Rester vertical
Raw
Get Out
Quality Time
The Other Side of Hope
I'M A CYBORG BUT THAT'S OK Thuiskijken

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op dvd.


I'M A CYBORG BUT THAT'S OK
De filosofische machine

Nadat Koreaan Park Chan-wook met zijn ultragewelddadige vengeance-trilogie en de koninklijke goedkeuring van Quentin Tarantino cult-salonfähig werd, verraste hij vorig jaar op het Filmfestival Berlijn met het bijna lichtvoetige, cartooneske i'm a cyborg but that's ok.

Voor regisseur Park Chan-wook (oldboy, sympathy for mr. en lady vengeance) hoort hij eigenlijk nog bij zijn wraaktrilogie, als een soort appendix. i'm a cyborg but that's ok draaide vorig jaar op de Berlinale in competitie en gaat net zoals zijn doorbraakfilms "over wraak en liefde". "Ok, iets meer over liefde dan over wraak dan", grijnst hij tijdens een groepsgesprek met een tolk en een handvol journalisten. Maar: "Pas met cyborg kon ik het thema van wraak echt achter me laten." Zijn nieuwste film laat zich nog het beste omschrijven als het Zuid-Koreaanse antwoord op Michel Gondry's the science of sleep. Het is een dolgedraaide übergestileerde liefdesgeschiedenis tussen een anorectisch meisje dat denkt dat zij een cyborg is en een 'geesteszieke' jongen (de Zuid-Koreaanse popster Rain) die meent dat hij de 'zielen' van mensen kan stelen en daarom de enige is die haar begrijpt. Het resultaat is een bizar-associatieve neonopera vol special effects en animaties, maar zoals we van de als filosoof opgeleide Park gewend zijn, met een wijsgerig hart.

Hoe kan het dat een film die bedoeld was als luchtig tussendoorgrapje om los te komen van de vengeance-trilogie zo filosofisch werd en stiekem toch weer over de zin van het bestaan ging? Strip- en kinderboeken zijn waarschijnlijk de meest filosofische geschriften die er zijn. Door mijn eigen dochter ben ik het plezier en de filosofie van dat soort boeken aan het herontdekken. Dat is ook de reden dat er in deze film een soort kinderboek over de zeven hoofdzonden voorkomt. Ik heb daadwerkelijk geprobeerd zo'n soort boek te maken, maar het was voor mij makkelijker om het in de vorm van een film te doen.

Aan het einde van de film komt u tot een opmerkelijke conclusie over de zin van het bestaan. Is dat voor u ook de zin van het bestaan? Iedereen die de puberteit bereikt en volwassen begint te worden gaat nadenken over de zin van het bestaan, wat in de meeste gevallen de zin van zijn of haar eigen bestaan is. De ironie van het leven is dat je je hele leven op zoek gaat naar de zin en betekenis van de dingen en er pas helemaal aan het einde achterkomt.

Koos u een cyborg als hoofdpersoon als vrijbrief om het digitale domein te exploreren? In eerste instantie niet. Ik was voornamelijk in het karakter van de cyborg geïnteresseerd. Als een cyborg zichzelf existentiële vragen zou stellen zou dat bijvoorbeeld zijn waarom hij in een vreemd, mechanisch lichaam zou willen leven. Dat heeft overeenkomsten met het meisje in de puberteit dat de hoofdpersoon is, dat haar lichaam ook als vreemd ervaart, en zich het tegenovergestelde afvraagt: of het niet gemakkelijker zou zijn om een machine te zijn. Maar omdat ik de film met een digitale camera heb gedraaid wilde ik nog een stapje verder gaan en de stijl van de film ook zo digitaal mogelijk maken, met dezelfde zacht-onnatuurlijke kleuren.

