The Killing of a Sacred Deer
Visages villages
Happy End
A Ghost Story
Battle of the Sexes
SNOW Filmpers

SNOW
Aida Begic
Het ingetogen debuut van de in Sarajevo geboren Aida Begic is wat onevenwichtig en geconstrueerd in vorm, maar overtuigt als psychologische schets van een groep beschadigde vrouwen, die elkaar zowel helpen als belemmeren bij het verwerken van hun verdriet. Begic deelt haar vertelling op in dagen van de week, en stelt een jonge vrouw centraal, de dorpsbewoonster Alma.
de Volkskrant (Bor Beekman)

In heldere, kalme beelden tekent de talentvolle debutante het leven van een vrouwengemeenschap in Slavno, een dorpje in de bergen van Oost-Bosnië. En uitgerekend daar, in een van die gehavende, Bosnische gemeenschappen waar men het leven opnieuw probeert uit te vinden, arriveren twee Servische projectontwikkelaars die het dorp willen opkopen.
Trouw (Belinda van de Graaf)

De Bosnische regisseur Aida Begic treft de Bosnische malaise voortreffelijk in snow, die vorig jaar de prijs van de kritiek won in Cannes. De film is erg sterk waar hij onsentimenteel de vrouwen observeert. Het magisch realisme dat Begic terloops introduceert, voelt evenwel geforceerd en maakt het lot van Slavno net iets te metaforisch. NRC Handelsblad (Coen van Zwol)


LES PLAGES D'AGNÈS
Agnès Varda
les plages d'agnès is, zo beklemtoont de maakster, geen zuiver autobiografische film. Het zijn flarden van herinneringen die zij de kijker voorschotelt. Bijna impressionistisch, van de hak op de tak, maar buitengewoon hartveroverend. Met haar bijzonder innemende manier om het leven te observeren heeft Varda een pronkjuweel van een film gemaakt.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)



Vanzelfsprekend licht, speels en ontroerend dient Varda haar herinneringen op via beelden uit haar eigen films, en beelden uit het nu, waarin ze foto's en schilderijen laat zien of een bezoek brengt aan mensen uit haar verleden. Maar vooral: waarin ze in sprankelende, originele installaties dat verleden opnieuw oproept en ermee in gesprek gaat.
Trouw (Jann Ruyters)

les plages d'agnès toont een origineel en geestig filmtalent, dat doodsbang is voor persoonlijke ontboezemingen. Als Varda het ouderlijke huis in Brussel bezoekt, laat ze de huidige bewoner volop over zijn speelgoedtreintjes leuteren, maar zegt ze geen herinneringen te hebben aan haar kindertijd, wat moeilijk te geloven is. "Film is mijn huis", zegt Varda veelbetekenend aan het einde van de sprankelende film.
Het Parool (Jos van der Burg)


LA FILLE DU RER
André Téchiné
Heel Frankrijk was in 2004 in rep en roer toen een meisje een mishandeling met antisemitische motieven bleek te hebben verzonnen. Zij had zelf die hakenkruizen op haar lichaam getekend en met een mes oppervlakkige snijwonden gemaakt in haar gezicht. Wat bezielde het meisje? Dat weten we nog steeds niet precies na het zien van la fille du rer van André Téchiné. De Franse filmmaker is niet zo van het uitleggen. We moeten zelf maar zien.
De Telegraaf (Annet de Jong)



Wie ze werkelijk is, daarvan heeft Jeanne niet het flauwste benul. Alleen door te liegen bestaat ze, voor even, echt. Ook de verwondingen die ze zichzelf toebrengt, wijzen daarop: snijden is vaak een manier voor meisjes om een gevoel van onwerkelijkheid te doorbreken. Dat Téchiné in het midden laat wie ze is en wat Jeanne precies drijft, is volstrekt functioneel.
NRC Handelsblad (Peter de Bruijn)

Wanneer Jeanne in la fille du rer met mes en viltstift voor de spiegel staat, kun je alleen maar gissen wat er in haar om gaat. Het gaat Téchiné minder om Jeannes motieven dan om de mogelijke omstandigheden en maatschappelijke gevolgen van haar daad. En zelfs die zogenaamde omstandigheden bieden weinig houvast. De film zal nooit meer zo diep tot zijn heldin doordringen als in die eerste, verliefde scène in de metro.
de Volkskrant (Kevin Toma)


UNSPOKEN
Fien Troch
Als een verdriet onuitsprekelijk is, waarom er dan woorden aan vuil maken? Met unspoken kiest de Belgische Fien Troch een stilistisch consequente vorm voor een verhaal dat niet te vertellen valt: het verlies van een kind. Spaarzaam, op zijn zachtst gezegd, zijn de dialogen tussen de ouders Grace en Lucas. Soms vinden ze elkaar even, dan verliezen ze elkaar weer uit het oog. Ieder een eigen kant op gedreven.
Trouw (Remke de Lange)



