Dogman
BlacKkKlansman
3 Faces
Plaire, aimer et courir vite
Laurie Anderson over Chalkroom
MY QUEEN KARO Filmpers

MY QUEEN KARO
Dorothée van den Berghe
Van den Berghe blijft nogal aan de buitenkant, die er vaak wonderschoon uitziet, maar ook net iets te opvallend is geënsceneerd. Je blijft kijken naar hedendaagse acteurs in seventies uitdossingen die de juiste leuzen roepen. De regisseuse raakt de dingen aan, valt in herhaling, tot het gaat irriteren, al die humorloze types, bewegend op free jazz.
Trouw (Belinda van de Graaf)

my queen karo overtuigt als karakterschets van een meisje dat ernstig in haar ontwikkeling wordt geremd door het egoïsme van haar ouders. Minstens zo sterk is het geschetste tijdsbeeld. Van den Berghe sluit haar ogen niet voor de keerzijden van te ver doorgeschoten vrijheidsidealen. Maar ze toont Amsterdam ook als een spannende stad, die in de seventies overliep van revolutionair elan.
Het Parool/GPD-kranten (Fritz de Jong)

Het lukt Van den Berghe niet helemaal clichés te vermijden, maar ze slaagt er wonderwel in om genuanceerd zowel de voor- als nadelen van het krakersbestaan te tonen. "Dingen veranderen", zegt de buurvrouw tegen Karo als ze verhuist. Maar weemoedige herinneringen aan jeugdjaren zijn blijvend.
NRC Handelsblad (André Waardenburg)


THE IMAGINARIUM OF DOCTOR PARNASSUS
Terry Gilliam
doctor parnassus is vervreemdend en chaotisch. Maar niet ongerijmd, en zeker niet saai. Teleurstellend zijn de kale, stilistisch inconsistente computereffecten — Gilliam geldt als een visueel grootmeester. Hoe dapper hij dit curiosum ook verkoopt, zijn hart was er niet meer helemaal bij na de dood van Ledger, zo lijkt het.
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)



the imaginarium of doctor parnassus laat zich nog het meest bewonderen vanwege Gilliams doorzettingsvermogen: de film was bijna onvoltooid gebleven omdat hoofdrolspeler Heath Ledger halverwege de opnames stierf. De manier waarop Ledger afgewisseld wordt door Johnny Depp, Jude Law en Colin Farrell is zó creatief en vanzelfsprekend, dat je vergeet dat het om een noodoplossing gaat.
de Volkskrant (Kevin Toma)

In zijn bijzondere nieuwe film toont Terry Gilliam weer een voorkeur voor de krul boven de klare lijn, maar net als in zijn meesterwerk brazil zijn de exotische beelden niet gericht op de hersens, maar op het hart. the imaginarium of doctor parnassus is een ontroerende, inspirerende en onvergetelijke ode aan de verbeelding.
De Telegraaf (Eric Koch)


UN PROPHÈTE
Jacques Audiard
Hoofdrolspeler Tahar Rahim — vorig jaar uitgeroepen tot beste Europese acteur, neemt ons mee op een hypnotiserende overlevingstocht, slalommend langs geteisem. Audiard, die eerder het inspirerende de battre mon coeur s'est arrêté maakte, over een jongen die via zijn vader in het criminele vastgoedmilieu zit maar liever zoals zijn moeder concertpianist was geworden, speelt zichzelf opnieuw in de kijker met een grootse karakterstudie die midden in de actualiteit staat.
Trouw (Belinda van de Graaf)



Zonder nadrukkelijk te hoeven breken met de genrewetten van de gevangenisfilm, tuigt Audiard un prophète op tot een gelaagde en meerduidige filmervaring. Het grimmige realisme wordt soms afgewisseld met poëtische beeldflarden en surrealistische droomscènes. Maliks tweeëneenhalf uur lange, gestage klim in de rangorde van de gedetineerden, is tegelijk een zinderende dans met wisselende identiteiten.
de Volkskrant (Bor Beekman)

De kracht van Audiard schuilt in de realistische weergave van het gevangenisleven. De kijker vergeet al snel naar een speelfilm te kijken. Gaandeweg lijkt het alsof Audiard een documentaire maakt. Dat heeft vooral te maken met Malik, een jongeman die geen doel in zijn leven lijkt te hebben, behalve een opportunistische drang om te overleven. Wat hem drijft, wat zijn dromen zijn, het blijft raadselachtig en daardoor intrigerend.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)


