The Killing of a Sacred Deer
Visages villages
Happy End
A Ghost Story
Battle of the Sexes
EL TOPO Thuiskijken

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op dvd.


Alejandro Jodorowsky
Een superspirituele dekhengst

De dvd-box van de controversiële filmmaker Alejandro Jodorowsky bevat drie surrealistische films over de reis naar spirituele verlichting. Een box die ook zonder gebruik van hallucinogenen garant staat voor een fikse trip.

"Als iemand nu een pistool voor me heeft schiet ik je ter plekke dood, als je dat wilt", aldus Alejandro Jorowsky tijdens een interview dat ik in de zomer van 1992 met de Chileense filmregisseur had in Amsterdam. Het was een memorabel gesprek met een filmmaker die op dat moment succesvol was met santa sangre (1989), een zinsbegoochelende remake van Todd Brownings the unknown (1927). Het zonovergoten terras van De Brakke Grond veranderde na een vraag van interviewpartner Hans Peter Christen in een ijswoestijn. Christen had de euvele moed Jodorowsky te vragen waarom er zoveel dieren worden omgebracht in Jodorowsky's el topo en the holy mountain. Dat schoot de regisseur in het verkeerde keelgat — alles voor de kunst, en geen grappen — met bovenstaande uitspraak tot gevolg.

Tarotkaartenlezer
Alejandro Jodorowsky (1929) een bevlogen filmmaker noemen doet hem geen recht. De man is een maniakale kunstenaar, in wiens oeuvre van films, strips, scenario's en talloze theaterproducties ook nog plaats is voor decennia omspannende carrières als tarotkaartenlezer, psychotherapeut, mysticus en vader van een halve schoolklas kinderen. Door zijn vriend en bewonderaar Peter Gabriel wordt Jodorowsky misschien wel het best omschreven: "The man is a super-spiritual stud."
In 1955 verhuisde Jodorowosky van Chili naar Parijs, raakte er bevriend met Jean Cocteau, werd de favoriete leerling van Marcel Marceau en richtte de 'Mouvement Panique' op met Roland Topor en Fernando Arrabal. De Chileen maakte vervolgens grote ophef met zijn Mexicaanse debuutfilm fando y lis (1968), waarmee deze indrukwekkende dvd-box aftrapt. Het is een hoogst experimentele film over de zoektocht van een jong stel naar de magische stad Tar. Of is het een zoektocht naar hun ziel en de verbondenheid van hun lot? De in fel belicht zwart-wit gefotografeerde film is geen makkelijke kost en 's mans neiging naar controverse is al vanaf de openingstitels voelbaar. Er werd toegehapt: het publiek op het Filmfestival van Acapulco zat niet te wachten op deze waanzin en Jodorowsky moest in een taxi vluchten voor een woedende menigte die hem wilde lynchen. Maar de beeldenstorm die de debutant op het doek toverde was niets vergeleken met zijn volgende film el topo (1970), 's werelds eerste bona fide culthit en de film die het fenomeen 'Midnight Movie' lanceerde.

Verlichting
Over het destijds in de Verenigde Staten als een sensatie ontvangen el topo was Jodorowsky kort en duidelijk: "I ask of film what most North Americans ask of psychedelic drugs." De film werd door sommige critici verworpen als het werk van een idioot, anderen zagen een vernieuwend, spiritueel epos, dat geheel conform de tijdgeest thema's als geweld, vrede, verlichting en bewustzijnsverruiming aan de kaak stelde, een soort kruisbestuiving tussen Peckinpah en Fellini op hun uitzinnigst. el topo is een gewelddadige maar ook tedere western waarin een in zwart leer gestoken revolverheld (Jodorowsky zelf) door de woestijn trekt, allerlei bizarre bandieten ontmoet en hen het zwijgen oplegt. In een onmetelijke zandvlakte gaat hij op zoek naar 'de drie meesters' die hem verlichting zullen brengen. De film kronkelt zich vervolgens langs volslagen absurde plotwendingen naar een groot vraagteken en laat de kijker achter met het gevoel een onvergelijkbare filmtrip te hebben beleefd. De toonaangevende hippies John Lennon en Yoko Ono zagen de film, tripten lustig mee en zorgden vervolgens voor een enorme 'cultfollowing' door el topo in te leiden en er veel reclame voor te maken. De uiterst viriele regisseur was er niet rouwig om: de groupies stonden voor de meester in de rij en de tegencultuur van de jaren zeventig had er een nieuwe held bij. Lennon legde Jodorowsky vervolgens een miljoen dollar in het handje voor zijn volgende film, het zo mogelijk nog meer losgeslagen the holy mountain (1973).

