La mort de Louis XIV
Nocturama (Previously Unreleased)
Certain Women (Previously Unreleased)
L'amant double
Dunkirk
Jean-Luc Godard Thuiskijken

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op dvd.


JLG
Dansen met Godard

Grootmeester Jean-Luc Godard wordt bij de uitreiking van de European Film Awards op 1 december in Berlijn op (bijna) 77-jarige leeftijd nog snel even geëerd met een Lifetime Achievement Award.

Zou het te maken hebben met de dood van Ingmar Bergman en Michelangelo Antonioni deze zomer? De mannen die de vorige halve eeuw smoel hadden gegeven aan de Europese cinema stierven binnen 24 uur, en dat was voor sommigen het signaal om de Europese cinema als serieuze kunstvorm ook maar meteen ten grave te dragen.
In de Britse krant The Guardian viel de knetterende term 'arthouse apocalypse'. Gelukkig kon Peter Sellars ietsje later in dezelfde krant wel iemand noemen die zo op het lijstje met opvolgers kon: de Indonesische regisseur Garin Nugroho (opera jawa). En wie Sellars en zijn 'New Crowned Hope'-project inmiddels een beetje kent, weet wie hij nog meer op de tong had: Tsai Ming-liang (i don't want to sleep alone), Mahamat-Saleh Haroun (daratt), Apichatpong Weerasethakul (syndromes and a century), Paz Encina (hamaca paraguaya)...
'Die Nugroho, da's een Aziaat, geen Europeaan', moet de European Film Academy hebben gedacht. Met de term 'arthouse apocalypse' nog op het netvlies, werd ras de balans opgemaakt. Wat rest er eigenlijk nog aan oude Europese meesters? Veel Fransozen. Eric Rohmer (87), Alain Resnais (85), Jacques Rivette (79), Agnès Varda (79), Jean-Luc Godard (76)... Yep, als we het over het kaliber Bergman en Antonioni hebben, dan is Godard onze man.

Favorietenlijstje
Klinkt een beetje lullig misschien, maar is het niet vreemd dat er in het 20-jarige bestaan van de European Film Academy nu pas aandacht is voor Godard? De Zwitserse Fransman die in 1951 zijn eerste filmkritieken voor Cahiers du Cinema schreef en in 1955 zijn eerste film maakte (operation béton, een korte documentaire over de bouw van een dam in Zwitserland waaraan hij — om aan geld te komen — zelf had helpen bouwen) zocht dan misschien wel expres de marge van de cinema, maar à bout de souffle (1960), le mépris (1963), pierrot le fou (1965), deux ou trois choses que je sais d'elle (1967) en sauve qui peut (la vie) (1980) figureren nog steeds op favorietenlijstjes van critici en collega-regisseurs.
Eén keer heb ik hem gezien. Dat was in Cannes, bij de première van éloge de l'amour (2001). Hij had wild haar. En hij droeg een verkreukeld colbert, waarin duidelijk zichtbaar een afgekloven boek en een verfrommelde krant waren opgeborgen. Aan zijn arm hing de hoogbenige hoofdrolspeelster Cecile Camp. Het was net alsof hij de Franse intellectueel een beetje speelde. En laatst zag ik hem weer, zittend achter een elektrische typemachine, met blote bast zuigend aan een dampende sigaar. Godard had zichzelf gebombardeerd tot spil van histoire(s) du cinéma, het achtdelige-videowerk over de filmgeschiedenis (1988-1998) dat dit jaar eindelijk op dvd beschikbaar kwam.

