Actrice, schrijfster en filmregisseur Sanne Vogel over haar filmische ervaringen in de bioscoop en het echte leven. Deze maand: theaternerdje gered door Kenneth Branagh.
Het was begin oktober, Nederlands Filmfestival te Utrecht. Ik liep de Rembrandtbioscoop uit, piekerend, twijfelend, zoals ik veel uren in mijn leven doorbreng. Wat moet ik nu met mijn leven? — Met mijn carrière bedoel ik dan. Want werk is mijn leven. Ik zette net mijn telefoon aan, slenterend naar het festivalhart op het Neude, toen mijn agent belde. "Sanne, je bent gevraagd door de Utrechtse Spelen om Shakespeare te spelen." Shakespeare! De theaterheld, de woordengod. "JA!", schreeuwde ik over het Neude. "JA!"
In mijn pubertijd verslond ik toneelstukken en het liefste die van Shakespeare. Ik bracht avond aan avond door in donkere theaterzalen en het mooiste vond ik het als Hamlet, Richard de Derde, Othello of Romeo en Julia in één seizoen door meerdere gezelschappen werden gespeeld. En ik maar in mijn opschrijfboekje voor mijzelf noteren waarom de visie van de ene regisseur mij wel bekoorde en de andere niet. Godsamme, wat was ik toch een ijverig theaternerdje.
"Welk stuk?", vroeg ik mijn agent. "Veel gedoe om niks, oftewel Much Ado About Nothing. Een komedie over de liefde." Die titel had ik wel eens gehoord, maar het stuk kende ik niet.
Nu, maanden later, zit ik weer in Utrecht, in een donkere repetitieruimte. Wat een raar stuk was mijn eerste reactie, toen ik vijf weken geleden het bewerkte script van De Utrechtse Spelen las. Ik had bewust het origineel nog niet gelezen, omdat ik totaal blanco het bewerkte script wilde beoordelen. Toen ik daarna het origineel las was mijn reactie niet anders. Was Shakespeare dronken toen hij dit stuk schreef, of heeft hij het in een weekendje tussendoor uit zijn pen gepoept omdat hij geld nodig had? Zeker mijn karakter Hero, was een raadsel. Hero zegt niet veel en wat ze zegt is meningloos. Achter haar rug worden allemaal complotten gesmeed die haar liefdesgeluk behoorlijk in gevaar brengen en zij laat wezenloos met zich spelen.
Ik probeerde de afgelopen weken van alles te verzinnen om het meisje te begrijpen. Woede-uitbarstingen in een muzikaal gedeelte, apathisch voor me uitstaren, onbenullig spelen dat ik het allemaal niet begreep, maar alles wat ik verzon leek de situatie alleen maar onduidelijker te maken. Tot ik gisteravond de film Much Ado About Nothing keek (van Kenneth Branagh uit 1993), een behoorlijk letterlijke, traditionele en naar mijn mening brave interpretatie van Shakespeares stuk. Hero is hierin zo ongeveer het saaiste, niksige glimlachende lieve meisje wat er op de aarde moet rond lopen, maar duidelijk was het personage wel. Zo wil ik het niet dacht ik gisteravond.
Vanochtend tijdens de repetitie werd het opeens duidelijk wat het wel moest zijn, langzaam vallen de kwartjes en blijkt Shakespeare toch eigenlijk een geweldig fijn stuk geschreven te hebben. En die Hero, potverdikkeme, wat is dat toch eigenlijk een levendig leuk figuur!
Sanne Vogel