LSD
the holy mountain, met zijn uitzinnige combinatie van spiritualiteit, filosofie, alchemie en pop-art is een duidelijk kind van de jaren zeventig en doet daarmee verouderder aan dan het tijdloze el topo. Maar wat blijft dit een waanzinnig onderhoudende film en een feest voor het oog! Het is ook een film die de kijker veel energie kost: elk shot bevat een symbool, een metafoor, die verwijst naar een religie, naar de consumptiemaatschappij, naar astrologie, naar de Amerikaanse buitenlandpolitiek, naar de geschiedenis van Latijns-Amerika, naar de archetypen van Jung, naar de Tarot. En de nodige seks ontbreekt uiteraard niet.
Ook hier volgt een man, een arme zwerver, de weg van leegheid en materialisme naar verlichting en neemt daarbij negen grootindustriëlen op sleeptouw. Die weg voert langs zo'n beetje alle voor Jodorwosky denkbare visuele excessen. Dat zijn er dus wel een paar. Zo zijn er groteske parodieën op rockmuziek (gitaren blijken dodelijke wapens), politiek engagement (demonstrerende studenten worden gruwelijk vermoord; vogels vliegen uit hun verminkte lichamen op), totalitarisme (zo blijkt er een staat van gecastreerde übermacho's te bestaan) en zijn flatgebouwen vol doodskisten de architectuur van de toekomst. Maar langzaam wint de film aan kalmte, wordt de hypergestileerde look vervangen door een realistische stijl en wat fijnzinniger bespiegelingen. Er wordt geëindigd met een bruut slotakkoord, waarin de regisseur — die dacht dat the holy mountain 'de wereld kon veranderen en beter was dan LSD' — de kijker nog even een zetje in de rug richting zelfontplooiing geeft.

Orakel
Tot zover een geweldige box. Maar waar zijn 's mans laatste twee films? Het heerlijk kitscherige horrordrama santa sangre en het onderschatte the rainbow thief (1990), een Bijbelse parabel met Omar Sharif, Peter O'Toole en Christopher Lee, ontbreken. Dat bevreemdt, want de samenstellers hebben wel de moeite genomen een aantal obscure zaken uit Jodo's verleden op te diepen. Sommige van deze extra's zijn niet belangwekkend, andere daarentegen verhelderend (uiteraard een relatief begrip op planeet Jodorowsky). In de eerste categorie kunnen we de pas onlangs teruggevonden korte film la cravate (1957) indelen, een mime-achtig toneelstuk over twee mannen waarvan de hoofden verwisseld worden. In kleur en prachtig digitaal opgepoetst, dat wel. Voor soundtrackliefhebbers zijn de cd's van el topo (met veel meer nummers dan de zeldzame elpeeversie) en the holy mountain (nooit eerder uitgebracht) toegevoegd. Sterke cd's, maar niet van het soort dat je 's avonds opzet bij een kopje thee, dat laat zich verstaan.
Boeiender wordt het bij de commentaarkanalen. Het kijken naar het onevenwichtige fando y lis wordt een stuk verheffender met de vertelstem van de regisseur, maar wanneer Jodorowosky orakelt tijdens el topo en the holy mountain winnen de toch al uit hun voegen barstende films aan rijkdom. Het valt op hoeveel autobiografische elementen de films bevatten; de regisseur neemt geen blad voor de mond en vertelt over gelukkige momenten en pijnlijke gebeurtenissen die in zijn oeuvre zijn verwerkt. Enkele van de schijven bevatten ook wat gefilmde interviews met Jodo waaruit zijn expertise in het leggen van de tarot blijkt, en waarin hij wederom heel open is. Zoals over zijn dertig jaar durende vete met de beruchte producent Allen Klein. De strijdbijl is begraven: "To make peace with an enemy is an enormous amount of happiness."
De uitsmijter van het bonusmateriaal is de 90 minuten durende docu la constellation jodorowsky (1994). Maker Louis Mouchet benaderde de cineast in Parijs en maakte een persoonlijk portret waarin alle aspecten van 's mans leven aan bod komen en een groot deel is gereserveerd voor Jodorowsky's jarenlange poging dune te verfilmen met hulp van striptekenaar Jean 'Moebius' Giraud (blueberry). Een absolute must voor Jodofielen (want ook nog voorzien van een opname van een van 's mans bijzondere therapiesessies) en een definitief bewijs dat deze man geen goeroe, maar een groot kunstenaar is. "Anderen maken films met hun ogen, ik maak ze met mijn ballen", aldus Jodo, en hij heeft nog gelijk ook.

