Blade Runner 2049
The Square
Un beau soleil intérieur
The Glass Castle
Kleine ijstijd
Redactioneel

Groepsinterviews tijdens filmfestivals zijn soms net geperverteerde speeddates. Een groepje mensen verzamelt zich rondom een object van verlangen, meestal een ster, of een aankomende ster,  en als het dan echt niet anders kan een regisseur, en begint in het wilde weg vragen af te vuren die je op die manier niet eens aan je meest intieme vrienden zou willen of durven stellen, laat staan aan iemand die je niet kent.
Maar er is altijd een goed excuus. De film. De film gaat over moord. Dus: heeft u ook wel eens iemand vermoord? De film gaat over oorlog. Dus: bent u bang voor oorlog? De film gaat over echt bestaande mensen. Dus: wat vonden zij ervan, hebben zij u geholpen om hen te spelen, hebben zij er hun goedkeurig aan gegeven, hebben ze gehuild toen ze zichzelf zagen?
Vaak ontstaan er aan die tafels trouwens wel gesprekken. Die bijvoorbeeld gaan over de vraag waarom we zo geobsedeerd zijn door de echtheid van films? Alsof we die realistische aanspraak die fotografische beelden op de werkelijkheid maken maar niet los kunnen laten.
En waarom er zoveel biopics worden gemaakt die zich als equivalent van de Borgesiaanse plattegrond 1:1 over het gezicht van de geportretteerde willen leggen als een verstikkende, verduisterende lijkwade? Waarom we zo graag willen dat film realistisch is, terwijl film juist dingen kan laten zien die je niet met je eigen ogen in de buitenwereld kan zien? Zoals een beeld vinden voor hoe mensen zich voelen, of de blikvernauwing in hun gedachten, of de kleurenblindheid waarmee personages de wereld bekijken, en andere meer subjectieve manieren van zien.
Ik schrijf dit tussen wolkenkrabbers en vraag me nog iets anders af: wat als Sergei Eisenstein een iPhone had gehad en filmpjes met verticale kaders had kunnen maken? Hoe groot en imposant waren dan zijn legendarische perspectieven geweest. Hoe verschrikkelijk Iwan.
Het duurt vast niet lang meer voordat de eerste verticale mainstreamfilm wordt geproduceerd. Je zou kunnen zeggen dat Christopher Nolans IMAX-avontuur al een stukje dichter bij de beantwoording van de vraag kwam wat ons perspectief, ons kader voor effect heeft op de werkelijkheid die we zien. Ik heb deze zomer drie versies van Dunkirk gezien, en het waren drie verschillende films. Drie keer Monets kathedraal van Rouen. Monet schilderde die kerk geloof ik wel tien keer. Is er eentje beter? Mooier? Echter? Kan een van die schilderijen de werkelijkheid bedekken?
Film was altijd een lichtdoorlatend medium. Het wordt tijd dat zowel die beelden als de ogen van de critici die ze beschrijven wat transparanter worden.

Dana Linssen | @danalinssen


top
Artikelen
Voorbeschouwing: Blade Runner 2049 'Het goede nieuws is dat we er tegen die tijd nog zijn'
Diversiteit in de Nederlandse filmwereld Afwachten is geen optie meer
De 17de Filmbonzen Top 20 Bobo's en beeldbepalers
Locus Special

Interviews
Aliona van der Horst over Liefde is Aardappelen 'Ik ben de vis, de visser en de kok'
Josh en Ben Safdie over Good Time 'We ademen New York'
Robin Campillo over 120 battements par minute 'We waren bezeten door de angst om vergeten te worden'
Mahmoud al Massad over Blessed Benefit 'Alles is politiek, zeker in Jordanië'

Rubrieken
Boeken: Sélection officielle In de keuken van Cannes
Het Nieuwe Kijken Google meets Disney
Op ooghoogte Vr in Venetië
Humans of Film Amsterdam
Thuiskijken
Redactioneel
Kort
Filmsterren
Actie!
Andy at the movies
The Thinking Machine 11 Framing Fritz's Apartment


Recensies
120 BPM Zieke lichamen in de club: een verborgen geschiedenis
Brigsby Bear (Dave McCary, Kyle Mooney en Kevin Costello over) 'Als kind leer je zo veel van televisie'
Daphne (Peter Mackie Burns over) 'Aan het eind is ze nog steeds een lul, haha'
Detroit Explosie van onderdrukte woede
Du forsvinder Het waren mijn hersenen, niet ik
Good Time Een bom van energie en wanhoop
Insyriated Raak zonder bommen
Kleine ijstijd Midlifecrises in guerillastijl
Liefde is aardappelen Stalinistisch gruwelverleden
Loveless Op liefde en selfies
The Man With the Iron Heart Beul en violist
Manifesto (Julian Rosefeldt over) Tristan Tzara, Karl Marx, Guy Debord, Lars von Trier, Andy Warhol, Jim Jarmusch, Yvonne Reiner, Sol LeWitt, Filippo Tommaso Marinetti
mother! Oerschreeuw
Tschick Een Lada voor Tatjana
Tulipani Een Zeeuwse boer tegen de Italiaanse maffia
Vazante De geboorte van Brazilië