Good Time
Blade Runner 2049
mother!
Detroit
Manifesto (Julian Rosefeldt over)
Alexis Dos Santos (foto Angelique van Woerkom) Alexis Dos Santos over UNMADE BEDS

Landen op kussens

Vanaf de weidse Patagonische vlakten in glue vertrok de Argentijnse regisseur Alexis Dos Santos met unmade beds naar de stampvolle en swingende Londense East End.

Als chroniqueur van jeugdculturen hoeft Alexis Dos Santos (Buenos Aires, 1974) niet zo nodig bekend te staan. Ook al ging zijn derde kortfilm sand uit 2001 over hangjongeren, Volkswagen Kevers en een hippiebruiloft, en nam zijn debuutfilm glue uit 2006 ons mee naar de eindeloze vlaktes van Patagonië waar een trio pubers op zoek ging naar drugs en orgasmen en, ergens aan de horizon, volwassenheid.
In unmade beds vangt hij de melancholische zoektocht naar de ander, die bij onze adolescentie hoort, in de beukende ritmes van de Londense kraakscene. Maar de film is meer dan een hippe bejubeling van de Londense underground. Ook al wordt hoofdpersoon Axl elke ochtend wakker in een ander bed, niet meer wetend wat hij de nacht ervoor heeft uitgevroten.
"Zo begon het", zegt de tegenwoordig in Londen wonende Dos Santos als hij tijdens het Filmfestival Rotterdam met een houten hoofd aanschuift. "Ik werd op een ochtend wakker en ik vond een foto in mijn jas, maar ik kon me niet meteen herinneren hoe die erin kwam. Dat was het begin van Axls verhaal." Dos Santos heeft overigens geen houten hoofd van de drank, maar van een jetlag. De avond daarvoor is hij aangekomen vanuit het Sundance Festival in de VS, waar zijn film volgens hem door het publiek goed is ontvangen.
unmade beds draait om twee personages. Axl is naar Londen gekomen op zoek naar zijn vader die hem jaren geleden heeft achtergelaten bij zijn moeder. Vera is een jonge vrouw op zoek naar een vreemdeling — een rol van Michiel Huisman — waarmee ze een nacht in een hotel heeft doorgebracht.
unmade beds is geen romantische komedie zoals hier en daar wordt beweerd. Maar de film is zo licht van toon dat hij daar gemakkelijk mee verward kan worden. "Het gaat over identiteiten", zegt Dos Santos. "In film kun je iets doen wat je in het echte leven niet kunt: van het ene leven naar het andere leven gaan. Ik hou van onconventionele structuren. Ik wilde de levens van de personages langs elkaar laten schuren, van invloed op elkaar laten zijn zonder dat ze dat zelf door hebben. Axls verhaal spiegelt dat van Vera. Vera moet een geliefde vergeten en probeert dat door haar mysterieuze vreemdeling terug te vinden. Axl is op zoek naar zijn vader. Allebei moeten ze zichzelf vinden. Of hervinden."

Wat vond je in Michiel Huisman? Ik wilde een acteur die een instrument kon bespelen en kon zingen. Dat was mijn ideaal. Maar je kunt altijd doen alsof natuurlijk. In glue had ik ook een zingende acteur die niet kon zingen. Dat werkte prima. Nee, het was iets anders. Michiel bracht een energie met zich mee die helemaal paste bij zijn personage. Hij is charmant op een subtiele manier en dat is precies wat ik zocht in de scènes met Vera. Hij moest charmant, maar ook speels en verlegen zijn. Michiel heeft die verschillende lagen in zich. Zoiets gold ook voor Déborah François die de rol van Vera speelt. Ik zag haar voor het eerst in l'enfant van de Dardennes. Ik heb heel veel actrices bekeken maar zij legde een soort sarcasme in deze rol dat het personage uittilde boven wat de andere actrices lieten zien.

