The Killing of a Sacred Deer
Visages villages
Happy End
A Ghost Story
Battle of the Sexes
EXOTICA Thuiskijken

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op dvd.


Atom Egoyan
Atoomachtige kern

Waar is filmcriticilieveling Atom Egoyan toch gebleven? Zijn laatste films haalden geen van allen de bioscoop. Gelukkig zijn drie ervan nu op de thuisbios te zien.

Een korenveld is een korenveld. Kijk nog eens goed. Naar de mensen die in een boog door het koren lopen, alsof ze iets zoeken of willen insluiten. Een korenveld is een korenveld met mysterieus lopende mensen met een mysterieus doel. De etherische muziek — ik heb het over een fragment uit Atom Egoyans exotica (1994) — maakt er bijna een prettig uitstapje van, in samenspraak met het warmgele koren, de korte hemdsmouwen van de wandelaars, hun petjes en rugzakken. Maar Egoyans beelden zijn nooit onschuldig. En daarom laat hij ze nog eens zien. En nog eens. Telkens wat langer, vanuit een ander perspectief, traag inzoomend of achteruitwijkend. Misschien is het ook niet hetzelfde beeld van dezelfde gebeurtenis, maar een vrijwel identiek beeld van een nauwgezette herhaling van die gebeurtenis.
Herhalen, herhalen, herhalen. Egoyans personages, zo leren de dvd's van exotica, the adjuster (1991) en ararat (2002), weten als geen ander wat het is om in zo'n loop verstrikt te zijn geraakt. Ze zitten hopeloos in de knoop met hun relatie, familie, vrienden, verleden, vaderland en zichzelf. Daar ga je vanzelf wel van herkauwen: de één op een zinnetje of monoloog, de ander op een handeling, gebeurtenis of herinnering, of een vraag die nog niet of nooit beantwoord wordt. En telkens moet zo'n beeld, zin of woord -tig keer worden herhaald voordat je als toeschouwer of personage beseft welke status die atoomachtige kern van betekenis precies heeft. "U voelt het misschien niet, maar u verkeert in een shock", zegt de verzekeringsagent uit the adjuster mechanisch tegen de vele cliënten die hij in een motel onderbrengt nadat hun huizen zijn afgebrand. Zo rond de derde keer besef je pas dat hij het eigenlijk over zichzelf heeft.

Zomers uitstapje
En wat te denken van dat korenveld uit exotica? Waar komt dat beeld vandaan? Is het iemand die het zich herinnert, de wandelende mensen incluis, en zo ja, wie dan? Is het een flashback of flashforward? Het interessante van deze aanpak is dat elke interpretatie enigszins onder de volgende blijft plakken en dat zo de waarheid weliswaar troebeler wordt, maar vooral ook rijker. Zo blijkt de wandeling door het koren een zoektocht naar een vermiste scholiere, maar voor twee personages toch ook het zomerse uitstapje waarop ze elkaar leerden kennen en verliefd werden. Zo gek waren die paradijselijke muziek en gouden tinten dus niet.
Zomers geklede mensen die in een boog door het koren lopen. Een Armeense schilder die begin vorige eeuw tot tranen toe werkt aan talloze versies van hetzelfde portret van een moeder en zoon (ararat). Beelden waarvan de volle reikwijdte slechts langzaamaan duidelijk wordt, de lijntjes als het ware pas aan het einde helemaal doorgetrokken. Het mooiste is nog dat zo de kleuren en associaties en betekenissen moeiteloos kunnen overvloeien van beeld op beeld, beeld op woord, woord op scène, video op film, enzovoort.

Pure denkfilm
In ararat drijft Egoyan deze techniek te ver door. Zijn Armeens-Canadese achtergrond speelt in vrijwel al zijn films een belangrijke rol, maar pas met ararat durfde hij de Armeense genocide door het Turkse leger (1915) als onderwerp te nemen. Nog steeds wordt deze genocide door Turkije ontkend; een controverse die Egoyan recht probeert te doen door hem vanuit talloze standpunten te benaderen. Dus schakelt hij heen en weer tussen genoemde schilder (die zijn moeder bij de genocide verloor), de film die over hem gemaakt wordt, de kunsthistorica die over hem doceert, haar zoon die na een zelfontdekkingsreis naar Armenië door de douane wordt ondervraagd én ook nog eens het privé-leven van deze douanier wiens homoseksuele zoon toevallig suppoost is bij de overzichtstentoonstelling van de Armeense schilder. Teveel niveaus die op elkaar in moeten werken, scènes die afgekapt lijken om ingewikkeld te kunnen doen. Het resultaat is een pure denkfilm over waarheid en geloof die zich opmerkelijk genoeg pas helemaal aan het einde werkelijk over de kwestie uitspreekt. Jammer dat Egoyan na het meesterwerk the sweet hereafter (1997) de balans tussen hoofd en hart niet meer terugvond.

Kevin Toma
Drie films van Atom Egoyan, te koop op dvd (Indies)


Joseph Losey
Krankzinnig rollenspel

Filmfreak brengt op haar sublabel voor 'vergeten en ondergewaardeerde films' Maelström twee bizarre films uit: boom! en the secret ceremony. Regisseur Joseph Losey laat Elizabeth Taylor er lustig op los schmieren.

boom!


