The Florida Project
Phantom Thread
The Shape of Water
The End of Fear (Barbara Visser over)
Doof kind
David Gordon Green David Gordon Green over Joe

'Ik zocht naar de gekte in de ogen van Nicolas Cage'

Na wat omzwervingen in Hollywood keert David Gordon Green met de intense karakterstudie Joe terug naar het zuiden van de Verenigde Staten, waar hij zich overduidelijk meer thuis voelt. "Het was te lang geleden dat ik op die stoffige wegen had gefilmd."

Door Joost Broeren

Nicolas Cage speelt de titelrol in David Gordon Greens nieuwste film Joe, over een voormalig gevangene die een teruggetrokken leven leidt, in een poging zichzelf in toom te houden. Dat lukt aardig, tot hij in aanraking komt met tiener Gary en diens gewelddadige vader Wade. Cage laat de manische hysterie die we van hem gewend zijn slechts bij vlagen naar het oppervlak borrelen, maar daarmee is die energie niet weg. "Het kernwoord was: terughoudend", zegt Green via Skype. "We zagen Joe als iemand die met zijn handen op zijn rug gebonden leeft, in een wanhopige poging zijn instincten te onderdrukken, omdat zijn instinct is om het recht in eigen hand te nemen. Ik zocht met Cage naar momenten waarin die gekte in zijn ogen kan schemeren. Het is een personage dat op springen staat, maar die explosie telkens binnen weet te houden."



Daar tegenover staat de vader van Gary, een alcoholist en klaploper die zijn vrouw en kinderen met grof geweld onder de duim houdt. Hij wordt gespeeld door Gary Poulter, die voordat hij in de film gecast werd als dakloze op de straten van Greens woonplaats Austin leefde. Hoe dicht de rol bij zijn echte leven stond, werd op een schokkende manier duidelijk toen Poulter kort na de opnames dronken in een rivier viel en verdronk. Toch is Green voorzichtig met vergelijkingen tussen personage en acteur. "Gary had duidelijk grote problemen in zijn leven, en had zijn familie en vrienden in het verleden verdriet gedaan. Maar toen ik hem leerde kennen, wilde hij zijn leven beteren. Hij was heel optimistisch over de toekomst. We merkten echt dat de waardering van de crew, en de kans om zichzelf bloot te geven in het personage, hem goed deden."
Voor Green was het eens temeer een bevestiging van de waarde van werken met niet-professionele acteurs. "De menselijkheid en bezieling waarmee Werner Herzog destijds Stroszek benaderde, of zijn werk met Bruno S. en andere niet-traditionele personages in zijn films, waren daarbij een grote inspiratie voor me. Dat komt vaak door humor, of door ongebruikelijke vaardigheden en inzichten van de acteur. Je hebt niets aan de traditionele benadering van motivatie en intentie. Het gaat om rauw instinct en intuïtie, om het naturalisme van wie ze zijn. Dat zal door sommigen misschien uitgelegd worden als exploitatie, maar als het gedaan wordt door bevlogen mensen, is het een heel menselijk proces."