Bent u nu klaar met de twee-eenheid van liefde en wraak? Wraak heeft geen betekenis zonder liefde. Wraak en geweld komen voort uit het verlies van liefde, waardoor degene die de liefde is kwijtgeraakt besluit om wraak te nemen op degene waarvan hij denkt dat die daar verantwoordelijk voor is. Voordat iemand wraak kan nemen gaat hij door een heel proces om zich op die daad van wraak te kunnen voorbereiden. Ik ben in dat proces geïnteresseerd, in de waanzin en de extase die aan een handeling voorafgaan. Het onderzoeken daarvan zal mij wel blijven bezighouden, maar dan wel op een meer archetypische en universele manier. Ik ben aan het onderzoeken of ik hierna een vampierfilm kan maken, over een man die van zijn geloof valt en dan een vampier wordt. Ik heb een outline geschreven en die ligt nu bij Jeong Seo-gyeong die ook cyborg en lady vengeance heeft geschreven. Als het script dat hij ervan maakt me bevalt, ga ik het doen. En dan heb ik dus weer dezelfde thema's te pakken.

Dana Linssen
Te koop op dvd (import, regio 3; in augustus bij A-Film)


THE UNKNOWN SOLDIER & WINTER WAR
Modder, sneeuw en bloed

Ter gelegenheid van de viering van het 90-jarig bestaan van de Finse staat werd eind vorig jaar een dvd-box uitgebracht met twee voor Finnen belangwekkende titels, die echter in het buitenland nog steeds een obscure status bezitten. Onterecht, zo bleek na inspectie.

tuntematon sotilas


Wat door de meeste Europeanen als een voetnoot in de Tweede Wereldoorlog wordt gezien, is in Finland tot op de dag van vandaag een gebeurtenis die een belangrijk onderdeel van de nationale identiteit vormt: de winteroorlog van 1939-1940, waarbij de Sovjet-Unie het neutrale buurland binnenviel. Ondanks het numerieke overwicht — de Russen stelden een enorme hoeveelheid materiaal en manschappen tegenover het kleine en onervaren Finse leger — wisten de Finnen lange tijd de vijand te weerstaan en enorme verliezen toe te brengen, door in de besneeuwde en ontoegankelijke bossen een verbeten guerrillaoorlog te voeren. Een strijd die de Finnen internationaal veel morele steun opleverde, maar niet genoeg was om de overmacht uiteindelijk te weerstaan.
Al in de jaren vijftig werd tuntematon sotilas/the unknown soldier (Edvin Laine, 1955) gemaakt, een groot opgezette en drie uur durende verfilming van de winteroorlog, die de bescheiden Finse filmindustrie een behoorlijke impuls gaf en er tegenwoordig te boek staat als dé filmklassieker, die elke Fin gezien heeft. Na een magistrale openingsscène waarin Jean Sibelius' 'Finlandia' de ernst van de zaak onderstreept gaat de film tergend langzaam maar sterk van start. Vanaf de eerste mobilisatie wordt een groep nieuwkomers gevolgd; hun eerste mars naar het front (in de verte wordt het geluid van de artillerie steeds luider) waar ze in de bossen hun allereerste gevecht leveren, is een ware nagelbijter. Hoewel acteer- en camerawerk van wisselende kwaliteit zijn, maakt de film nog steeds indruk door dicht bij de grimmige overlevingsstrijd van de manschappen te blijven en hun kameraadschap zonder opsmuk te tonen. Waar in bijvoorbeeld 300 de strijd tegen een overmacht wordt verheerlijkt, ziet men hier de realiteit van mannen die vrezen voor hun lot wanneer ze het opnemen tegen de horden van de USSR. Hier is het leger een verzamelplaats van leugenaars, helden, alcoholisten, angsthazen en strebers — een stuk kritischer beeld van de eigen krijgsmacht dan de Hollywoodfilms van die tijd, hetgeen de wat houterige actiescènes enigszins goed maakt.