Mike Lebbing

the films of alejandro jodorowsky, te koop op dvd (Anchor Bay, import)


Top 10 import films

jean renoir collection
Eerste deel van verzameld werk van de Franse grootmeester, zoon van schilderende vader, verantwoordelijk voor de verpletterende humanistische klassiekers la grande illusion en la règle du jeu — deze laatste is trouwens niet op deze 7 disc-box te vinden.

napoleon bonaparte
Misschien wel de meest beruchte film uit de geschiedenis: Abel Gance's überfilm over de kleine grote keizer — de film die Kubrick maar niet van droom naar doek kreeg, ondanks (of dankzij?) zijn privé Napoleon-bibliotheek, de grootste ter wereld. Dit is naar verluidt de versie uit 1934, een door Gance zelf bewerkte inkorting van het vijf uur durende origineel uit 1927, dat op drie schermen naast elkaar geprojecteerd diende te worden.

la jetée/sans soleil
De invloedrijke, vaak beschreven en zelden geziene filosofische (tijd)reisfilms van dichter, schrijver, fotograaf, editor en multimedia-filmmaker Chris Marker. Nu door Criterion handzaam op een schijf gezet, zodat je nu eens niet alleen óver ze hoeft te lezen, maar ze zelf kan kijken.

wr — mysteries of the organism
Frictiefilm waarin regisseur Dusan Makavejev een fier geërecteerde piemel naast een statieportret van Stalin zet. Het is 1970, en seks en politiek zijn niet van elkaar te scheiden. Deze krankzinnige docu-fictie mix was een internationale arthousehit — behalve in het door Koude Oorlog bevroren thuisland Joegoslavië.

sweet movie
Makavejevs opvolger van wr (zie boven) uit 1974, opnieuw een subversieve aanval op de goede smaak, Marxisme, psychiatrie en kapitalisme. Ook van Criterion.

sansho the bailiff
Criterion heeft een reputatie hoog te houden op het gebied van Japanse klassiekers, en de kans is groot dat ze weer vreselijk hun best hebben gedaan voor dit meesterwerk van Kenji Mizoguchi uit 1954 — die slechts een jaar eerder de wereld al het onsterfelijke ugetso schonk.

mother and son
'Een olieverf in Turnerstijl', zo noemde Sokoerov zijn film over de meeste gecompliceerde liefdesrelatie die er is: die tussen moeder en zoon. Verwacht veel zwijgende beelden van een op sterven liggende moeder, haar toegewijde zoon en het van mystieke betekenis zwangere Russische landschap.

nure bilge ceylan early works
Turkije's meest vooraanstaande filmmaker heeft iets met het weer. Zijn laatste vrucht heet climates, zijn grootste hit was het in sneeuw verpakte uzak, en zijn twee eerste films — nu door Artificial Eye netjes samen uitgegeven — heten clouds of may en kasaba, waarin het verhaal over een gezin analoog aan de vier seizoenen ontrolt.

american revolution 2
Hoe de Black Panthers en een groep uitgerangeerde blanken genaamd de Young Patriots in een kortdurende broederschap de handen ineen slaan om samen tegen The Man te protesteren. Documentaire uit 1969 over de nasleep van de bruut neergeslagen rellen tijdens de Democratische Conventie in Chicago — ook het onderwerp van Haskell Wexlers klassieker medium cool.

blood and bones
Zware kost, dit huiselijkgewelddrama uit Japan waarin Takeshi Kitano een Koreaanse gastarbeider met extreem kort lontje speelt. Gewelddadig en nogal effenzwart gekalkt drama was openingsfilm van het eerste Dejima Japanese Filmfestival in 2005.

