Lady Bird
Zama
Cobain
The Rider
Foxtrot
Claudia Sainte-Luce Claudia Sainte-Luce over The Amazing Catfish

'We filmden alsof we een ui pelden'

Claudia Sainte-Luce vertelt in haar hartverwarmende debuut The Amazing Catfish een autobiografisch verhaal, gefilterd door fictie. "Net als de Claudia in de film werd ik gered door zo'n gezin."

Door Joost Broeren

Nee, deze Mexicaanse indie heeft niets te maken met de documentaire Catfish. In een bepaald opzicht zijn de films zelfs tegenpolen. Catfish (2010) draait om een jonge filmmaker die valt op een Facebook-vriendin om er vervolgens achter te komen dat zij een verzinsel is van een eenzame vrouw. Die film verpakt een eigentijds te-mooi-om-waar-te-zijn-verhaal in een geijkte documentairevorm en versterkt zo zijn realisme, terwijl de plot grenst aan het ongeloofwaardige — en die grens soms ook overschrijdt.
Claudia Sainte-Luce daarentegen verpakt haar eigen autobiografische verhaal in The Amazing Catfish nadrukkelijk in fictie. "Omdat er zoveel leugens in de film zitten", lacht de hartelijke maakster, wanneer ik haar spreek op het Filmfestival Rotterdam. Toch zit de kern van de film heel dicht bij Sainte-Luce haar eigen leven: net als hoofdpersonage Claudia ontmoette ook zij als twintiger een terminaal zieke vrouw, werd ook zij opgenomen in haar gezin, en gaf ook voor haar die omarming een tegenwicht aan een eenzaam leven.
Gaande het gesprek wordt het me duidelijk: Sainte-Luce had dat dunne laagje fictie nodig om dit zeer persoonlijke verhaal überhaupt te kunnen vertellen. Wat dat betreft is het tekenend dat het hoofdpersonage in de eerste versie van het scenario een andere naam had, voordat ze op de set weer de voornaam van de regisseuse terugkreeg. Het verhaal moest eerst fictie worden, om vervolgens die fictie weer zo authentiek mogelijk te kunnen maken.

Ontbijtgranen
Toch is de Claudia van de film absoluut niet één op één de Claudia die hier voor me zit.
"Er zit net zo veel van actrice Ximena Ayala in dat personage, als van mij", stelt Sainte-Luce. Weliswaar vereiste zij dat de acteurs zich strikt aan het scenario hielden, maar in de geschreven tekst liet ze bewust veel ruimtes voor hen open, die tijdens een drie maanden durend repetitieproces werden ingevuld. "Neem de openingsscène van de film, waarin we Claudia zien opstaan en een kom ontbijtgranen eten. In het scenario schreef ik enkel over haar gevoel van eenzaamheid. De handelingen, en bijvoorbeeld het feit dat ze alleen de paarse fruit loops opeet, dat komt uit de repetities. Ik wilde dat de acteurs hun karakters niet zomaar als een jas zouden aantrekken, maar ze echt in zich zouden dragen."
Een belangrijk deel van dat proces was juist het inperken van alle ingevingen die opkwamen. "Acteurs zijn onzeker, en willen daarom meer en meer doen. Maar hoe meer ze doen, hoe slechter het wordt — ze moeten terug naar de essentie. Alsof we een ui pelden, hebben we in de repetities alle onnodige lagen uit hun spel gehaald."
Sainte-Luce weerde de kinderen van de vrouw op wie de film gebaseerd is grotendeels van de set, omdat ze niet wilde dat de acteurs hen zouden naspelen. Met één belangrijke uitzondering: het personage Wendy. Zij wordt gespeeld door de echte Wendy. Sainte-Luce: "Ze was gewoon te uniek, ik kon niemand anders voor me zien dan haar."

Gelukskatje
Nog even terug naar die titel. Want de manier waarop Sainte-Luce daarop kwam, is tekenend voor de combinatie van intuïtie en doordachtheid waarmee de film tot stand is gekomen. "In eerste instantie heette de film Encounters. Maar dat was me eigenlijk te expliciet, dus terwijl we aan de montage werkten, zocht ik naar iets anders. En telkens kwam dat aquarium met een oosters gelukskatje erin voorbij, dat de jongste zoon in het gezin overal met zich meesleept. Tijdens het filmen had ik gezocht naar een sticker of zoiets, een versiering die het gelukskatje in dat aquarium kon benadrukken. In een tijdschrift kwam ik een artikel tegen over een familie catfish (meervallen) die ergens in Amerika samenleven: ze reizen samen, ze eten samen. Heel ongewoon voor die diersoort. Dus daar knipte ik de kop van uit en die plakte ik op dat aquarium, zonder er echt over na te denken. Pas tijdens de montage kwam de relevantie ervan bij me binnen: de familie in de film is uniek omdat ze samen zijn; zonder elkaar zijn ze niets. Net als die meervallen, dus."


top
Artikelen
Niet te filmen Afscheid van Anne

Interviews
Jeremy Saulnier over Blue Ruin 'Geweld voedt zichzelf'
Billy Pols over Zombie American Dream in Rotterdam-Zuid
Claudia Sainte-Luce over The Amazing Catfish 'We filmden alsof we een ui pelden'
Diego Gutierrez over Parts of a Family 'Ik film wat dicht bij me staat'

Rubrieken
Redactioneel
Kort
Filmsterren
Thuiskijken
Actie!
World Wide Angle (NL) Een tijd voor film
Het nieuwe kijken Overrompelend filmfeestje
Evenementen


Recensies
The Amazing Catfish Claudia trekt even in bij een nieuw gezin
Anni felici Jongensfantasie
La bande à Picasso Tam en kleurloos
Casse-tête chinois Altijd onderweg naar punt B
Moebius Een zoon met de penis van zijn vader
Napoléon Briljant strateeg in spektakelstuk
Parts of a Family Scherven van een huwelijk
Sacro GRA (Gianfranco Rosi over) Ruimteschip op de rondweg om Rome
Shirley — Visions of Reality Wachtkamer voor het hiernamaals
Starred Up Geen woorden maar vuisten
The Weight of Elephants Opgeblazen teddyberen
The Wind Rises Hayao Miyazaki: Een wereld met vliegtuigen
Zombie: The Resurrection of Tim Zom Skaten tegen de klippen op