Blade Runner 2049
The Square
Un beau soleil intérieur
The Glass Castle
Kleine ijstijd
The Deserted Op ooghoogte

Vr in Venetië

Mark Cousins (The Story of Film, I Am Belfast, Atomic) schrijft voor de Film­krant over film- en beeldassociaties. Deze maand over Virtual Reality in Venetië.

Een mug veranderde vorige week mijn idee over de toekomst van film. Ik was in Venetië voor het jaarlijkse filmfestival. Dat organiseerde een competitie voor Virtual Reality, dus ik ging kijken. Ik hou al lang van de trage, architectonische, archetypische Taiwanese films van Tsai Ming-liang, dus ik was vooral nieuwsgierig om zijn 55-minuten durende The Deserted te zien.
Ik zette headset op en plotseling bevond ik me in een ruïne in een bos in Azië. Een man was bezig zichzelf elektrische schokken te geven om pijn te verzachten. Zijn moeder kookte rijst. Ik zat op een draaistoel dus ik draaide rond om zijn kamer te bekijken.
Toen zat ik in een bad met hem en een spook­achtige witte vis die hij zachtjes wiegde. Op dat moment merkte ik een mug op en dacht "Oh nee, ik ben mijn muggenspray vergeten op te doen!". Toen realiseerde ik me dat ik niet in Azië was, in dat bos, in dat huis, of in dat bad. VR had me ervan overtuigd dat ik het wel was.
Gedachten vlogen door mijn hoofd. Mensen hebben gezegd dat VR geen cinema is, dat het een omweg uit de cinema is, of een hybride van film en theater of zelfs van film en reizen. Dit zijn allemaal interessante gedachten. Maar de mug deed me realiseren dat cinema vanaf z'n eerste stapjes illusionistisch is geweest. Het heeft ons altijd willen doen geloven dat we daar zijn waar de camera is. Denk aan alle travelogue kortfilms van de broers Lumière in de beginjaren van de film. Zouden de Lumières niet helemaal VERLIEFD zijn geworden op VR? Doet het niet precies wat zij wilden doen? Tsai's film deed me verlangen naar John Fords remake van The Searchers, of Kubricks nieuwe versie van The Shining. Deze nieuwe technologie is een uitbreiding van een essentiële eigenschap van film, denk ik. Het grijpt terug op het fundament van film en projecteert dat naar buiten, zoals het einde van 2001: A Space Odyssey dat doet. Ik heb dit eerder gezegd, maar die mug deed me realiseren dat cinema nog maar net op weg is.

Mark Cousins | @markcousinsfilm


top
Artikelen
Voorbeschouwing: Blade Runner 2049 'Het goede nieuws is dat we er tegen die tijd nog zijn'
Diversiteit in de Nederlandse filmwereld Afwachten is geen optie meer
De 17de Filmbonzen Top 20 Bobo's en beeldbepalers
Locus Special

Interviews
Aliona van der Horst over Liefde is Aardappelen 'Ik ben de vis, de visser en de kok'
Josh en Ben Safdie over Good Time 'We ademen New York'
Robin Campillo over 120 battements par minute 'We waren bezeten door de angst om vergeten te worden'
Mahmoud al Massad over Blessed Benefit 'Alles is politiek, zeker in Jordanië'

Rubrieken
Boeken: Sélection officielle In de keuken van Cannes
Het Nieuwe Kijken Google meets Disney
Op ooghoogte Vr in Venetië
Humans of Film Amsterdam
Thuiskijken
Redactioneel
Kort
Filmsterren
Actie!
Andy at the movies
The Thinking Machine 11 Framing Fritz's Apartment


Recensies
120 BPM Zieke lichamen in de club: een verborgen geschiedenis
Brigsby Bear (Dave McCary, Kyle Mooney en Kevin Costello over) 'Als kind leer je zo veel van televisie'
Daphne (Peter Mackie Burns over) 'Aan het eind is ze nog steeds een lul, haha'
Detroit Explosie van onderdrukte woede
Du forsvinder Het waren mijn hersenen, niet ik
Good Time Een bom van energie en wanhoop
Insyriated Raak zonder bommen
Kleine ijstijd Midlifecrises in guerillastijl
Liefde is aardappelen Stalinistisch gruwelverleden
Loveless Op liefde en selfies
The Man With the Iron Heart Beul en violist
Manifesto (Julian Rosefeldt over) Tristan Tzara, Karl Marx, Guy Debord, Lars von Trier, Andy Warhol, Jim Jarmusch, Yvonne Reiner, Sol LeWitt, Filippo Tommaso Marinetti
mother! Oerschreeuw
Tschick Een Lada voor Tatjana
Tulipani Een Zeeuwse boer tegen de Italiaanse maffia
Vazante De geboorte van Brazilië