze Mad Max-zones waar Noord-Koreaanse militairen gefolterd worden en de verwilderde bewoners zich door voedsel- en benzineschaarste tegen andere Amerikanen keren. Een burgeroorlog dreigt. Als een van de hoofdrolspelers hoor je bij een verzetsgroep die het land weer op orde hoopt te krijgen. Een nationaal inferno al met al, dus Milius heeft z'n werk knap gedaan en kan vrolijk z'n vergoeding ophalen bij producent THQ. De makers zouden 'enkele van de morele grijze gebieden willen onderzoeken die horen bij het voeren van een verzetstrijd', schreef een journalist van AOL News.

Witte fosfor
De invloed van films op games is met de toename van de processorrekenkracht al jarenlang te zien — 360 graden opnamen, shot-tegenshot, craneshots, helicopterview — en de laatste twee, drie jaar ook buiten de cutscenes (korte films) die naast de eigenlijke gameplay om in de spellen zijn opgenomen. Vaak ontbreekt het wel aan overtuigende emotionele verhaallijnen, en dan bedoel ik niet de hartritmestoornissen die je ontwikkelt na het spelen van horrorgames als Silent hill en Dead space. Homefront is in die context weer wat veel van het goeie met zijn executies, massagraven en interneringskampen. Of concludeerden de marketingjongens bij THQ dat adolescenten alleen nog hun bed uitkomen voor een potje Noord-Koreaanse genocide? En dat John 'shooting and socializing with the public at target ranges' Milius dus de aangewezen auteur was voor dit rampscenario?
Over de ideologische motieven achter Homefront is het trouwens alleen speculeren, ook al wordt Milius indirect al jaren door het Amerikaanse leger betaald. En ook al zijn games best een geschikt middel om de hearts en minds van de Amerikanen te beroeren. Misschien is het gewoon de markt die om steeds aangrijpender verhaallijnen vraagt. Ook Crysis 2, dat net is verschenen, draait om een aanval op Amerikaanse bodem.
Wat valt er verder nog over te zeggen? Helaas is de singe player-versie met z'n door Milius voorgekookte plot niet zo goed als verwacht. Bovendien is die erg kort. Sommige spelers claimen het spel binnen drie uur te hebben uitgespeeld. Op de eerste dag na de release kelderde het aandeel THQ met negen procent want de markt is onverbiddelijk, geile militaire oorlogspropaganda of niet. Gelukkig is de multiplayer wel goed want daarin mag je vrij bewegend en naar eigen voorkeur met witte fosfor en onbemande vliegtuigen de achtertuinen van suburbia bestoken.
Tot slot is het nog aardig om te melden dat Milius oorspronkelijke scenario van red dawn gebruikt gaat worden voor een remake waarin niet de Russen de Verenigde Staten binnenvallen maar, u raadt het al, Noord-Korea.

Ronald Rovers

Homefront John Milius. €44,99



top
Artikelen
Zo zit het dus met die Roemeense New Wave
FilmSlot Homefront

Interviews
Cristi Puiu over AURORA Roemeens moordsprookje
Andrei Ujica over THE AUTOBIOGRAPHY OF NICOLAE CEAUSESCU 'Ceausescu wilde graag gefilmd worden'
Christoph Hochhäusler over UNTER DIR DIE STADT De Frankfurt cocktail
Take 5 Olivier Masset-Depasse over ILLÉGAL
David Robert Mitchell over THE MYTH OF THE AMERICAN SLEEPOVER Chillen voor de camera

Rubrieken
Redactioneel
FilmKort
FilmSterren
FilmThuis
Ebele Wybenga (Upload Cinema) Comfortfood
Spotlight Stephen Dorff
FilmBoeken Alex van Warmerdam
FilmPers
World Wide Angle (NL)
Actie!
Evenementen (Focus)


Recensies
AURORA Thriller tergt kijker tot het uiterste
THE AUTOBIOGRAPHY OF NICOLAE CEAUSESCU Raak portret van Roemeense dictator
AUTUMN GOLD Atleten toveren brede glimlach op het gezicht
BLACK BUTTERFLIES Carice van Houten moeizaam als dichteres
Il conformista (Thuiskijken) Bertolucci's barokke revolutie
CONTRE TOI Stockholmsyndroom
DE ENGEL VAN DOEL Tragikomisch bezoek aan spookdorp
HAPPYTHANKYOUMOREPLEASE Frisse nostalgie in zonovergoten New York
ILLÉGAL De angst van de illegaal
IN A BETTER WORLD Oscar voor wraak
THE MYTH OF THE AMERICAN SLEEPOVER De jeugd is voorbij, maar nog even niet
PAUL Buitenaardse poepgrappen
RABBIT HOLE De grote Nicole Kidman-show
SHAHADA Geloof als troost
DE SMAAK VAN DE ZIEL Veel zoet in sterrenrestaurant
SOMEWHERE Het onbenoembare gemis van de sterren
SOUND OF NOISE Drummende drilboren en blaffende bulldozers
TRASH HUMPERS Korine denkt te shockeren met bejaarde vandalen
UNTER DIR DIE STADT IJskoud maar zinderend liefdesdrama