Gitanes
En het valt me nu op dat Godard in zijn herfstige, essayistische periode eigenlijk niet zo veel verschilt van die jonge beeldenstormer die in 1964 de oude Fritz Lang ging interviewen, voor een draaiende camera. De jonge Godard en de oude Lang zitten aan een tafel, in zwart-wit, als the dinosaur and the baby. Ze vreten hun Gitanes bijna op, zo opgewonden zijn ze allebei. Het fascinerende gesprek over romantiek, psychoanalyse, censuur en auteurschap is doorsneden met beelden van le mépris en m — eine stadt sucht einen mörder en is te vinden in een tweedelige dvd-box die onlangs in Engeland verscheen met zeven Godard-films uit de jaren zestig en twee uit de jaren tachtig, voorzien van korte inleidingen door Colin McCabe die tevens de geautoriseerde biografie Godard: portrait of the artist at seventy (2003) schreef. Het is wel een wat merkwaardige verzameling films op die twee boxen.
Gelukkig wordt er gestart met Godards spraakmakende speelfilmdebuut à bout de souffle (1960), een lowbudgetfilm die in vier weken tijd werd opgenomen, met een handheld camera, in de straten van Parijs, en die qua stijl zo vrolijk radicaal en innovatief was, variërend op het Amerikaanse thrillergenre, met Jean-Paul Belmondo als de Franse boef en Jean Seberg als zijn Amerikaanse liefje, dat met deze film vaak het begin van de Nouvelle Vague wordt aangeduid.
Interessant is het verhaal rond nummer 2, le petit soldat (1960), die vanwege de thematiek — de koloniale oorlog in Algerije — in Frankrijk werd gecensureerd en pas in 1963 verscheen. In het gesprek tussen Godard en Lang komt het onderwerp censuur aan de orde: dat er in Frankrijk begin jaren zestig (!) eigenlijk geen kritische politieke film kan worden gemaakt, en dat bijvoorbeeld ook een film over de Franse president ondenkbaar is. Dit werpt ook een helder licht op de situatie waarin de Nouvelle Vague-regisseurs (Godard, Truffaut, Rivette, Rohmer) het auteurschap van hun films opeisen. Hiermee kan namelijk worden voorkomen dat producenten, distributeurs en andere zakenlieden de schaar in de voltooide film zetten. Director's cut.

Muze
Op de dvd staat ook een fantastische korte documentaire (50 minuten) van Luc Lagier, godard, love and poetry (2007) waarin de eerste Godard-films worden geduid aan de hand van Godards relatie met Anna Karina, de muze die mevrouw werd. Godard ziet het Deense model voor het eerst in een zeepreclame op de Franse televisie, eind jaren vijftig. De documentairemaker heeft het spotje met de 19-jarige Anna Karina op de kop getikt, waardoor ook wij haar voor het eerst ontmoeten in een bad vol schuim. Spoedig daarna zien we haar in een dragende rol in le petit soldat. Dan wordt de muze in 1961, op 21-jarige leeftijd, mevrouw Godard. En in een razend tempo gaat het voort. In knalrode panty's walst ze door une femme est une femme (1963), een inventieve en aanstekelijke muzikale komedie over een jonge vrouw die een baby wil, terwijl Anna Karina tijdens de opnamen zwanger raakt van Godard. En zo laat de documentairemaker de kunst en het leven continu versmelten, tot aan de scheiding in 1967 toe. Omdat Godard in de jaren zestig in moordtempo filmt (30 films in 10 jaar = 3 films per jaar) worden film en leven een wonderlijke carrousel. Of zoals Fritz Lang tegen Godard zegt over zijn speelfilm m — eine stadt sucht einen mörder: "m is een documentaire." En hij legt uit: "Ik denk dat een film die we op dit moment maken, over een tijd die we hebben meegemaakt en doorleefd, dat dat wel een documentaire moet zijn." En Godard knikt: "Als het goed is, is het per definitie een documentaire."