Ketterij
In Finland is het ketterij om te zeggen, maar eigenlijk is talvisota/winter war (Pekka Parikka, 1989), de moderne versie van tuntematon sotilas, veel beter. De film heeft een hoog tempo, bevat voortreffelijk camerawerk van veteraan Kari Sohlberg, het acteerwerk is ditmaal wél van niveau, er is relativerende humor ingebouwd en de knap geënsceneerde actiescènes missen hun uitwerking niet. Niet verrassend dat regisseur Parikka hierna door Hollywood ontboden werd, maar helaas bevielen de aangeboden projecten hem niet en hij keerde na een paar jaar onverrichter zake terug naar Helsinki.
talvisota, voor Finse begrippen een monsterproductie, volgt grofweg de opbouw van het grote voorbeeld, ditmaal de verrichtingen van een kleine compagnie vrienden aan het front, die systematisch wordt uitgedund. Het hoogtepunt is een kalm opgebouwde slagveldscène, waarin een Russische menigte op een handvol Finse soldaten afkomt. Zwartgeklede Russen marcheren rustig door de sneeuw richting het ingegraven groepje — je begrijpt de doodsangst in de ogen van de Finnen, die onbruikbaar materiaal bezitten, maar weigeren te vluchten. Het geweld dat daarna losbarst is rauw en realistisch, modder, sneeuw en bloed spat rond, er zijn geen heldhaftige oneliners, geen opgefokte muziek, het is ieder voor zich en God tegen allen. Parikka hanteert de stijl van Sam Fuller en Anthony Mann in diens onvolprezen men in war (1957): dit zijn ongekend brute man tegen man-gevechten, niet het neermaaien van kanonnenvoer. talvisota toont de nutteloosheid van oorlog in details: het uitdrukkingsloze gezicht van een dode Rus, op wie de sterke hoofdrolspeler Taneli Mäkelä neerkijkt tijdens een nachtelijke patrouille, zegt meer dan duizend woorden.
Ondergetekende kocht deze dvd's in een box (inclusief niet-ondertitelde extra's) tijdens een recent bezoek aan Helsinki, maar de films kunnen ook makkelijk via het internet besteld worden. Heeft u de smaak te pakken, bestel dan ook rukajärven tie (1999), een sterke oorlogsfilm van succesregisseur Olli Saarela, waarin net zo'n bitter en onopgesmukt beeld van een vergeten conflict wordt geschetst.

Mike Lebbing
Te koop op dvd (Finnkino, import)


Top 10 import films

alice in den städten
Op-pad-film in zwart-wit van Wim Wenders uit 1974. Gefrustreerd door Amerika keert een journalist met writer's block terug naar Duitsland, maar wordt ongevraagd opgescheept met de negenjarig Alice.

a walk with love and death
Kalme, eenvoudige en haast vergeten parel in oeuvre van John Huston uit 1969, uitgegeven door BFI. 14e eeuw, Frankrijk. Temidden van opstandige boeren en oorlog met Engeland laten twee geliefden (dochter Angelica en Israëliër Assi Dayan) niets in de weg staan van de heilige liefde.

mishima: a life in four chapters + patriotism
Niet te missen dubbeluitgaven van Criterion. Paul Schraders bloedmooie, extreem gestileerde mishima over de gelijknamige Japanse auteur die publiekelijk seppuku pleegde én de aankondiging van die zelfmoord in de enige film die Mishima zelf maakte: patriotism. Die film, 35 jaar lang nergens te zien, was eerder dit jaar te bewonderen in IFFR's prachtige 'Piece Unique'-serie.

inglorious bastards
'Whatever THE DIRTY DOZEN did they do it dirtier!' Zoals het echte exploitatie betaamt is deze moddervette oorlogsactiefilm schaamteloos eerlijk over zijn achtergrond en bedoelingen. Onder leiding van Fred 'The Hammer' Williamson en Italiaanse veelfilmer Enzo Castellari beuken veroordeelde gevangenen zich door hordes nazi's. Liefdevolle drie-disc dikke uitgave van B-film-vrienden Severin Films.

nathalie granger
Een film over de afwas en wasmachines. Minimalistische studie van Marguerite Duras uit 1973 van het monotone huishoudelijk bestaan van twee onverschillige, verveelde vrouwen, expressieloos vertolkt door Lucia Bosé en Jeanne Moreau.

satyajit ray collection volume 1
Artficial Eye bundelt drie karakterstudies van een van de grote auteurs uit de wereldcinema, vereerd door Scorsese en Kurosawa maar bij het grote publiek relatief onbekend: mahanagar (the big city), charulata (the lonely wife) en nayak (the hero).

