Dogman
BlacKkKlansman
3 Faces
Plaire, aimer et courir vite
Laurie Anderson over Chalkroom
Tiger-winnaar MUNDANE HISTORY Post Rotterdam

De beste editie sinds jaren

De kritiek op het Filmfestival Rotterdam werd weersproken door de sterke editie van 2010.

Na alle smeulende en openlijke kritiek op de selectie van de Tigerkandidaten en meer algemeen op de enorme en steeds groeiende omvang van het International Film Festival Rotterdam, was de afgelopen 39e editie zonder meer de beste van de afgelopen jaren. Het lijkt onwaarschijnlijk dat er iets wezenlijks aan de filosofie achter het festival is veranderd dus het is lastig te zeggen of dat succes meer is dan een toevalstreffer. Doet er nu ook niet toe want dat weten we volgend jaar pas. De keuze van de openingsfilm was curieus, als je al het lekkers bekijkt dat verder te zien was, maar ook dat was een detail.
Door de enorme aantrekkende kracht van de festivals van Berlijn, Venetië, Toronto en Cannes zijn de competities van festivals die net onder die zogenaamde A-lijst hangen de laatste jaren een schaduw van hun vroegere zelf geworden waarin de onmiddellijk gehypete 'ontdekkingen' meestal beperkt blijven tot één enkele film. Het zijn vooral de kleinere, gespecialiseerde festivals met een sterk persoonlijk stempel die zich aan de zwaartekracht van de grote drie weten te onttrekken. Voor IFFR is dat verdomd lastig want het is een groot festival — veel films, veel publiek — en het wil graag dezelfde nieuwe talenten binnenhalen als zijn grote broers. Voor IFFR is de ruimte om te manoeuvreren beperkt. Daarover is al veel gezegd en geschreven.

Lefgozerij
Daarom was de hoge artistieke kwaliteit van veel films in de Tigercompetitie dit jaar een flinke verrassing. Werd die competitie gedomineerd door makkelijk verteerbaar werk of door een bepaalde stijl? Nee. De selectie was afwisselend en liet lef zien. Lef waarvan de Tigerjury ook net wat meer had mogen laten zien bij de toekenning van de prijzen maar met zoveel sterke films kon de jury het nooit helemaal goed doen.
Behalve alamar, agua fría de mar en mundane history was er het van creativiteit uit z'n voegen barstende miyoko, de experimentele lefgozerij van let each one go where he may en het vrolijk-anarchistische (en gemakkelijk te distribueren) la vie au ranch. Maar ook het woordeloze Russische mama en het duistere les signes vitaux waren ontdekkingen. Het feit dat dit eerste of tweede films zijn, doet hopen dat van deze regisseurs de komende jaren veel indrukwekkend werk verwacht kan worden.

Navelstaarderij
De vroegere Rotterdam-directeur Simon Field noemt in het voortreffelijke boek Dekalog: On Film Festivals de aanhoudende discussie over wat bladen als Variety en Screen zien als cinefiele navelstaarderij op de grote festivals. Een tijdje terug opperden ze dat de films van een regisseur als Naomi Kawase maar niet meer moeten worden vertoond op festivals omdat haar films te traag zijn en toch geen distributie krijgen. Aan die pragmatische onzin lijkt IFFR zich gelukkig, trouw aan zijn traditie, weinig aan te trekken.
De intieme, persoonlijke stempel komt in Rotterdam de laatste jaren van speciale themaselecties als Shelly Kraicers belangrijke programma van vierde generatie Chinese regisseurs in 2008 en dit jaar van Olaf Möllers wonderschone en fascinerende After Victory-programma dat hij construeerde rond de vraag wat oorlog met mensen doet. Tegenover de wat meer anonieme zijprogramma's van vorig jaar was dat een onmisbare en verrijkende keuze. Die aanpak is zeer vatbaar voor herhaling.
Zoals elk jaar weer ontbrak de tijd om een serieuze indruk te krijgen van de retrospectieven en een minder urgent onderdeel als het Where is Africa-programma. Jammer, want daar heeft het festival publicitair veel tamtam over gemaakt.
In een even curieus als misplaatst hoofdredactioneel commentaar in NRC Handelsblad werd nostalgisch verzucht dat Jean-Luc Godard 's avonds niet meer aan de bar staat in Rotterdam en dat daardoor de glamour ontbreekt. Tsja, wat moet je daar nou op zeggen? Nee, inderdaad, Jean-Luc Godard staat 's avonds niet meer aan de bar. De schrijver van het hoofdredactioneel commentaar trouwens ook niet, meen ik me te herinneren. Maar veel andere mensen wel. Ook onweerstaanbare regisseurs.

Ronald Rovers


top
Artikelen
Post Berlijn Schoonheid in de duisternis
Post Rotterdam De beste editie sinds jaren

Interviews
Samuel Maoz over LEBANON Brandend vlees
Frederick Wiseman over LA DANSE — LE BALLET DE L'OPÉRA DE PARIS Proberen niet te liegen
Elbert van Strien over ZWART WATER Empathie voor de donkere kant van onze ziel
Jessica Hausner over LOURDES Een wonderlijke openbaring
John Hillcoat over THE ROAD Het einde der tijden
Yorgos Lanthimos over DOGTOOTH Ze weten niet beter

Rubrieken
Actie!
Boeken Tim Burton
Filmweb
Filmfocus
Filmkort
Mening
Filmpers
Filmsterren
Filmthuis
Webfilm
World Wide Angle (NL)


Recensies
THE BAD LIEUTENANT: PORT OF CALL — NEW ORLEANS Fantastische persiflage
CHLOE Hoer in huis
LA DANSE — LE BALLET DE L'OPÉRA DE PARIS De knappe bewegingen van Frederick Wiseman
DEMAIN DES L'AUBE Duelleren bij zonsopgang
DOGTOOTH De grote boze binnenwereld
EYES WIDE OPEN Gij zult niet liefhebben
GAINSBOURG, VIE HÉROÏQUE Heldenverhaal over geilbak
GREAT KILLS ROAD De weg kwijt
INVICTUS Kitcherige b-film met aura van klasse
LEBANON Tunnelvisie
LOURDES Het verzonnen wonder
THE ROAD Een vader, een zoon, een weg
ROTVOS Close-up van Nederland
SHUTTER ISLAND Horroreiland
VIDEOCRAZY Eindeloze loop van mediageilheid
ZWART WATER Psychodrama met horrortrekjes