Wonder Woman
Broers
La región salvaje
En amont du fleuve
Daughters of the Dust
FilmThuis

Cocon
VIDEOMAPPINGS: AÏDA, PALESTINE (Till Roeskens, Frankrijk, 2009, Filmfreak)
Tijden van oorlog maken de mens bewust van de ruimte waarin hij zich beweegt. Een reis die normaal maar twintig minuten duurt, neemt ineens een uur in beslag. De boerderij die je voor je ouders hebt gekocht, wordt door de andere partij vernietigd en met betonnen muren omsingeld. Het leven zet zich voort in dichtbevolkte vluchtelingenkampen, waar tenten hutjemutje op elkaar staan geplakt. Geen zuchtje ruimte om te ademen.
Dit is het leven in Israël-Palestina: zwaar bewaakte checkpoints, strenge afrasteringen, bezette gebieden en cocon-beschermde nederzettingen. Het ruimtelijk bewustzijn moet hier nog extra verhoogd zijn. Om dat duidelijk te maken heeft Till Roeskens, een Franse kunstenaar in de toegepaste geografie, met videomappings een krachtig concept bedacht. Het begint met zwarte lijntjes op een grijs doek, die zich langzaam ontvouwen tot wegen, huizen en versperringen. Vage contouren groeien uit tot landkaarten, die weergeven hoe locaties met elkaar in verbinding staan.
De kaarten bevatten ook het verhaal van de gestage Israëlische beslaglegging op het territorium. Terwijl ze met de hand worden getekend, vertellen gewone Palestijnen — zonder in beeld te komen — hoe ze stukje bij beetje werden ingesloten en afgesneden. Ooit stopten Joodse pelgrims die de heilige graftombe van Rachel bezochten bij Claire en Johnny Anistas voor een hapje en een drankje. Tegenwoordig is hun huis hermetisch afgesloten door een negen meter hoge betonnen muur met prikkeldraad, die van hun leefomgeving een getto heeft gemaakt — en ook van het bedevaartsoord.
Dit slothoofdstuk van de zes 'videokaarten' illustreert treffend hoe een symbool van rust, vrede en eenheid kan veranderen in een loopgraaf, waar destructie, haat en wantrouwen heersen. Met hun mindmaps leggen de Palestijnen de littekens op hun ziel bloot. Maar zonder hun gevoelens helemaal prijs te geven. Zoals hun verhalen bestaan uit kale, droge feiten, zo blijven de tekeningen geraamtes. Zonder kleur. Zonder details. Enkel de textuur van de viltstift. Dat geeft de kijker alle ruimte voor zijn eigen verbeelding. En juist daardoor laat videomappings ook een diep litteken achter op onze ziel.
Niels Bakker


Ongebonden
SANS TOIT NI LOI (Agnès Varda, Frankrijk, 1985, Twin Pics)
Agnès Varda is altijd een van de meest vrije en onafhankelijke geesten van de Franse cinema geweest en haar speelse documentaires getuigen van grote liefde voor de medemens. Misschien was ze daarom de aangewezen persoon om deze veel grimmiger speelfilm over onafhankelijkheid en eenzaamheid te maken.
Iedereen die romantische ideeën heeft over vrijheid en 'je eigen ding doen' zou eigenlijk verplicht Varda's opnieuw op dvd-uitgebrachte sans toi ni loi (Gouden Leeuw, 1985) moeten zien. Deze nuchtere maar ook liefdevolle bespiegeling over het leven begint met de vondst van een doodgevroren jonge zwerfster aan de rand van een akker in Zuid-Frankrijk. De politie ritst de lijkenzak dicht en daarmee is de kous af. Maar wat de beambten niet interesseert, wordt vervolgens door Varda stukje bij beetje onthuld. Wie was dat meisje zonder naam?
Uit losse, vaak documentair getinte fragmenten ontstaat een beeld van Mona (Sandrine Bonnaire), een meisje dat dapper koos voor een vrij en ongebonden leven dat gaandeweg steeds eenzamer en zinlozer werd. Een belangrijke rol spelen de getuigenissen van de mensen die Mona op haar omzwervingen tegenkwam. Sommigen bewonderden haar en droomden ook van een mooier leven. Uiteindelijk gaat de film net zo goed over al die anderen. De ongrijpbare Mona zelf wordt een symbool voor al die verlangens die zo moeilijk te realiseren zijn. Hoe dapper ze ook haar eigen weg ging, het geluk ontglipte haar. Dat moeten we, hoe onbeholpen ook, bij elkaar zien te vinden.
Varda, die onlangs nog verraste met haar heerlijk excentrieke autobio les plages d'agnès, maakte met sans toi ni loi een van haar meest ingetogen en aangrijpende films. Een sober en tijdloos meesterwerk met een indrukwekkende hoofdrol van Sandrine Bonnaire, hier pas achttien jaar en al ongelooflijk sterk aanwezig.
Leo Bankersen


