Wonder Woman
Broers
La región salvaje
En amont du fleuve
Daughters of the Dust
FilmThuis

Drugsdroom
SILENT SCREAM (David Hayman, Groot-Brittannië, 1990, BFI, regiovrij)
In 1963 werd de toen twintigjarige Larry Winters veroordeeld tot levenslang vanwege de moord op een Londense barman. In de tien jaar die volgen zit hij zijn straf uit in een reeks steeds strengere en steeds gewelddadigere Schotse gevangeniscomplexen, waar hij het personeel aanvalt en daarom platgespoten wordt met kalmeringsmiddelen, waar hij al snel verslaafd aan raakt. Wanneer in 1973 de experimentele Barlinnie Unit wordt geopend, waar de gevangenen intensieve psychologische begeleiding krijgen en een grotere graad van democratische inspraak hebben, is hij één van de eersten die erheen wordt overgeplaatst. Hij bloeit er op en wordt artistiek actief, in schilderijen en gedichten. Maar van zijn verslaving komt hij niet af, en in 1977 overlijdt hij aan een overdosis.
Tot zover het ware verhaal waarop David Haymans silent scream is gebaseerd. Maar dat is niet het verhaal dat de ambitieuze film vertelt, niet precies tenminste. We beleven Winters' laatste nacht met hem mee, vanaf het moment dat hij de fatale dosis ontvangt tot hij eraan ten onder gaat. Daartussen leven we mee in zijn trip, een hallucinatoir amalgaam van zijn dichtwerk en tekeningen, die tot leven komen in animaties, en door elkaar lopende herinneringen.
Herinneringen aan zijn jeugd als katholieke jongen in een protestantse wereld; aan de gewelddadige spelletjes die hij met zijn broer speelde; aan de brutaliteiten die hij als jonge soldaat om zich heen zag; aan de mishandelingen in eerdere gevangenissen; aan de moord die hij pleegde. Maar ook aan enkele gelukkige momenten — in het bijzonder een verlofdag waarop hij voor het eerst in vijftien jaar weer even thuis was.
De film wordt gedragen door hoofdrolspeler Iain Glen, die voor de rol een Zilveren Beer won in Berlijn, en door het gelaagde scenario van Bill Beech, die Winters leerde kennen toen hij in de jaren zeventig een schrijfworkshop gaf in Barlinnie. Dat Haymans regie hen hier en daar in de steek laat en sommige van Winters' sciencefiction-gerelateerde hallucinaties flink gedateerd zijn, doet aan de kracht van de film uiteindelijk niet veel af.
Joost Broeren


Vraagtekens
AGUA FRÍA DEL MAR (Paz Fábrega, Costa Rica/Frankrijk/Spanje/Nederland/Mexico, 2010, Filmfreak)
2010 was een uitzonderlijk sterk jaar voor de Rotterdamse Tiger-competitie. Met drie uitstekende winnaars, waarvan je er twee bijna naadloos op elkaar kunt leggen. De films spelen zich af aan de klamme Midden-Amerikaanse kustlijn, waar het leven de natuurlijke cyclus volgt. Ze zijn documentaire fictie en fictieve documentaire, met een amateurcast en een loom dwarrelende verhaallijn. En ze werden even puur als soepel vastgelegd — met een losheid die bewondering afdwingt.
Hield alamar het bij strikt alledaagse gebeurtenissen, daar kent agua fría del mar omvangrijkere narratieve verwikkelingen. Het begint met Karina, een meisje van een jaar of zeven dat 's avonds bij haar ouders wegloopt. Ze valt in het hoge duingras in slaap en wordt door een jong stelletje gevonden. Tegenover Mariana verzint Karina dat haar ouders overleden zijn, en dat haar oom en tante voor haar zorgen. Oom zoent haar alleen op haar mond, ook nog met zijn tong.
De volgende ochtend is Karina verdwenen, maar haar verhaal laat Mariana niet meer los. En je hebt het gevoel dat zij andersom ook niet meer uit Karina's gedachten verdwijnt. Een telepathische band, die de Costa Ricaanse regisseur Paz Fábrega suggereert in een associatieve montage, waarbij ze voortdurend tussen het jonge meisje en de jonge vrouw heen en weer snijdt.
Het knappe is, dat Fábrega de spiegeling van hun levens nooit concreet of expliciet maakt. Zoals ook onduidelijk blijft waarom Karina die leugen ophangt, en Mariana tijdens haar vakantie zo'n melancholisch gemoed heeft. Bij die vraagtekens blijft het, we mogen zelf naar de antwoorden gissen.
Fábrega brengt het allemaal in beeld met een zomerse lichtzinnigheid. Warme shots van donkergrijze stranden, bezaaid met felgele zeeslangen en badend in een overdadig zonlicht. Met alamar vormt agua fría del mar een soort neo-naturalistisch tweeluik. Cinema die haast maagdelijk aanvoelt. Bijzonder, in een tijdperk waarin beelden alomtegenwoordig zijn.
Niels Bakker