Rik Herder

Deze lijst is samengesteld door Boudisque. Voor meer informatie ga naar boudisque.nl


FUNNY HA HA
Andrew Bujalski
Pubers en dertigers krijgen genoeg aandacht. De ene groep vanwege stijgende hormoonspiegels, de andere vanwege stijgende huizenprijzen. Onzichtbaar voor het blote oog sjokken tussen beide cohorten de postadolescenten door de seizoenen. En precies daar filmde Andrew Bujalski zijn debuut funny ha ha. Met een klein budget en onervaren acteurs — amateurs om precies te zijn — maakte Bujalski een Amerikaanse independent die sinds z'n eerste vertoning in 2002 steeds meer bewonderaars heeft gekregen. Alles aan de film is alledaags. Elke volzin is uit de dialogen verwijderd, mensen praten zoals mensen praten, en de personages bewegen voor de camera met een aan onverschilligheid grenzende nonchalance. Ondanks de succesretoriek waarmee ze ongetwijfeld opgroeide, wil de 23-jarige Marnie (Kate Dollenmayer) niet veel meer dan een aardig baantje en speelt ze met de gedachte om Alex te vertellen dat hij best leuk is. En dat is het dan. Marnie's zomermaanden zijn saai. Ze wordt ontslagen, ze doet boodschappen, ze heeft een nieuw baantje, ze loopt op straat, Alex reageert niet, Mitchell wel. Op feestjes gebeurt niets terwijl iedereen in de half gevulde kamers met een bierflesje in de hand en de blouse uit z'n broek staat. Feestjes waar iedereen wel eens was. En waarvan je je afvraagt 'is dit het dan?'. Ze kust iemand. Hij loopt de kamer uit. Ze moet maar weer eens naar huis.
Met die onverschilligheid zouden Marnie's vrienden een symbool kunnen zijn voor een nieuwe generatie slackers maar als Bujalski al de ambitie had om een groepsportret te maken dan weet hij die goed te verbergen. De alledaagsheid en het gemak van de film zijn bedrieglijk natuurlijk en dat maakt dit tot zo'n sterk debuut. Dollenmayers spel en de manier waarop Bujalski haar in beeld brengt zijn zo bescheiden dat een grote boodschap zich nergens opdringt. Die komt als nagedachte. In Marnie's wereld geen uitblinkers en toekomstplannen. De toekomst is gewoon iets waar je in belandt. Wat Bujalski hier laat zien is niet grappig of ernstig of pijnlijk. Alleen de herkenning maakt het soms wat ongemakkelijk om aan te zien. Het punt is: voor Marnie ís dit nu alles wat er is. Maar dat overkomt veel mensen en je praat er niet over.
Ronald Rovers
Te koop op dvd (import, Diffusion)