deutschland bleiche mutter
Oorlog vanuit het perspectief van een zwangere vrouw die achterblijft terwijl manlief aan het front vecht. Troosteloze en rauwrealistische Duitse film (Helma Sanders-Brahms, 1980) vervlecht naadloos archiefbeelden met fictie, met hartverscheurend effect.

la roue
Vier jaar voor zijn monumentale napoleon maakte de Franse filmrevolutionair Abel Gance in 1923 deze epische film over een driehoeksverhouding op het spoor. Meer nog dan de majestueuze sets maakten de talloze innovaties, van razendsnelle montage en de optische special effects, dit tot een zeer invloedrijke film. Volledig gerestaureerde, viereneenhalf uur durende uitgave van Flicker Alley, specialist in vergeten zwijgende films.

cluny brown
Smakelijke satire op de Britse aristocratie en klassedenken zoals alleen Lubitsch dat kan. De mooie Cluny (Jennifer Jones) is niet alleen bediende voor de rijken maar ook nog eens een geheel niet onverdienstelijk loodgietster. Logisch dus dat meerdere mannen voor haar vallen.

classe tous risques
Criterion stoft Sautets soul-searching noir uit 1960 af. Hoe gevluchte crimineel Lino Ventura terugkeert naar de Parijse ondergrond en daar niet alleen Jean Paul Belmondo maar vooral ook zichzelf tegenkomt.

Rik Herder

Deze lijst is samengesteld door Boudisque. Voor meer informatie ga naar boudisque.nl.


THE WALKER
Paul Schrader
Hoe ziet taxichauffeur Travis Bickle er uit rond zijn vijftigste? Zijn hanenkam is vervangen door een toupet en zijn legerjackie door een double breasted handgemaakt pak. Hij heet nu Carter Page III en is een uiterst gemanierde homo geworden met slepende Zuidelijke tongval. Zijn beroep: 'walker', gezelschapsheer voor schatrijke vrouwen van Washingtonse machthebbers die het te druk hebben voor hun echtgenotes. In niets lijkt Carter (fascinerende, op de rand van overacting balancerende rol van Woody Harrelson) dus op Travis (Robert De Niro uit taxi driver, geschreven door Paul Schrader). Maar volgens schrijver/regisseur Schrader is het wel degelijk hetzelfde personage, zo vertelt hij in een interview bij de dvd. Beide mannen zijn outsiders "die door het raam naar de maatschappij staren zonder er een eigen plek in te hebben". Net als de mannelijke hoer in american gigolo (als dertiger) en dealer in light sleeper (als veertiger) natuurlijk.
Een zonderling is Carter zeker. Iemand zonder belangen of agenda, behalve vriendelijk zijn en er mooi uit zien. Een man die nog gelooft in loyaliteit, die tevreden is met zijn plek en niet hongert naar meer macht. Kom daar nog maar eens om tegenwoordig! Zeker in slangenkuil Washington zijn dit allemaal eigenschappen die je onderaan de voedselketen doen belanden. Dat merkt Carter als hij valselijk beschuldigd wordt van moord, en zich een thrillerplotje ontvouwt. Door onzichtbare handen wordt het net aangetrokken en steeds meer mensen laten hem vallen. Dat gebeurt geruisloos en beschaafd. Fluisterzacht wordt er geroddeld maar wat zijn ze meedogenloos. "Ga nooit tussen je vriend en het vuurpeloton in staan", brengt societydame en oude vriendin Lauren Bacall hem een essentiële politieke wijsheid bij.
Schrader verklaarde omstandig dat the walker helemaal geen politieke film is, met Washington slechts als decor, maar ondertussen stopt hij zijn film wel vol verwijzingen naar de politieke realiteit. Door alle aandacht voor Irak kun je hier wegkomen met de grootste rotzooi, merkt iemand op. Alle onzichtbare tentakels van de macht blijken keer op keer naar de vice-president te leiden, een regelrechte verwijzing naar de centrale rol van 'Tricky' Dick Cheney in de corrupte Bush-kliek. Als thriller overtuigt the walker niet helemaal, maar als karakterstudie en hedendaagse politieke zedenschets des te meer. IJzingwekkende, fascinerende film.
Rik Herder
Te koop op dvd (import)