Gelogen Playboys
1981 (Ricardo Trogi, Canada, 2009, Film Movement, regio 1)
1981 is het jaar waarin de walkman voor het eerst op de markt komt. Het jaar waarin de eerste IBM-pc's van de lopende band rollen. Het jaar waarin Dynasty voor het eerst op de Amerikaanse televisie te zien is en Pacman in de speelhallen verschijnt. En het is, zo meldt de ondertitel van de autobiografische speelfilm 1981, het jaar waarin Ricardo Trogi een leugenaar werd.
Dat zit zo: Ricardo is dan elf en zijn familie verhuist naar een nieuwe stad. Waar Ricardo dus een nieuw leven moet opbouwen, op een nieuwe school en met nieuwe vriendjes. Alleen: de kliek waar hij bij zou willen horen, heeft walkmans en draagt peperdure, knalrode K-Way jassen. En hoe hard Ricardo zijn wensen ook aanwijst in de catalogus die hij schijnbaar permanent met zich meedraagt, zijn ouders zijn onverbiddelijk. Er is in het dure nieuwe huis gewoon geen geld voor dat soort extra's. En dus werkt Ricardo zich de groep in met een leugen: hij vertelt de jongens dat hij Playboys zou hebben. Geheid succes.
De inmiddels volwassen Trogi schreef en regisseerde de film, en spreekt ook zelf de voice-over in. Droogkomisch en met enige zelfspot blikt hij terug op zijn jeugdjaren; nostalgisch zonder zoetsappig te worden. Zijn stijl houdt het midden tussen het zoetrealistische van de tv-serie The Wonder Years en de sprookjesachtige wereld van amélie.
Naast zijn eigen leugentje wordt Ricardo ook geconfronteerd met de leugens van volwassenen om hun problemen van de kinderen weg te houden, en met de leugens van zijn klasgenoten om hun eigen problemen te verbergen. Uiteindelijk schuilt Ricardo's coming of age die de aimabele film verbeeldt vooral in het leren wanneer hij de waarheid vertelt en wanneer hij beter kan liegen.
JB


TOP-10 IMPORT DVD'S

THE BEYOND
Nooit een goed idee, je hotel op een hellepoort bouwen. Dan krijg je al snel gedoe met tarantula-aanvallen, zombiemeisjes en gespieste oogballen, zeker als je in een giallo-horror zit. (Lucio Fulci, Italië, 1981, Arrow Video, regio 1)

VAMP
Twee ballerige studenten zoeken vermaak in een stripbar en vinden in plaats daarvan een stel bloeddorstige vampiers onder leiding van Grace Jones. (Richard Wenk, Amerika, 1986, Arrow Video, regio 1)

STILL WALKING
Kore-eda's hommage aan de familiefilms van Ozu is al sinds vorig jaar verkrijgbaar op Nederlandse dvd, maar dankzij Criterion nu ook in high definition op Bluray. (Hirokazu Kore-eda, Japan, 2008, Criterion, regio 1)

THE VALLEY
Tweede film van Barbet Schroeder onderzoekt de grenzen van de menselijke ervaring wanneer een diplomatenvrouw en een stel hippies de jungle van Nieuw Guinea in trekken, begeleid door een soundtrack van Pink Floyd. (Barbet Schroeder, Frankrijk, 1972, BFI, regiovrij)