Dansen
En ik bedenk: wat had dit portret van Godard inclusief een rijtje vroege Godard-films goed gepast op het International Documentary Filmfestival Amsterdam (IDFA). Als we het dan toch over fictie in de documentaire hebben en documentaire in de fictie. Of misschien is dat meer weggelegd voor het International Film Festival Rotterdam (IFFR).
Dan zou het wel fijn zijn als de films die op deze twee dvd-boxen schitteren door afwezigheid, ook weer eens te zien zijn. Het gaat om le mépris uit 1963 waarin Michel Piccoli en Brigitte Bardot in de 'rollen' kruipen van Godard en Karina. En omdat Anna Karina, Claude Brasseur en Sami Frey zo verschrikkelijk aanstekelijk op YouTube dansen, op een nummer van de hedendaagse Franse band Nouvelle Vague (zoek op: Nouvelle Vague + Dance with me), wil je eigenlijk niets anders dan Godards bande à part (1963) ook weer onmiddellijk in zijn geheel zien.
Ongelooflijk hoe de oude beelden van Godard bij het nieuwe geluid van Nouvelle Vague passen. Zou Godard weten dat zijn beelden zijn gebruikt voor een van de leukste clipjes op internet? En dat er op deze manier nieuwe generaties met zijn werk in aanraking komen?

Belinda van de Graaf

Jean-Luc Godard — Volume One: breathless (1960), alphaville (1965), made in u.s.a. (1966), passion (1982), en 'Godard Encore'.
Jean-Luc Godard — Volume Two: le petit soldat (1960/1963), une femme est une femme (1961), pierrot le fou (1965), la chinoise (1967), détective (1985).
Te koop op dvd (import, Studio Canal/Optimum World).

Jean-Luc Godard (midden) en cameraman Raoul Cotard (rechts) op de set van bande à part.


De dansscène uit bande à part.



Top 10 import dvd's

blade runner — final cut
De hopelijk ultieme, definitieve, finale versie van de futuristische klassieker. Werkelijk afgeladen box bevat vijf schijven met daarop alle vijf (5!) versies van de film, waaronder dus de al jaren geleden door Ridley Scott aangekondigde final cut. In de volgende krant alle details.

eraserhead/short films of david lynch
Prijzige, maar in prachtige doos op lp formaat verpakte uitgave met niet alleen Lynch' morbide debuut over de meneer gumhoofd en zijn koeien-foetus-baby, maar ook nog eens zes vroege korte films. Met Lynchinaans welluidende titels als six men getting sick en the amputee.

Lubitsch in Berlin
Door de F. W. Murnau Foundation volledig gerestaureerde films uit de Duitse periode van Ernst Lubitsch: the doll, the oyster princess, sumurun, anna boleyn, the wildcat. Plus de korte film i don't want to be a man.

hitler: a career
De beroemde Hitler biograag Joachim Fest maakte in 1977 samen met filmmaker Christian Herrendoerfer een docu die de opkomst van de Führer probeerde te verklaren. Daarvoor gebruikten ze exclusief archiefbeelden, en geen interviews — de tegenovergestelde werkwijze dus van Claude Lanzmann in shoah. In hetzelfde jaar verscheen ook Hans-Jürgen Syberbergs avant-gardistische hitler — ein film aus deutschland, een theatrale tour de force van 8 uur die nu ook op dvd is te zien.

mikio naruse collection
Meneer Mikio Naruse kan terugkijken op een mooi jaar (vanuit het hiernamaals dan). De 'vergeten' Japanse grootmeester kreeg al zijn eigen Criterion rugnummer (zie Filmkrant nr. 287) en een box van de Masters of Cinema, nu eert het Britisch Film Institute hem met een drie-schijven tellende collectie.

marketa lazerova
Dit belooft iets heel bijzonders te worden. Deze veertig jaar oude Tsjechisch klassieker wordt ons aangeboden door distributeur Second Run, dat de film — een historisch epos over twee clans die elkaar in de 13e eeuw bestrijden — omschrijft als een mengsel van Tarkovski en Kurusawa. En onze Tsjechische collega's riepen de film uit tot beste ooit in hun land gemaakt. Meer in de volgende Filmkrant.

black sun
Nog een Second Run uitgave: dit documentaire portret over kunstenaar en filmmaker Hugues de Montalembert die na een brute overval blind achterbleef. Regisseur Gary Tan illustreert het door de hoofdpersoon zelf gesproken verhaal met abstracte beelden. Geproduceerd door Alfonso Cuarón.