HELP ME EROS
Lee Kang-sheng
Maak een succesfilm in Hollywood en de epigonen staan in de startblokken. Een natuurramp een boxoffice hit? Een jaar later wordt de bioscoop geteisterd door aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en vloedgolven. Hollywood is berucht om imitatie, maar het komt ook voor in de artfilmwereld. Hoeveel Tarkovski-klonen zijn er? Er kan een festival mee worden gevuld. Ook het werk van de Maleisisch/Taiwanese regisseur Tsai Ming-liang is populair bij filmmakers. Sommigen laten zich erdoor inspireren (David Verbeek met shanghai trance), maar we zien ook blinde kopieerdrift. Zoals bij help me eros van Lee Kang-sheng. De film bewijst onbedoeld hoe goed Tsai Ming-liang is.
Wacht even: Lee Kang-sheng? Dat is toch de acteur die in bijna alle films van Tsai speelt? Klopt, en hij doet dat goed met dat gezicht dat altijd in huilen lijkt uit te barsten. Het is te prijzen dat Lee meer wil dan acteren. Vijf jaar geleden leverde dat met the missing een veelbelovend regiedebuut op. Het drama over de zoektocht naar een verdwenen kleuter won in Rotterdam een Tiger Award. Zo subtiel als the missing, zo plomp is help me eros. De film voert een depressieve yup op, gespeeld door Lee zelf, die zijn geld op de beurs heeft verloren. De apathische wanhopige twintiger heeft alleen nog interesse in zijn wietplantjes en seks. Maar ook joints, seksuele fantasieën en gymnastische standjes met verkoopsters van betelnoten kunnen zijn eenzaamheid niet verdrijven. Ach gut, wat heeft hij het zwaar. En dan wordt er ook nog een beeldschoon meisje verliefd op hem. Hoe akelig. Om het kort te houden: waarom zouden wij ons het lot van dit pathetisch, narcistisch en verwend geval aantrekken? Dat doet wel een dikke vrouw bij een telefonische hulpdienst die overigens zelf toe is aan hulp. Ze eet zich tonnetje rond, omdat ze samenwoont met een homo die haar seksueel niets te bieden heeft. Een badkuip vol palingen biedt voor dat probleem de oplossing. Wie het werk van Tsai Ming-liang kent, ziet waarom help me eros ondanks prachtig camerawerk zo stomvervelend is. Tsai's films gaan ook over intense eenzaamheid, maar wrange humor maakt dat dragelijk. Lee is vergeten om dat laatste ook te kopiëren.
Jos van der Burg
Te koop op dvd (Video Film Express)




NOMAD
Sergei Bodrov, Ivan Passer, Talgat Temenov
Stel: je bent Nursultan Nazarbayev, de president van Kazakstan, en je wilt een film die de geschiedenis, eenheid en schoonheid van je steppeland onder de internationale aandacht brengt. Wat doe je? Simpel: je schakelt een Russische scenarist in (Rustam Ibragimbekov) om het verhaal te vertellen van het ontstaan van de Kazakse natie in de 18e eeuw. Een verhaal met epische proporties, dat begint met een profetie en is doorspekt met grootse veldslagen.
Om die overtuigend in beeld te brengen, scharrel je een budget van zo'n 40 miljoen dollar bij elkaar, met hulp van het Franse Wild Bunch en de Amerikaanse broertjes Weinstein. Je huurt een van oorsprong Tsjechische regisseur in (Ivan Passer) die sinds de jaren zeventig voornamelijk in het B-circuit van Hollywood werkt, en de Zwitserse cameraman Ueli Steiger, de vaste rechterhand van spektakelmaker Roland Emmerich. En je besteedt de hoofdrollen uit aan Mexicaan Kuno Becker en Amerikanen Jay Hernandez, Jason Scott Lee en Mark Dacascos.
Dan slaat het noodlot toe. Het weer zit tegen, of het geld is sneller op dan de bedoeling was, of de Weinsteins zitten te zeuren. Hoe dan ook: de opnames worden halverwege stilgelegd. Bij de herstart zijn er plotseling een nieuwe regisseur en een nieuwe cameraman: Rus Sergei Bodrov en Deen Dan Laustsen. Maar in juli 2005 is de film dan toch klaar. En dan zijn daar de Weinsteins weer, die meer spektakel willen. Dus duurt het tot 2007 tot de film eindelijk de Amerikaanse bioscopen haalt, in een Engels gedubde versie, die vrijwel onmiddellijk ook weer verdwijnt en slechts 80.000 dollar ophaalt.
Die Engelse dub is door de Nederlandse distributeur voor deze dvd gelukkig achterwege gelaten; wij krijgen gewoon het Nederlands ondertitelde Kazaks te horen. Om de dialogen gaat het hier toch niet. En het moet gezegd: nomad is passend bombastisch, het Kazakse landschap adembenemend in zijn bruin-groene eentonigheid, de acteurs passend gedragen, en de stunts, met heel opzwepend veel vallende paarden en nog veel meer figuranten, prettig ouderwets-analoog. President Nazarbayev mag trots zijn.
Joost Broeren
Te koop op dvd (Paradiso)