Woo-touch
REIGN OF ASSASSINS (John Woo & Su Chao-bin, China, 2010, Media Asia Distribution, regio 2)
Het zijn goeie tijden om huurmoordenaar te zijn, althans, als je je emplooi vindt in de Aziatische genrefilm. Miike Takashi brengt binnenkort 13 assassins naar de bioscoop, bodyguards and assassins veroverde vorig jaar alle Hong Kong Film Awards. En nu is er een wervelende reign of assassins op dvd verschenen.
Het gaat lekker met John Woo sinds hij terug is in Hongkong. red cliff 1 (2008) en 2 (2009) kunnen zich meten met zijn beste werk uit de late jaren tachtig en vroege jaren negentig. Hij verruilde zijn chromen pistolen en witte duiven voor zwaarden en paarden, maar dient nog steeds met het grootste gemak een zwierige actiescène op. Ragfijne choreografie, heldere cameravoering en vloeiende montage: voor liefhebbers van de wuxia kan het niet veel beter.
Dezelfde heerlijke Woo-touch geeft hij als producent mee aan reign of assassins, van de jonge Taiwanese auteur-regisseur Su Chao-bin. Stijlvolle martial arts-actie, vliegensvlug en inventief gechoreografeerd en afgewisseld met melodrama dat lichtvoetig balanceert tussen gevoelig sentiment en lachwekkende kitsch.
Michelle Yeoh, een van Azië's grootste en meest stijlvolle actrices, is het zat om als virtuoze huurmoordenaar in historisch China smerige zaakjes op te knappen (zoals het stelen van een eeuwenoud monnikenlijk met mythische krachten). Ze begint anoniem een nieuw leven in de grote stad, waar ze verliefd wordt op een schuchtere koerier die ook al een verleden van geheim geweld blijkt te hebben. Steeds lastiger wordt het voor de meester-moordenaars om hun schier onoverwinnelijke skills voor elkaar verborgen te houden. Dat levert kostelijke scènes op: zij beschermt hem tijdens een bankoverval terwijl ze doet alsof ze niets doet, hij beschermt haar terwijl ze vredig ligt te slapen terwijl assassins met alle mogelijke wapens door de muren heen komen. John, fijn dat je weer thuis bent.
Rik Herder


TOP-10 IPORT-DVD'S

DON'T LOOK NOW/INSIGNIFICANCE
Donald Sutherland hielp het hardnekkige gerucht onlangs voor eens en voor altijd de wereld uit: de beruchte seksscène tussen hem en Julie Christie in Nicolas Roegs don't look now is niet echt. Echt niet. Geloven we natuurlijk niets van, maar op Bluray kunnen we het nu nog nauwkeuriger napluizen. Criterion brengt bovendien Roegs insignificance uit, waarin vier mensen die verdacht veel lijken op Albert Einstein, Marilyn Monroe, Joe DiMaggio en Joseph McCarthy in een hotelkamer samenkomen. (Optimum, regio 2/Criterion, regio 1)

I ONLY WANT YOU TO LOVE ME/DESPAIR
Tweemaal Rainer Werner Fassbinder. In de Duitse tv-film i only want you to love me vertelt een man zijn trieste levensverhaal aan een sympathiserende vrouw; en de Amerikaanse Nabokov-verfilming despair draait om een verknipte chocoladehandelaar tijdens de opkomst van de nazi's. (Olive Films, regio 1)

KISS ME DEADLY
Hier kunnen we kort over zijn: een van de beste en hardste films noirs die de jaren vijftig voortbracht. En de bron van Tarantino's lichtgevend-object-in-een-koffer-grapje. (Criterion, regio 1)

BLACK MOON
Surreëel commentaar op de vrouwenbeweging van de jaren zeventig, door regisseur Louis Malle zelf destijds omschreven als een 'mythologisch sprookje dat zich afspeelt in de nabije toekomst'. Opgenomen in Malle's eigen landhuis en op het omringende landgoed van 225 hectare. (Criterion, regio 1)

IL GENERALE DELLA ROVERE
Om op tijd klaar te zijn voor het filmfestival van Venetië monteerde Roberto Rossellini deze film naar verluidt in slechts tien dagen. Resultaat: de op waarheid gebaseerde WOII-film won de Gouden Leeuw. (Arrow Academy, regio 2)