SHUTTER ISLAND
Martin Scorsese
Als gebruikelijk pakt Scorsese als stilist en cinefiel echter bijzonder fraai uit, maar hij hecht meer belang aan cinefiele retrospectie dan aan vernieuwing. Het maakt shutter island tot een minder verrassende bijdrage aan het genre dan the shining, waarmee Kubrick een ijzingwekkend en stilistisch vernieuwend meesterwerk afleverde. Waar zijn beroemdste voorganger de kijker met een provocerend slotakkoord in verwarring achterliet, wordt het mysterie in de finale bij Scorsese uitvoerig verklaard.
Het Parool/GPD-kranten (Bart van der Put)



Het grootste obstakel is dat de film zo zichtbaar maakwerk blijft voor alle betrokken, een met veel vlijt vervaardigd werkstuk, niet meer. De verschillende onderdelen van de film staan log en onvermurwbaar naast elkaar. Scène voor scène hoeft de kijker zich geen seconde te vervelen, maar de diverse elementen vloeien niet in elkaar over, versterken elkaar niet. De magie ontbreekt.
NRC Handelsblad (Peter de Bruijn)

De regisseur speelt opzichtig leentjebuur bij psychologische thrillers, moordmysteries, samenzweringsfilms en klassieke horror, met het personage van Leonardo DiCaprio als bindende factor. Uitstekend acteerwerk van de hoofdrolspelers kan echter niet voorkomen dat de vele rondjes in dat mentale labyrint uiteindelijk repetitief gaan voelen en aan spanning inboeten. Ook Scorsese lijkt zich in deze gemengde genreoefening enigszins te hebben verloren.
De Telegraaf (Marco Weijers)


TALES FROM THE GOLDEN AGE
Cristian Mungiu e.a.
De vijf absurdistische zedenschetsen hebben gemeenschappelijk dat ze een beeld schetsen van een samenleving waarin de politiek niets met de werkelijkheid heeft te maken. Als de façade maar goed oogt. Erachter heerst een harde overlevingsstrijd, waarin het ieder voor zich is en de keuze tussen loyaliteit en verraad afhangt van wat het meest betaalt. Misschien is dat wat Mungiu het Ceausescu-regime het meest aanrekent: het stortte Roemenië in een moreel faillissement.
Het Parool/GPD-kranten (Jos van der Burg)



Als 'de verhalen uit het gouden tijdperk' iets duidelijk maken, dan is het wel dat het leven onder de dictatuur ook een enorme creativiteit losmaakte. Dat verklaart wellicht ook de explosie aan Roemeens filmtalent. De hilarische verhalen, verzameld door Mungiu, zijn daarbij een perfect opwarmertje voor het nieuwe Roemeense meesterwerkje police, adjective, dat in juni volgt.
Trouw (Belinda van de Graaf)

Veel komische filmpjes zijn het, van Mungiu en partners, die er geen twijfel over laten bestaan hoe beknot de mens was onder het communisme, maar die tegelijk niet vrij zijn van nostalgie. De nadruk ligt op de inventiviteit van de Roemeense bevolking, die zich op alle mogelijke manieren bezighoudt met ruilhandel en oplichting. tales from the golden age slaat geen heel nieuw wegen in, maar bevestigt de overvloed aan talent binnen de Roemeense cinema.
de Volkskrant (Bor Beekman)


top
Artikelen
Post Berlijn Schoonheid in de duisternis
Post Rotterdam De beste editie sinds jaren

Interviews
Samuel Maoz over LEBANON Brandend vlees
Frederick Wiseman over LA DANSE — LE BALLET DE L'OPÉRA DE PARIS Proberen niet te liegen
Elbert van Strien over ZWART WATER Empathie voor de donkere kant van onze ziel
Jessica Hausner over LOURDES Een wonderlijke openbaring
John Hillcoat over THE ROAD Het einde der tijden
Yorgos Lanthimos over DOGTOOTH Ze weten niet beter

Rubrieken
Actie!
Boeken Tim Burton
Filmweb
Filmfocus
Filmkort
Mening
Filmpers
Filmsterren
Filmthuis
Webfilm
World Wide Angle (NL)


Recensies
THE BAD LIEUTENANT: PORT OF CALL — NEW ORLEANS Fantastische persiflage
CHLOE Hoer in huis
LA DANSE — LE BALLET DE L'OPÉRA DE PARIS De knappe bewegingen van Frederick Wiseman
DEMAIN DES L'AUBE Duelleren bij zonsopgang
DOGTOOTH De grote boze binnenwereld
EYES WIDE OPEN Gij zult niet liefhebben
GAINSBOURG, VIE HÉROÏQUE Heldenverhaal over geilbak
GREAT KILLS ROAD De weg kwijt
INVICTUS Kitcherige b-film met aura van klasse
LEBANON Tunnelvisie
LOURDES Het verzonnen wonder
THE ROAD Een vader, een zoon, een weg
ROTVOS Close-up van Nederland
SHUTTER ISLAND Horroreiland
VIDEOCRAZY Eindeloze loop van mediageilheid
ZWART WATER Psychodrama met horrortrekjes