THE ROUND UP
Miklós Janscó
"Films van veertig jaar geleden kunnen een heel ander effect op je hebben. Ik kijk zelden mijn oude films terug. Het zou wel heel interessant zijn." Aldus Miklós Janscó in het interview dat als extra op deze dvd is opgenomen. Nou, interessant is het zeker. Dat effect. Second Run bracht al eerder my way home (1965) uit, een film die aan interesse groeit en groeit: die anonieme, door het puin van veldslagen dolende hoofdpersoon die je in de laatste scène recht in het gezicht kijkt, vergeet je niet snel. Het een jaar later verschenen (!) the round up (1966) gaat nog een stapje verder: het is een bijtende allegorie van het gevangeniswezen, een eindeloze cirkel van rondjes lopen. Met een kap over je hoofd. Gesitueerd op de Hongaarse poesta. Want wat is mooier als gevangenis dan een uitgestrekte vlakte? Het lijkt totale vrijheid, maar één stap kan je dood betekenen. En vele stappen zeker. Wie doen dat soort dingen met hun medemensen? Mannen met zwarte capes. Magistraten, rechthebbenden, plichtplegenden. Zij die altijd de geschiedenis overleven omdat ze ergens een gebouw hebben neergezet, nu nog zichtbaar. Zij die invloed hebben. Ze zwalken over de poesta, en commanderen de arme donders die zich zoals altijd in de geschiedenis niet kunnen verdedigen — als er nu één constante is dan is het dat wel. En ja, mensen gaan dan onderling rare dingen doen om te overleven. Konkelen, heulen, verklikken, verraden; Janscó volgt een aantal overlevenden door de gevangenis, om ze aan het einde keihard op te offeren aan het systeem: zijn film. De Magistraat kijkt door zijn Panopticon en oordeelt erover. De eeuwige cirkeltred van de sloebers. Laat maar schuiven, nu hebben we ze hier voor nodig, volgend jaar zetten we ze weer in als soldaten voor een volgende oorlog, maakt niet uit, alles blijft toch hetzelfde... pff... Wat een film. Wat een ander effect. Dat zie ik een oude Godard of Antonioni uit pakweg '67 toch niet doen.
Mike Naafs
Te koop op dvd (import, Second Run)