Eclipse serie 27: Raffaello Matarazzo's Runaway melodramas
Terwijl de Italiaanse film in de jaren veertig en vijftig internationaal bekendstond om het neorealisme van onder meer diezelfde Rossellini, ging het lokale publiek en masse naar melodrama's als die van Matarazzo. Criterion verzamelde vier hoogtepunten. (Criterion/Eclipse, regio 1)

THE EEL
Met het relatiedrama the eel (unagi) werd Shôhei Imamura in 1997 de vijfde regisseur ooit die twee Gouden Palmen won; alleen de gebroeders Dardenne werden vervolgens nog aan dat illustere rijtje toegevoegd. (Artificial Eye, regio 2)

Mizoguchi Collection
Vier minder bekende werken van de Japanse grootmeester, geroemd om zijn long takes en proto-feministische aandacht voor het lot van de vrouw. (Artificial Eye, regio 2)

THE NESTING
Zeldzaam uitstapje naar het horrorgenre voor pornoregisseur Armand Weston. Maar het wordt nog altijd hitsig genoeg wanneer schrijfster-met-writer's-block Lauren in een voormalig bordeel vol geesten van prostituees terechtkomt. (Blue Underground, regiovrij)

FACCIA A FACCIA
Nee, Sergio Leone was heus niet de enige maker van spaghettiwesterns. Maar Ennio Morricone had wel een abonnement op de soundtracks ervan, blijkt ook weer in faccia a faccia. (Eureka, regio 2)

Joost Broeren

Deze lijst is samengesteld door Boudisque (Vredenburg 31, Utrecht). Voor meer informatie ga naar boudisque.nl.



top
Artikelen
Wij zijn 30!
Wij zijn 30: Provocerende films Niet in shock maar dood
Wij zijn 30: Filmhuis Den Haag Drietrapsraket aan het Haagse Spui
Wij zijn 30: Zij zijn (ook) dertig
Wij zijn 30: Er was eens... een idealistische filmgek
Wij zijn 30: The Fronz
Wij zijn 30: Niet te filmen Tikkende tijdbom
Wij zijn 30: De Videovorser Nieuwe zakken, oude liefde
De Griekse golf 'Necrofielen teisteren Griekenland'
Remix cinema Hilarische filmpjes en utopische visioenen
Kurzfilmtage Oberhausen Dieren kijken
FilmSlot Het digitale doekenmonster

Interviews
Wij zijn 30: Mona Achache over de pure blik van kinderen
Wij zijn 30: Bobby Boermans over de MTV-generatie
Wij zijn 30: New Kid Steffen Haars over retro-coole antihelden
Wij zijn 30: Joe Swanberg over zes films per jaar
Wij zijn 30: Eugenio Renzi en Antoine Thirion over filmkritiek na 'Cahiers du cinéma'
Koen Mortier over 22 MEI 'We leven in een schijnveiligheid'
Athina Rachel Tsangari over ATTENBERG Wil je me naakt zien?
Lotte Stoops over GRANDE HOTEL Een hotel vol geesten
Gustave Kervern over MAMMUTH Surreële wanhoop na pensioen
Paul Laverty over TAMBIEN LA LLUVIA Columbus in Bolivia

Rubrieken
Redactioneel
FilmKort
FilmSterren
FilmThuis
Spotlight Matthias Schoenaerts
FilmBoeken Filmfilosofie
FilmPers
Ebele Wybenga (Upload Cinema) Motor City
Actie!
World Wide Angle (NL)
Evenementen (Focus)


Recensies
22 MEI Stofwolken en brokstukken
AMER Hallucinerende trip over lust, angst en geweld
ANGÈLE ET TONY Van argwaan naar liefde
ATTENBERG Beetje vreemd, maar overdonderend lekker
GRANDE HOTEL Karkas aan de Côte d'Azur
HOBO WITH A SHOTGUN Frisse splatterparodie met Rutger Hauer
HOWL Gepassioneerd voorspel van seksuele revolutie
THE HUMAN RESOURCES MANAGER Achter de tragikomedie schuilt een brandende kwestie
INSIDE JOB De psychopaten beheren de bank
KABOOM Geile luchtbel barst
MADE IN DAGENHAM Feelgoodfilm vol eigenwijze vrouwen
MAMMUTH Lijken prikken met een baguette
MISTÉRIOS DE LISBOA Raoul Ruiz' fabelachtige labyrint
NEDS Mullan zoekt nuance in slechte daden
NEVER LET ME GO Sfeervolle maar bloedeloze sciencefiction
RUNDSKOP Gekloot zeit ge altijd
SON OF BABYLON De één miljoen onbekende doden van Irak
TAMBIEN LA LLUVIA Zelfs de regen is te koop