WILLIAM S. BURROUGS: THE MAN WITHIN
Documentaire portret van schrijver Burroughs, de 'godfather van de beat generatie', met niet eerder gezien beeldmateriaal en interviews met onder andere filmmakers David Cronenberg, die Burroughs' Naked lunch verfilmde. (Yony Leyser, Amerika, 2010, Oscilloscope, regiovrij)

CASA DE LAVA
Verpleegster Mariana begeleidt een comateuse immigrant uit Portugal terug naar zijn geboortedorp op de Kaapverdische eilanden. In Costa's handen is het resultaat een esoterische, poëtische en raadselachtige verkenning van het vulkaaneiland. (Pedro Costa, Portugal, 1994, Second Run, regio 2)

FACCIA A FACCIA
Een geschiedenisprofessor bekeert zich tot het bandietendom in deze spaghettiwestern, inclusief score van Ennio Morricone. Volgende maand uitgebreider besproken op deze pagina's. (Sergio Sollima, Italië, 1967, Eureka, regio 2)

JOURNEY INTO FEAR
Film noir over een marineman die wordt achtervolgd door schimmige nazi's draagt de vingerafdrukken van Orson Welles, die een bijrol speelt en zonder credit meeschreef, -produceerde en -regisseerde. (Norman Foster, Amerika, 1943, Cornerstone, regio 2)

DAUGHTERS OF DARKNESS
Een pasgetrouwd stel wordt verleid door een Hongaarse gravin en haar voluptueuze assistente. Al snel vliegen de dode maagden hen om de oren in deze Eurotrash-horror, opgenomen in België en met een culterige bijrol voor de Nederlandse regisseur Fons Rademakers. (Harry Kümel, België/Frankrijk/Duitsland, 1971, Blue Underground, regiovrij)

SENSO
Nog een gravin, maar ditmaal van het melodramatische Italiaanse soort. Gravin Livia Serpieri gooit haar hele leven te grabbel door er vandoor te gaan met een Oostenrijkse hunkerige legerman. Het is Visconti, dus het is luxueuze technicolor. (Luchino Visconti, Italië, 1954, Criterion, regio 1)

JB

Deze lijst is samengesteld door Boudisque (Vredenburg 31, Utrecht). Voor meer informatie ga naar boudisque.nl



top
Artikelen
IFFR: 30 jaar Filmkrant/40 jaar IFFR Filmtijgers zijn we. En blijven we.
IFFR: Distributiefilms
IFFR: 5 Tips Must see!
IFFR: Ouwe rotten De Russen komen!
IFFR: Nieuwe cinefielen 'Ga keihard op je bek'
IFFR: Nathaniel Dorsky Beeldenstromen
IFFR: XL Snurkende Mickey Mouse
Out of the Comfort Zone
IFFR: Nieuwe makers Hongerig naar jong en hip
FilmSlot: De vergeten films van Joseph Strick De doofpot moet open

Interviews
IFFR: Denis Côté over CURLING Tijgers van het noorden
Xavier Dolan over LES AMOURS IMAGINAIRES 'Ons hart is roerloos en onbegrepen'

Rubrieken
Redactioneel
FilmKort
FilmSterren
FilmThuis
Spotlight: James Franco Dromerige rebel
FilmBoeken De filosofie van Jacques Rancière
FilmPers
Evenementen (Focus)
World Wide Angle (NL)
Actie!


Recensies
127 HOURS Precies als een Zwitsers zakmes
ABEL Vadertje spelen
LES AMOURS IMAGINAIRES Laconieke adonis
BIUTIFUL De wonderlijke loutering van een slecht mens
BLACK SWAN Horror op spitzen
INCENDIES Woestijnfamilie
THE KING'S SPEECH Toen het woord nog macht was
NO ET MOI De dakloze en het slimme meisje
LA NOSTRA VITA Dood, en dan?
LES PETITS RUISSEAUX Rebellerende pensionado
LA PIVELLINA Een kleine kermis aan de rand van Rome
POETRY Banale, magische dagen
SILENT SOULS Roadmovie naar het graf
SONNY BOY Geen meeslepend epos
TRUE GRIT Het hardvochtig sentiment van de Coens