TWO-LANE BLACKTOP
Monte Hellman
Van links naar rechts en weer terug scheurt de soundtrack van Monte Hellmans elegische roadmovie two-lane blacktop (1971), en het Universal-logo heeft nog maar nauwelijks z'n CinemaScope-rondje om de aarde gedraaid. Zo'n film wordt het dus. Plankgas, U-turns. Zwijgzaam flirten in vier versnellingen. Drie stoere mannen (nou ja, eentje veel minder stoer dan de andere) en een lanterfantliftend meisje. Harry Dean Stanton als handtastelijke cowboynicht. Zinnen zonder persoonsvorm en de gele middenstreep van de highway als eindeloos gouden pad naar de horizon. In de verte zie je nog net Peter Fonda en Dennis Hopper. Dit is een film vol gesprekken waarin het woord 'auto' minstens tien keer moet vallen. 'Die Plymouth had een Hemi met een Torqueflight' is de eerste zin die — na een minuut of vijf — gesproken wordt. '369?' vraagt de ene vrijgevochten autoracer aan de andere. '354', luidt het krachtige antwoord. Zouden het twee vrienden zijn, of toch broers die elkaar het leven in de roestige, maar supersnelle Chevy met de paplepel hebben ingegoten? '354. Je meent het.'
Met zulke existentialistische discussies is er nog eerder ruimte voor cicaden en woestijnstilte dan voor muziek. Behalve dan de countrydeuntjes uit Warren Oates' autoradio. Hij heeft wél muziek nodig. Iets zal toch de tobberige monologen moeten overstemmen waarmee hij zichzelf het ene mislukte leven na het andere fantaseert — waar is het hoofd van alfredo garcia om iets terug te zeggen? En wat zielig dat hij wedstrijdjes meent te moeten rijden met eerdergenoemde coureurs — alsof opgekropte frustraties en jaloezie je het snelst over de finish brengen. two-lane blacktop is voortdurend onderweg; een film in zes tankstations, drie diners, vijf races en voor zover ik kon tellen vijf staten. Waarom die twee 'broers' van hun bestaan een roadmovie maken? Geen idee. Het meisje komt en het meisje gaat, veel meer dan vragen of ze ook eens voorin mag zitten en de pook bedienen, doet ze niet. En Oates blijft een kneutert met een veel te stoere bak. Ook met 200 km per uur kun je wachten op Godot. Verandert tenminste nog het uitzicht.
Kevin Toma
Te koop op dvd (Filmfreak/Maelstrom)




100 JAAR JOHN WAYNE
Van de negen dvd's die in mei in Nederland verschijnen ter gelegenheid van het honderdste geboortejaar van John Wayne, is de beste een western zonder John Wayne: seven men from now (1956) van Budd Boetticher. De film werd geproduceerd door Batjac, het bedrijf dat Wayne in 1952 samen met partner Robert Fellows oprichtte. Batjac was het eerste productiebedrijf in Hollywood met een filmster als eigenaar. Batjac gaf Wayne grote artistieke vrijheid, maar dat leidde vaak tot draken als the alamo (1960), mcclintock! (1963) en the green berets (1968). Tegelijkertijd produceerden Wayne en Fellows, naast het genoemde Boetticher-meesterwerk twee fascinerende avonturenfilms, beide geregisseerd door William Wellman: island in the sky (1953) en the high and the mighty (1954).
Deze films zijn mijlpalen, zowel in de geschiedenis van de genrefilm in Hollywood als in Waynes oeuvre. Om met dat laatste te beginnen, in island in the sky is Wayne een piloot, Dooley, die met z'n bemanning in een ruig gebied in Canada neerstort. Vele ontberingen volgen terwijl collega-piloten naar de overlevenden speuren. In de film toont Wayne voor het eerst sinds stagecoach (1939) aan dat hij wel degelijk kan acteren. Treffend zijn scènes waarin Wayne de eenzaamheid van de leider uitbeeldt; hij durft de held in z'n kwetsbaarste momenten te tonen. Het is een acteerprestatie die Wayne zelden in z'n carrière zou evenaren. Ironisch genoeg is Wayne slechts een bijrolspeler in de film die hij daarna maakte: the high and the mighty waarin de regisseur, Wellman, een centrale plaats inneemt. Dit was de eerste van de luchtvaartrampenfilms, een subgenre dat in de jaren zeventig en tachtig razend populair werd door de airport-films. Wellmans film is evenwel beter dan alle airports. De reden hiervoor is de wijze waarop hij het vliegtuig in beeld brengt met Technicolor en CinemaScope, en deze scènes vervolgens contrasteert met intieme tonelen in het toestel ten tijde van de ramp. Wellman maakte ook andere Batjac-films, onder meer track of the cat (1954), een fascinerende, psychologische western met Robert Mitchum. Ook uit.
Gawie Keyser
Te koop op dvd (9 films van en met John Wayne, Paramount)