De film is in the mood for love meets my own private idaho zei je eerder. Een film over een tijd en een plaats. Over deze mensen in Londen. Welke geest wilde je te pakken krijgen met de film? Het moest over Londen gaan. Met de atmosfeer van die twee films. Maar dan zonder Shakespeare en de mannelijke prostituees. Londen is een plek waar hordes jongeren naar toe trekken omdat het een spannende plek is. Met een fantastische music scene. En een levendige art scene. Zo'n stad moest ik hebben. Maar het had ook New York kunnen zijn. De personages moesten in ieder geval van veel verschillende plekken komen. Ik wilde iets van de vrijheid vangen, met de muziek en de seks, maar ook laten zien hoe alleen de personages zich kunnen voelen. Het spel dat Déborah en Michiel met elkaar spelen, zo dicht mogelijk bij elkaar komen zonder echt iets over jezelf te vertellen, zelfs geen naam, is heel speels maar ook heel dramatisch: ze kunnen elkaar na deze afspraak mislopen en nooit meer zien. Het is trouwens niet echt een spel: Déborahs personage wil haar naam niet zeggen, omdat ze Michiel op afstand wil houden. En dat is precies wat Axl doet als hij de man ontmoet die zijn vader kan zijn. Die angst voor echte verbondenheid is de pijnlijke ondertoon van het hele verhaal.

Met de flashbacks, voice-overs en seksuele vrijheden lijk je speels te verwijzen naar de stijl van de Franse Nouvelle Vague. De Nouvelle Vague en vooral de vroege films van Godard heb ik heel vaak gezien. Daar hield ik van toen ik begon met filmmaken. Maar de laatste jaren heb ik ze niet meer opnieuw bekeken en ik heb er bij het maken van unmade beds ook niet meer aan gedacht. Deze films waren belangrijk voor me om te begrijpen wat film is en wat filmtaal is en hoe je op een speelse manier muziek, geluid en montage kunt gebruiken. Daarom is Godard een van mijn meest geliefde filmmakers. Maar als ik aan verwijzingen denk, en inspiratie bij het maken van films, dan denk ik vaker aan beeldende kunst, muziek en literatuur. Aan het werk van Sophie Call, Sadie Benning, Nan Goldin, Daniel Johnston and Manuel Puig. Die hebben allemaal veel invloed op me gehad op verschillende momenten tijdens het schrijven en het voorbereiding van het filmen. Als ik eenmaal begin met filmen dan probeer ik nergens anders aan te denken dan aan wat ik voor me heb: de acteurs, de personages, de set, het verhaal dat ik probeer te vertellen en de atmosfeer die ik wil overbrengen.

Heb je een ander einde overwogen van unmade beds? Ja, ik heb allerlei eindes bedacht. Maar eigenlijk was me vanaf het begin duidelijk dat Déborah en Michiel elkaar moesten ontmoeten. Op een of andere manier. Ik wilde geen wraakzuchtige god zijn die de personages straft voor hun onbezonnenheid. Er hoeft niet altijd iets slechts te gebeuren. Soms is het leven als een droom.

Ronald Rovers



top
Artikelen
Filmblind Licht! Licht! Licht!
De Sade for sale Martelporno
Work in progress Eindeloos sleutelen

Interviews
Alexis Dos Santos over UNMADE BEDS Landen op kussens
Take 5: Michiel Huisman verovert Engeland
Philippe Lioret over WELCOME "Calais is onze Mexicaanse grens"

Rubrieken
Boeken A star is gone
Filmweb
Filmfocus
Filmkort
Mening
Filmnieuws
Filmpers
Filmsterren
Filmthuis
Webfilm
World Wide Angle (NL)


Recensies
35 RHUMS Een schitterend afscheid
BLIND PIG WHO WANTS TO FLY (Previously Unreleased) Verlost van de ketens
THE COUNTRY TEACHER Rollen in het Tsjechische hooi
EVERLASTING MOMENTS De wereld door een lens
FIFTY DEAD MEN WALKING Levensgevaarlijke wereld
G-FORCE
GENOVA Rouwen onder de Italiaanse zon
THE HAPPIEST GIRL IN THE WORLD (Previously Unreleased) Achter de schermen van een namaakwereld
DAS HERZ IST EIN DUNKLER WALD (Previously Unreleased)
THE HURT LOCKER Adrenalinejunkie in de woestijn
IN THE ELECTRIC MIST Een Fransman in Louisiana
MILLENNIUM: MANNEN DIE VROUWEN HATEN Net zo goed als het boek
THE MOST DISTANT COURSE (Previously Unreleased)
NIGHT TRAIN (Previously Unreleased)
PAPER SOLDIER (Previously Unreleased)
PONYO ON THE CLIFF BY THE SEA Tuffen in een kaarsbootje
PRANZO DI FERRAGOSTO Oud maar niet zielig
SERBIS (Previously Unreleased)
TURISTAS (Previously Unreleased)
UNMADE BEDS Tegengif tegen de monotonie
WELCOME Welkom op de deurmat
WENDY AND LUCY Wat als je niets meer hebt?