Vergeten zilver
Het ringbaardje van Fernando Rey

Je kunt het je nog maar moeilijk voorstellen, maar er was ooit een tijd dat er in de Nederlandse bioscopen veel kunstzinnige Europese films én veel Europese genrefilms draaiden. En je kunt je nu nóg moeilijker voorstellen dat veel acteurs en actrices in beide soorten films te zien waren. Ze zagen er geen probleem in om voor goed geld in een spaghettiwestern op te treden om daarna respect van critici en vakgenoten te verwerven door een serieuze rol te spelen in een artfilm.
Als er iemand was die twee verschillende werelden in zich verenigde, was het Fernando Rey. Rey was een druk baasje (hij speelde in zo'n kleine 250 films) en viel te betrappen op tientallen zowel stuitend slechte B-films als onderschatte werkjes van mediterrane makelij, maar werd vooral beroemd door zijn rol als de booswicht in the french connection en zijn werk voor Luis Buñuel. In de onlangs uitgebrachte dvd-box van Buñuel (acht dvd's!) kunnen we Rey zien in le charme discret de la bourgeoisie (1972) en cet obscur objet du désir (1977). Met name in deze laatste (ook de laatste film van Buñuel) is Rey erg goed op dreef als een man die geobsedeerd is door een wispelturige vrouw met letterlijk twee gezichten — die van Carole Bouquet en Angela Molina. Hier valt goed te zien hoe Rey zijn nobele voorkomen kon gebruiken om er zowel een naïeve inborst als een sadistische drang achter te verschuilen.

cet obscur objet du désir


Daarbij zette Rey telkens zijn eminente ringbaardje in, dat hem vaak de grandeur van een belangrijke diplomaat, een echte president of een stoere revolutionair kon geven. In het in Mexico gesitueerde vamos a matar, compañeros/let's go and kill, comrades (1970) van spaghettiwesternspecialist Sergio Corbucci (the great silence) valt Rey te bewonderen als professor Xantos, een pacifistische revolutionair die de geheime code van een goed gevulde kluis kent. Om die reden zit veel addergebroed achter hem aan, waaronder ook vrijbuiters Franco Nero en Tomás Milian. In deze werkelijk waanzinnige draaikolk van geweld (de 'body count' is astronomisch), luchtige linkse borrelpraat en slapstick houdt Rey zijn gezicht in de plooi, en daarbij komt dat ringbaardje goed van pas. Rey's concentratievermogen valt te bewonderen, want naast de genoemde ingrediënten krijgen we in compañeros ook te maken met een losgeslagen Jack Palance als een Amerikaanse huurmoordenaar, die voortdurend joints rookt en zijn huisdier, een agressieve valk, innig liefkoost. Het beest bevrijdde hem eens toen hij door Nero vastgebonden in de woestijn was achtergelaten, door zijn hand op te eten — sindsdien stijgt zijn gevleugelde vriendin (ze heet Brenda, in de Italiaanse versie heet ze America) op van zijn levensgevaarlijke kunsthand.
Maar hoeveel bizarre taferelen, maffe plotwendingen en woest schmierende acteurs Corbucci ook op Rey afvuurt, niets kan deze vredelievende idealist doen buigen. Als alles ontploft en al het andere faalt, heeft Fernando Rey zijn ringbaard.
Mike Lebbing
De Luis Buñuel Collection Box Set (Optimum Home Entertainment, import) en vamos a matar compañeros (Anchor Bay, import) zijn te koop op dvd.



top
Artikelen
Filmmuseum Experimenteel Papa, je buik komt over je broek
Indiewood Punchlines van de Amerikaanse cinema
Luis Buñuel Ketter in alles
3x Parijs Het hart van de stad

Interviews
Hou Hsiao-hsien over LE VOYAGE DU BALLON ROUGE

Rubrieken
Boeken Chimera
Action!
Duidelijk Spiegelpaleis
Filmbladen Remakes
De geruchtenmachine
Verwacht
Scherpstellen
Mening
Mijn Mening
De Pers Over
TAKE 5: Roel Reiné over risico's nemen
Thuiskijken
Uitgelicht
World Wide Angle


Recensies
UN BAISER S'IL VOUS PLAÎT Gekneuter rond een kus
BE KIND REWIND Niks is nutteloos
FUNNY GAMES U.S. Vreemd spelletje
GETTING HOME Een trouwe schooier
HAPPY-GO-LUCKY Trampoline springend door het leven
INTO THE WILD Nou ja, wild
LA MAISON Niemandsland tussen vertrek en terugreis
EL ORFANATO Neverland als het vagevuur
PEUR(S) DU NOIR Zelfs het infuus is mooi getekend
TALKING GUITARS Schaven, schuren, buigen en kloppen
TROPA DE ELITE Laat de kogels spreken