Geen gedoe van de industrie
Voor Amerikaanse critici was Joe reden om de 'nieuwe richting' toe te juichen die regisseur David Gordon Green met deze film en voorganger Prince Avalanche zou hebben ingeslagen. Weg van de platte en niet altijd even geslaagde Hollywood-komedies die hij de afgelopen jaren maakte, zoals Pineapple Express en The Sitter, en terug naar de intieme karakterstudies gesitueerd in de zuidelijke Amerikaanse staten waar hij zijn carrière ooit mee begon. Wat dat betreft is het uitstekende timing dat Greens debuut George Washington onlangs werd uitgebracht door de gerenommeerde Amerikaanse dvd-distributeur Criterion.
De zachtmoedige Green zelf moet er wat om grinniken: "Ik ben helemaal niet zo doelbewust met mijn carrière bezig. Voor zover ik al een carrièredoel heb, is dat vooral om niet in een hokje te worden gestopt. Voor mij is regisseur zijn vooral een manier om de wereld te onderzoeken, dus ik wil juist zo veel mogelijk uitproberen: grote en kleine budgetten, komedies, drama's, documentaires, reclamefilmpjes, televisie. Neem vandaag: ik ga locatiescouten voor één project, houd castings voor een ander, schrijf aan een derde, en spreek met jou over Joe."
Bovendien is het met film ongeveer zoals in het hele leven, zegt Green: je kunt plannen maken wat je wil, maar het toeval stuurt ze toch wel bij. "Je hebt gewoon te maken met de realiteit van het productieproces: pas als het geld én de acteurs én de agenda's allemaal kloppen, kan er iets gebeuren. Dus voor elke film die ik gemaakt heb, zijn er negen of tien andere projecten die om wat voor reden dan ook niet van de grond kwamen."
Toch kwam Joe in eerste instantie wel degelijk voort uit een impuls om zich van Hollywoodmachinaties af te keren. "Ik was net klaar met Prince Avalanche, waarbij ik heel nauw samenwerkte met de acteurs zonder dat iemand anders zelfs maar wist dat we aan het draaien waren, en dat was me heel goed bevallen. Ik was bezig met een aantal grotere projecten, maar toen stuurde mijn voormalig docent Gary Hawkins me deze bewerking van een boek van Larry Brown, die ik voor zijn dood ook gekend had. En het idee om de logistiek te minimaliseren en een intieme karakterstudie te maken met een acteur als Nicolas Cage sprak me enorm aan. Gewoon met de acteurs de handen uit de mouwen, en dat gedoe van de industrie even helemaal negeren."


top
Artikelen
Cannes 2014 De glamour en het grote verdwijnen
Cannes 2014 (2) Wat was de vrouwelijke blik?
Cash rebate kost creatieve vrijheid
Robert McKee's Story-seminar Power house performance

Interviews
De Dardennes over Deux jours, une nuit 'Wie vecht blijft leven'
Forest Whitaker over City of Violence 'Ik wil het liefst verdwijnen'
Pan Nalin over Faith Connections 'Waar begint het pad naar een verlichte ziel?'
Kelly Reichardt over Night Moves De wereld redden, maar tegen welke prijs?
Richard Ayoade over The Double 'Zonder de juiste papieren ben je schijnbaar niemand'
Philip Gröning over Die Frau des Polizisten 'Liefde draagt automatisch een aspect van verwoesting in zich'
David Gordon Green over Joe 'Ik zocht naar de gekte in de ogen van Nicolas Cage'
Robert McKee De romantische komedie is nog niet dood
FilmSlot: David Cronenberg 'We hoeven niet bang te zijn dat de zon op zal branden want dat gaat sowieso gebeuren'
David Cronenberg 'Sommigen gaan biechten, ik maak liever films'

Rubrieken
Redactioneel
Kort
Filmsterren
Thuiskijken
Actie!
World Wide Angle (NL) Bedien jezelf
Het nieuwe kijken Look up
Op ooghoogte David Cronenberg
Boeken: Evolution Provocateur vindt zichzelf steeds opnieuw uit
Evenementen


Recensies
Afscheid van de maan Papa en de seksuele revolutie
Borders (Jacqueline van Vugt over) 'Africa. don't come eh?', sneert ze
City of Violence Potsierlijke thriller in Zuid-Afrika
Deux jours, une nuit Dit kan niet de bedoeling zijn
The Double (Richard Ayoade) Jezelf als je grootste vijand
Enemy Spiegel spiegel wie is de mooiste in het land
Faith Connections Het festival van 100 miljoen
Die Frau des Polizisten De stilte, opnieuw
Grace of Monaco De vurige wensdroom van Hollywood
The Homesman Toch weer testosteron onder de zon
In the Name of Gordiaanse knoop
Joe Ingehouden gekte
Maïdan 'Waar zijn dan al die fascisten?'
Night Moves Voortvluchtige ideeën
The Rover Na de Apocalyps niet iemands auto jatten
Transcendence Machine-­messias
The Two Faces of January Niet goed, geld kwijt
Una via a Palermo Plassen als een cowboy
Videodrome Het oude vlees smaakt nog prima
We Are What We Are Luik in de vloer
Das Wochenende 'Du bist Pop!'