nuit noire
Door Kees Kasander geproduceerd speelfilmdebuut van Belgische kortfilmer en surrealist Olivier Smolders. In een nachtmerrie-achtige wereld waar het maar 15 seconden dag is treft insektenverzameler Oscar een vrouw in zijn bed aan die langzaam transformeert tot rupsenpop.

spiritual exercises
Verzameling met tien korte films die dezelfde Olivier Smolders maakte tussen begin jaren 80' tot eind jaren '90. Onze Belgische vrienden van tijdschrift Filmmagie kunnen het veel mooier zeggen: "Smolders maakt unieke cinema volgens de regels van de kalligrafie: elegant, ongelooflijk schoon en hoogzwanger van sensualiteit".

black emmanuelle box volume 2
Laura Gemser volgde Sylvia Kristel op als de naïeve seventies seksgodin, die weer heel wat hete enzovoorts. Deze sexy box bevat naast vier films ook nog eens een cd met Nico Fidenco's fijne muziek.

Rik Herder

Deze lijst is samengesteld door Boudisque. Voor meer informatie ga naar boudisque.nl


UNDER THE VOLCANO
John Huston
De 78-jarige John Huston stond in 1984 aan het einde van een lange en grillige loopbaan toen hij het 'onverfilmbare' literaire meesterwerk Under the Volcano van Malcolm Lowry (1909-1957) onder ogen kreeg. Huston, de erudiete stierenvechter van Hollywood, herkende zich in de ingrediënten: mezcal, Mexico, meer mezcal, vrouwen, het gevecht van een eenling om zijn ziel, en mezcal om het af te leren. Maar Huston had het boek niet kunnen verfilmen zonder Albert Finney. In zijn rol als Lowry's alter ego Geoffrey Firmin, een alcoholist van het allerergste soort, treedt Finney buiten zichzelf met volgens Huston "de grootste acteerprestatie die ik ooit aanschouwde" (en hij kan het weten). Finney ís Firmin, een Britse diplomaat wiens laatste dag in het leven wordt gevolgd, op de Dag der Doden in 1938, waarop de Mexicanen hun ontvallenen herdenken. Aan de voet van een vulkaan overdenkt Finney zijn zonden en die van zijn vrouw Jacqueline Bisset, die is vreemdgegaan met zijn beste vriend Anthony Andrews. Het wordt een dag van liefde, verdriet en afscheid, waarbij Finney's ongekende alcoholpromillage de poorten van de hel doet openen.
Criterion heeft under the volcano als een meesterwerk behandeld. De film is prachtig digitaal opgepoetst en bevat een aantal verhelderende audiocommentaren. Met de tweede schijf wordt de kijker die nog rechtop zat gevloerd. notes from under the volcano is een één uur durend setbezoek uit 1984 waarop we meester Huston aan het werk zien en dat is een genot om naar te kijken. Maar het hoogtepunt en de beste extra die ik ooit op een dvd heb gezien is volcano: an inquiry into the life and death of malcolm lowry, een Oscargenomineerde documentaire uit 1976. Het is een hallucinante, honderd minuten durende hellevaart, met de door alcohol doorwrochten vertelstem van Richard Burton. Men analyseert hoe avonturier Lowry een boek voor de eeuwigheid schreef door in de Mexicaanse stad Cuernavaca neer te strijken om daar de duivel (of was het God?) onder de tafel te drinken. Geen opbeurende maar wel een enorm meeslepende kijkervaring die de levenskunst van Lowry tastbaar maakt. En dat is geen geringe verdienste.
Mike Lebbing
Te koop op dvd (import, The Criterion Collection)