SOMBRE
Philippe Grandrieux
Als voorzitter — en vooralsnog enig lid — van de stichting Leuk is niet leuk; Niet leuk, da's pas leuk! word ik erg vrolijk van een film als sombre. Dit is namelijk niet leuk meer. Twee uur lang volgen we seriemoordenaar Jean (Marc Barbé) in zijn stationwagen door het landschap van Noord-Frankrijk. Zijn eigen Tour de France. Zo af en toe pikt Jean een vrouw op en vermoordt haar. Minutenlang duren de wurgingen. Eerst lijkt het iets te maken te hebben met een befsyndroom, maar al snel blijkt de ware reden van zijn daden: wapperende haren. Jean heeft een onbedwingbare neiging om vrouwen te vermoorden met hun eigen wapperende haren. En dus laat regisseur Philippe Grandrieux ons eindeloos veel shots zien van in tegenlicht gefilmde achterhoofden, in de stationwagen, met het raampje open. Hij bekijkt zijn patiënt als een dokter, die zijn gek puur door observatie probeert te leren kennen. Maar tevens is die dokter zo dronken dat hij constant met zijn ogen moet knipperen om het beeld scherp te krijgen. Veel vage contouren en motkleurige bossen bepalen het beeld. Dreigend allemaal, maar op zich niets nieuws, de stichting kent de klappen van deze zweep. Maar dan is daar ineens Claire, met haar zus Christine. Niet zomaar slachtoffers, want die hebben altijd wat te verliezen, anders is het geen offer: een gezin, een geliefde, iets in het leven. De twee zusjes hebben helemaal niets, niemand, het maakt ze geen ene moer uit wat er met hen gebeurt. Kom maar op, dood!
En voor hen die de dood verachten, houdt de dood in. Jean, door dokter Grandrieux inmiddels vakkundig omgewerkt tot roofdier, ziet de wapperende haren van Claire wel — Christine is de eerste vrouw in de film met kort haar — maar reageert er niet op. Er komen zelfs meerdere ontmoetingen. Wie hierbij aan de Beauty en the Beast moet denken, verwijzen wij graag door naar een van de eindscènes van sombre: een uiterst naargeestig feestje, waar elke hoop op toenadering de grond in wordt geboord. Ja, het is duidelijk: deze film verdient het keurmerk.
Mike Naafs
Te koop op dvd (import, Directors label)