Je begrijpt die mensen wel. En toch word je ongeduldig omdat je als kijker zo ver weg wordt gehouden van het werkelijke verdriet. Dat wordt ook nog eens versterkt door het gebruik van intense close-ups, alsof de camera de hele tijd zegt: vertel het nou... vertel het nou...! Aan kwaliteit geen gebrek, maar toch laat unspoken je op een gegeven moment los.
De Telegraaf (Dick van den Heuvel)

unspoken is een subtiel, mooi en ijselijk precies drama over een trauma dat nauwelijks te bevatten is. Troch houdt de kijker lang op afstand, om dan plotseling inzicht te bieden in het verlies. Zoals in een verkrachtingsscène, die een onverwachte wending krijgt. "Kijk me aan", zegt de jongen die Grace op een avond vastgrijpt. Hij wil angst zien in haar ogen, maar de blik van Grace is afschrikwekkend leeg.
de Volkskrant (Pauline Kleijer)


ENCOUNTERS AT THE END OF THE WORLD
Werner Herzog
Centraal in het verhaal staan de mensen die op Antarctica wonen en werken, ver van de bewoonde wereld. Maar echt euforisch wordt Herzog oog in oog met de overweldigende ijsmassa's en de onderwaterwereld. De duikers die zich in stilte voorbereiden, filmt hij alsof ze zich opmaken voor een kerkdienst. Onder water laat hij hemels gezang klinken alsof we een kathedraal binnenlopen.
Trouw (Belinda van de Graaf)



encounters is een portret van mensen die op de rand van de wildernis wonen en daarmee meer een portret van de menselijke natuur dan van de bedreigde natuur. Het zijn allemaal familieleden van eerdere helden van Herzog, of ze nu fictief of documentair waren, en of ze nu een operahuis in de jungle wilden beginnen, of dachten dat ze bij grizzlyberen konden leven. Uiteindelijk zijn ze verwant aan Herzog zelf, een man die aan het 'eind van de wereld' de extremen van de menselijke natuur in kaart brengt.
Het Parool (Mark Moorman)

Hoe lang regeren we nog over de wereld? Het einde van onze heerschappij is onafwendbaar, maar een tijdspanne is moeilijk aan te geven. Vulkanologen op Antarctica proberen er een visie op te ontwikkelen, zoals andere wetenschappers de klimaatveranderingen nauwlettend in de gaten houden. Hun bevindingen geven de documentaire van Werner Herzog iets melancholieks.
De Telegraaf (Eric Koch)



top
Artikelen
Filmblind Licht! Licht! Licht!
De Sade for sale Martelporno
Work in progress Eindeloos sleutelen

Interviews
Alexis Dos Santos over UNMADE BEDS Landen op kussens
Take 5: Michiel Huisman verovert Engeland
Philippe Lioret over WELCOME "Calais is onze Mexicaanse grens"

Rubrieken
Boeken A star is gone
Filmweb
Filmfocus
Filmkort
Mening
Filmnieuws
Filmpers
Filmsterren
Filmthuis
Webfilm
World Wide Angle (NL)


Recensies
35 RHUMS Een schitterend afscheid
BLIND PIG WHO WANTS TO FLY (Previously Unreleased) Verlost van de ketens
THE COUNTRY TEACHER Rollen in het Tsjechische hooi
EVERLASTING MOMENTS De wereld door een lens
FIFTY DEAD MEN WALKING Levensgevaarlijke wereld
G-FORCE
GENOVA Rouwen onder de Italiaanse zon
THE HAPPIEST GIRL IN THE WORLD (Previously Unreleased) Achter de schermen van een namaakwereld
DAS HERZ IST EIN DUNKLER WALD (Previously Unreleased)
THE HURT LOCKER Adrenalinejunkie in de woestijn
IN THE ELECTRIC MIST Een Fransman in Louisiana
MILLENNIUM: MANNEN DIE VROUWEN HATEN Net zo goed als het boek
THE MOST DISTANT COURSE (Previously Unreleased)
NIGHT TRAIN (Previously Unreleased)
PAPER SOLDIER (Previously Unreleased)
PONYO ON THE CLIFF BY THE SEA Tuffen in een kaarsbootje
PRANZO DI FERRAGOSTO Oud maar niet zielig
SERBIS (Previously Unreleased)
TURISTAS (Previously Unreleased)
UNMADE BEDS Tegengif tegen de monotonie
WELCOME Welkom op de deurmat
WENDY AND LUCY Wat als je niets meer hebt?