JINDABYNE
Ray Lawrence
Als vier Australische visvrienden de 'bush' intrekken voor een visvakantie, gooit een in de rivier dobberend lijk van een jonge vrouw al op dag één roet in het eten. In plaats van terug te 'hiken' naar hun wagen waar de mobieltjes weer bereik hebben, 'knuppen' de mannen een vislijntje om de enkel van het lijk zodat het niet wegdrijft. Vervolgens blijven ze nog twee dagen om naar adem happende forellen aan de haak te slaan. O, symboliek! Want eenmaal terug in hun thuisstadje Jindabyne, breekt de pleuris uit. De verontwaardiging van de plaatselijke bevolking over de lakse houding van de mannen krijgt zelfs de omvang van een etnisch conflict als het slachtoffer van Aboriginal komaf blijkt. Ondertussen gelooft Claire (Laura Linney), de vrouw van garagehouder Stewart (Gabriel Byrne), niet wat haar man haar over het voorval vertelt. En zo komen er beetje bij beetje allerlei 'lijken' bovendrijven. Jindabyne is dan ook niet voor niets de herbouwde versie van een eerder in een stuwmeer verzonken stadje.
Net als in lantana, het vorige filmische juweeltje van regisseur Ray Lawrence, vormt in jindabyne de vondst van een lijk aanleiding voor een reeks morele dilemma's binnen een groep met elkaar verbonden mensen. Beide films zijn als thriller vermomde psychologische drama's waarin het grillige Australische landschap in prachtige totalen verborgen gevoelens herbergt. Maar waar lantana vijf jaar geleden opviel door pakkend acteerwerk en een verrassend intelligente plot, heeft jindabyne te lijden onder een matig script met stereotype figuren en een slepende montage. lantana boeide door gewone mensen te laten worstelen met buitengewone omstandigheden, jindabyne toont een extravaganza aan figuren in een situatie die te weinig ontwikkeling kent. Er wordt veel spanning gesuggereerd, die niet wordt ingelost: de dader is al vroeg bekend. En dan zijn er nog een paar personages die in een rariteitenkabinet niet zouden misstaan, zoals Claire's onuitstaanbare schoonmoeder en een donkerharig weesmeisje met koudblauwe ogen dat tot ieders ontzetting de schoolcavia om zeep helpt. Dat de spanningen worden afgeblust met een Aboriginal-ritueel dat de ziel van de vermoorde vrouw rust moet geven, helpt ook al niet. Kijk dan liever nog een keer naar jindabyne's illustere voorganger lantana.
Karin Wolfs
Te koop op dvd (import, Revolver Entertainment)




MACBETH
Geoffrey Wright
Wie vandaag de dag een toneelstuk van Shakespeare wil verfilmen, heeft grofweg drie mogelijkheden. De eerste is het zo getrouw mogelijk volgen van de originele tekst en setting; zie bijvoorbeeld de verfilmingen van Kenneth Branagh. Optie twee is de tekst volledig laten varen en alleen het basisgegeven meenemen, een strategie die vooral lijkt te worden ingezet voor flauwe tienerkomedies (10 things i hate about you). Mogelijkheid drie is misschien wel het moeilijkst: een tussenvorm waarbij de setting naar het nu geplaatst wordt, maar de originele tekst wordt behouden (of in iedere geval de manier van spreken). Baz Luhrmann werd beroemd met romeo + juliet (1996); nu stort mede-Australiër Geoffrey Wright zich op Macbeth.
Ook hier wordt het klassieke toneelstuk verplaatst naar een hedendaagse criminele wereld; Shakespeare's koningsintriges lenen zich daar natuurlijk uitstekend voor. Dit keer is het de onderwereld van Melbourne die zich in welluidende volzinnen en 'thee's en 'thou's uit. Wright, die 15 jaar geleden een dikke culthit scoorde met het skinheaddrama romper stomper, bewerkte Shakespeare's stuk samen met actrice Victoria Hill. Zij speelt zelf Lady Macbeth, hier een cokesnuivende goth-chick naast Sam Worthington's als glamrock gitaarheld uitgedoste Macbeth, inclusief rocksterrenzonnebril en -entourage.
Macbeth, toch al het kortste stuk van 'de bard', werd door Wright en Hill nog verder ingekort. Bovendien werden veel van de mono- of dialogen vervangen door beeldende oplossingen. Dat is maar goed ook. Veel van de acteurs, vooral in de bijrollen, lijken slecht overweg te kunnen met het oud-Engels, en zelfs bij hen die hier wel in slagen wordt dit ondergraven door hun Australische accenten. Bovendien verliest de film behoorlijk aan vaart wanneer de karakters beginnen te praten. Toch is Wrights experiment uiteindelijk de moeite van het kijken waard. Want, al doet de dvd-cover een taaie underworld-kloon vermoeden, visueel is de film indrukwekkend: de onderwereld van Melbourne wordt gevangen in neonverlichte, rooddoorlopen beelden. Bovendien kent de film, een van de bloederigste Shakespeare-verfilmingen, enkele indrukwekkend moordscènes, waarin de gewetensworstelingen van de daders van hun gepijnigde gezichten te lezen zijn.
Joost Broeren
Te koop op dvd (Dutch Film Works)