Ook op dvd

Meester Scorsese vertelt

Zoals de Franse president Sarkozy zijn nieuwe termijn begon met de verordening dat voortaan het voorlezen van een brief van een Franse verzetsheld het schooljaar zou openen, zo zou ik als baas van Nederland alle scholen verplichten a personal journey with martin scorsese through american movies in het curriculum op te nemen. Goed, het duurt een kleine vier uur, en dat is voor de YouTubende jeugd minstens één eeuwigheid, maar het maakt het hele vak filmeducatie in één klap overbodig. Wat een watertandende, monumentale documentaire is dit! Martin Scorsese's persoonlijke reis voert langs talloze onbekende B-films en overbekende klassiekers uit de eerste 60-70 jaar van de Amerikaanse filmgeschiedenis, en je wil ze direct allemaal (weer) zien. Pak the searchers, en ontdek hoe diep deze getormenteerde western zijn magnum opus taxi driver beïnvloedde!
Scorsese liefdesverklaring aan "de films die zijn dromen kleurden" is meesterlijk verteld, persoonlijk en analytisch tegelijk, met trefzeker gekozen scènes die de hele film — thematisch en stilistisch — lijken samen te ballen. In eloquente zinnen vermengt De Grootste Levende Amerikaanse Auteur achtergrondinformatie, biografische details, productionele anekdotes en persoonlijke herinneringen. Dit is de meest lyrische filmgeschiedenisles denkbaar.
a personal journey, gemaakt ter ere van het honderdjarig bestaan van de cinema in 1995 door Meneer Scorsese in samenwerking met filmwetenschapper Michael Henry Wilson, bevat twee prachtige rode draden die al die genres, periodes en fragmenten met elkaar verbinden. Allereerst: hoe behoudt een regisseur zijn persoonlijke integriteit, terwijl hij in een collectief én commercieel systeem moet werken? Niet voor niets begint de persoonlijke reis met een fragment van the bad and the beautiful (1952), volgens Marty de beste film ooit over de strijd tussen kunst en commercie die het hart vormt van Hollywood. En ten tweede voert hij een vurig pleidooi voor wat hij de 'cultureel niet correcte' film noemt: al die genrefilms, goedkoop gemaakt maar bruisend van energie. Daarom vindt hij cat people (1942), de lowbudget horrorfilm die schaduwen in plaats van monsters gebruikte, net zo belangrijk als citizen kane.
Scorsese zelf zal altijd met gangsterfilms worden geassocieerd, ook al zijn slechts vijf van zijn twintig films echte crimedrama's, zo vertelt hij op de 2-disc dvd van the departed. Vreemd is dat niet: zijn laatste gangsterepos werd immers alom bejubeld als zijn beste film sinds casino, zijn laatste maffiafilm. Deze special edition biedt een uitsnede uit a personal journey, met een fijne 20 minuten durende docu over de invloed van gangsterfilms op zijn oeuvre. Opnieuw komt Howard Hawks' scarface (1932) voorbij, en Scorsese onthult hoe hij een direct eerbetoon aan dit invloedrijke, voor zijn tijd extreem gewelddadige gangsterepos in zijn film verstopte. Iedere keer dat scarface's Paul Muni iemand vermoordt, is er een grote, symbolische 'X' in beeld te zien, en Scorsese nam dit voorteken over. Zo staat er kruis getaped over de ramen van het pakhuis waar een zwijgende vallende Martin Sheen voorbij valt. Verder een veel te haastig vertelde reportage over de echte gangsterbaas van Boston, en een uitgebreide set verwijderde scènes. Terecht dat Meneer en Mevrouw Scorsese (editor Thelma Schoonmaker) die lieten 'wegsmelten' in de montage. Wel vreemd dat het commentaar ontbreekt, waar de regisseur de laatste jaren juist zo scheutig mee was. Voor de Scorsese-junk zit er dan maar één ding op: a personal journey weer razendsnel in de speler schuiven.

Rik Herder
the departed en a personal journey with martin scorsese... zijn te koop en te huur op dvd (Warner, Lumière).


top
Artikelen
Ernst Lubitsch Charmante gelukzoekers
Ervaren filmfreak in spe Bad lieutenants
Het fenomeen Grindhouse Geurige funk en meurende horror
Cannes 2007: Schuld en boete aan de Côte d'Azur De Kapò-val

Interviews
Jia Zhang-ke Moderne Apocalyps
Joachim Trier Antonioni op amfetamine
TAKE 5: Sandra den Hamer over ontdekkingen

Rubrieken
Het Instituut
Amsterdam Box Office Periode 19 april t/m 23 mei
Boeken Manson versus Polanski
Evenementen
Festivals
Filmbladen Zoo Magazine
De geruchtenmachine
Mening
Mijn Mening
De Pers Over
Thuiskijken
Verwacht


Recensies
ADAM'S APPLES Crisis? Bak een appeltaart
BES VAKIT — TIMES AND WINDS Doodgeboren kalf
CASHBACK Roomsoes uit de avondwinkel
FUR: AN IMAGINARY PORTRAIT OF DIANE ARBUS Huisvrouw breekt uit
GRINDHOUSE: DEATH PROOF Het hakwerk van Stuntman Mike
IRINA PALM Marianne Faithfull met peniselleboog
JESUS CAMP God is een autowasserette
REPRISE Het enige dat overblijft, is alles
SOUNDS OF SAND Oneindige vlakten van rots en zand
STILL LIFE (Jia Zhang-ke) Waar jouw huis niet meer woont
LES TÉMOINS Hoofd koel, pik slap
VENUS Zijn of niet zijn
WAAROM HEEFT NIEMAND MIJ VERTELD DAT HET ZO ERG ZOU WORDEN IN AFGHANISTAN