TEKKONKINKREET
Michael Arias
tekkonkinkreet — naar de Japanse term voor 'verstevigd beton' — is opgebouwd rond de heilige drie-eenheid van anime: een immense megapool met een eigenaardige architectonische mix van futurisme en nostalgie, het goed — bij voorkeur jongetjes of stoere meisjes met speciale krachten — en het kwaad — bij voorkeur een zielloze entiteit (computervirus, monster, robot, ontslagen biochemicus) — en een zeker 'je-ne-sais-quoi', een moeilijk te duiden dramatische kern die je ofwel opscheept met een dromerig escapisme (pompoko, princess mononoke) of een gevoel van totale verlating waarin het leven zich niet meer onderscheid van de stad, een fascistoïde reductie van het individu tot een onderdeel van de onkenbare moloch die de werkelijkheid — voortgedreven door een amorele technologische vooruitgang — is geworden (ghost in the shell). Beetje gechargeerd, maar dat dekt de lading wel.
tekkonkinkreet is de langverwachte verfilming van de manga van Taiyô Matsumoto uit 1993, uitgevoerd met prachtige visuele effecten. De oudere Black en zijn jongere vriendje White overleven als wezen in de straten van Treasure City. Als 'Cats' (dragers van geesten in de Japanse cultuur) bewegen ze zich voort met een combinatie van 'free running' en vliegen, en verslaan ze rivaliserende bendes uit andere wijken. Tot Mr. Snake opduikt, een satanische technofascist met een bijbehorende hang naar gebiedsuitbreiding.
Zoals vaker gebeurt, waarschuwt deze anime tegen een al te optimistisch en vooral kritiekloos geloof in de vooruitgang. Daartegenover stellen manga en anime meestal een vage potpourri van filosofie en spiritualiteit, in dit geval een mengsel van loyaliteit en yin-yang-evenwichten. Maar die ondertonen worden nergens pedant, het blijft speels. tekkonkinkreet is een fascinerend geheel, een internationaal uithangbord voor deze Japanse beeldkunst met een zeldzame combinatie van 3D-CGI en cel-animatie (beeld voor beeld handgetekend). De in Japan wonende Amerikaan Michael Arias regisseerde eerder the animatrix, een anime spinoff van the matrix.
Ronald Rovers
Te koop op dvd (Sony)




Vergeten zilver
Mickey Rourke, existentialist

In deze nieuwe rubriek geen ruimte voor de zoveelste filmauteur. Hier wordt stilgestaan bij vergeten, markante of ondergewaardeerde acteurs en actrices. Deze maand: Mickey Rourke, rebel van beroep.

Begin jaren tachtig had Francis Ford Coppola ballen. Terwijl de wereld hem na apocalypse now in de gaten hield kwam hij met one from the heart, neergesabeld wegens het sentiment en de overdreven stilering. Na dit neersabelen nam hij twee tienerrebelliefilms 'back to back' op, the outsiders en rumble fish. Allebei zo mogelijk nóg gestileerder en dus opnieuw neergesabeld.
Als je die films nu terugziet valt de ophef een beetje te begrijpen. De films bevatten dik aangezette symboliek. Maar wat zien ze er prachtig uit en wat had Coppola toch een goed oog voor jong talent. Neem rumble fish (1983), nu uitgebracht in een luxe dvd-editie met een gigantische hoeveelheid extra's. Van de cast vol onbekenden werden Diane Lane, Nicolas Cage, Christopher Penn, Matt Dillon en Laurence Fishburne Hollywood-sterren. Met de grootste attractie van de film, Mickey Rourke, liep het anders af. En dat terwijl zijn entree als 'The motorcycle boy' toch legendarisch is, wanneer hij na jarenlange afwezigheid in zijn oude buurt opduikt en zijn broertje Dillon tijdens een bendegevecht bijstaat: "What is this? Another glorious battle for the kingdom?" Hij trekt er een gezicht bij waarop levensmoeheid en een vertederende glimlach elkaar kruisen, een expressie die hij de hele film lang moeiteloos volhoudt en die hem onweerstaanbaar maakt. Vrouwen vallen als een blok, mannen bewonderen zijn ongekende charisma.
Rourke wist trouwens alles van vechten. Hij groeide op in een arme buurt, hing met de verkeerde gasten op straat rond en werd een succesvolle amateur-bokser. Na een paar kleine maar fijne bijrollen kreeg hij een kans zich te bewijzen in rumble fish. Hij stelde Coppola niet teleur. Met een fluisterende stem zet hij een knappe existentialistische loner neer, een zacht pratende ex-gangster, een rebel, iemand die zijn eigen weg moet gaan en zijn einde met open blazoen tegemoet treedt.
Hierna maakte Rourke zijn nieuwe status als ouderwets matinee idol nog waar met Alan Parkers 'horror noir' angel heart en met barfly, waarin hij een overtuigende Charles Bukowski vertolkt. Daarna kwamen succesfilms, maar dan ranzige, zoals nine½ weeks, en met harley davidson and the marlboro man maakte hij zich onsterfelijk belachelijk. Als hij dat overigens niet al gedaan had, door weer een loopbaan als profbokser te beginnen, van allerlei verboden stimularia te snoepen, tussendoor een peperdure maar incompetente therapeut te zoeken, wegens huiselijk geweld te worden opgepakt en de ene op de andere foute 'career move' te stapelen. Zoals de bereslechte Belgische thriller shades, waarin hij een tenenkrommende karikatuur van zichzelf neerzet. Even namen de liefhebbers notie van Rourke's fenomenale bijrol in Sean Penns the pledge: hij kon het nog, maar het was wel erg weinig. Daarom toch maar weer die nieuwe rumble fish-dvd erin schuiven, en wegdromen bij Rourke's melancholieke blik. Toen zelfs de allercoolste neger in een rokerige biljartzaal hem bewonderend nakeek en hem omschreef als 'royalty in exile'. Mickey, wat is het lang geleden.

Mike Lebbing

 



top
Artikelen
De toekomst heet 3D... ...maar liever niet bij spektakel
Action!
Filmbank Tour Verdwaald in het geheugenpaleis
Het Instituut
Wong Kar-wai Glanzend lege huls


Rubrieken
Boeken Letter en licht
Filmbladen Cinema Scope
De geruchtenmachine
Mening
Mijn Mening
De Pers Over
Scherpstellen
Thuiskijken
Uitgelicht
Verwacht
World Wide Angle


Recensies
BLINDSIGHT Alles fantasie!
CARLA'S LIST Mosterd na de maaltijd
DE DRIE MUSKETIERS Schermende poppen, zwaardvechtende tieners
EARTH De uitputting nabij
EASTERN PROMISES Geweld bij Cronenberg
HEIMATKLÄNGE Jodeln rocks!
A MAN TO REMEMBER Klassieker is teruggevonden
MY BLUEBERRY NIGHTS Road movie zonder weg
TUYA'S MARRIAGE Een huwelijk uit ellende
DE VERLOREN SCHAT VAN DE TEMPELRIDDERS II Schermende poppen, zwaardvechtende tieners
VOLEURS DE CHEVAUX Het Wilde Oosten
THE YEAR MY PARENTS WENT ON VACATION Alle grote mensen liegen!