James Hadley Chases roman noir Eve was het gedroomde project van regisseur Joseph Losey. De roman draait om Clive Thurston, die door leugens en bedrog aan een invloedrijke positie binnen de toneelwereld was gekomen — doordat hij in de schoenen van een dode ging staan, zijn identiteit overnam en dus een rol begon te spelen. Het verhaal van Clive Thurston was ideaal voor een verfilming. Zeker door Losey, die al vroeg een fascinatie had voor het doen alsof, zoals blijkt uit het feit dat er tot op heden nauwelijks chocola van 's mans biografie valt te maken. Van voor zijn veertigste levensjaar, toen hij begon met films maken, is nauwelijks iets bekend, en hoe hij daarna de filmwereld heeft bereikt is vooral onderwerp van speculatie.
Zijn filmografie is al even verwarrend. Het grote project van eve kwam er niet, of nauwelijks. De film bestaat, met Jean Moreau in de rol van de fatale vrouw van Clive Thurston, maar was niet wat Losey voor ogen had. Hij diende een 155 minuten versie in die door de producenten drastisch ingekort werd tot 110, en dat is de enige versie die nu nog op dvd of waar dan ook te vinden is. Zijn bekendste film is waarschijnlijk the servant, die hij meteen het jaar daarna maakte, in 1963, naar een script van Harold Pinter, en waar hij veel elementen van Eve in kwijt kon: een film over een bediende die uitgespeeld is in zijn rol en een nieuwe wil proberen: die van machinale machtswellusteling.

Keizerrijk
Maar Losey deed ook hele rare dingen. Zo heeft hij in 1968 een film gemaakt, genaamd boom!, die werkelijk van de pot gerukt is. Naar een scenario van Tenessee Williams, toch ook een expert in de machtspelletjes binnen menselijke relaties, is de film in alles het tegendeel van the servant. Niks donker, gestileerd huis, maar een open, zonnig eiland. Niks subtiel psychologische ondermijning, maar het uitbundig verkondigen van onzinnigheden. Laat maar vloeien, laat maar schmieren. Geen wonder dat John Waters een fan is. Elizabeth Taylor is op haar potsierlijkst, in een Kobaki kostuum, als Mevrouw Goforth, een Cleopatra in haar keizerrijk, die via een ingenieus intercomsysteem werkt aan haar memoires en op een dag bezoek krijgt van professionele 'party crasher' Richard Burton. Die heeft de gewoonte om verkleed als een samoerai, naast het vaak zeggen van Boom! als een golf op het strand breekt, bij een rijke weduwe te verschijnen vlak voordat ze doodgaat.

Kreng
Tsja. Lol. Zolang het duurt. Nee, dan the secret ceremony, in hetzelfde jaar gemaakt. We gaan weer terug het huis in. Een enorm huis dit keer, bewoond door een krankzinnig kind (Mia Farrow) van 22 zonder moeder. Voormalig prostituee Leonora (wederom Elizabeth Taylor, die was blijkbaar in dat jaar vaak in de buurt van Losey) heeft net haar dochter verloren door verdrinking en zit in de bus. Ze kijkt het krankzinnige kind aan en herkent ogen. Dochter! Mama! De twee beginnen een rollenspel, als een vorm van rouwverwerking. Dochter Cenci neemt mama mee naar huis, geeft haar eten en vraagt waar ze zolang gebleven is. Je ging toch alleen maar even boodschappen doen?
Ja, sorry, ik raakte verdwaald. Maar zodra de rollen zijn aangenomen begint de voorstelling. Farrow is precies wat ze kan zijn als wild om zich heen kijkende maagd, Taylor is prachtig in haar vele rollen, van kreng tot wrak en weer terug. En dan is er nog Robert Mitchum, die als immorele seksverslaafde stiefvader met zijn granieten kop even de voorstelling komt verstoren. De rol is hem op het lijf geschreven, zelfs de baard lijkt nep. En niemand kan treffender uitspraken als 'incest is een nogal saai uitvloeisel van ons privé-bezit beginsel' uit zijn strot persen.

Mike Naafs
boom! en the secret ceremony, te koop op dvd (Maelström)


Top 10 import films

inland empire
De special edition dubbeldvd van David Lynch' eerste digitaal geschoten droom bevat maar liefst vier interviews met Mr. Onbegrijpelijk, waaronder één afgenomen door collega Mike Figgis. Voor antwoorden zul je echter bij je eigen dromen te rade moeten gaan.

les enfants terrible
Meer Cocteau (schreef scenario) dan Melville (deed regie), deze perverse en poëtische film uit 1950 over een wel erg intieme broer-zus relatie. Deze verschrikkelijke kinderen vullen hun dagen met ziekelijke spelletjes en laten niemand binnen in hun magische wereld. Tot Romantiek zijn intrede doet, en Jaloezie de boel opblaast. Criterion.

milky way
Buñuels zoveelste aanval op kerk en clerus. Twee zwervers op weg naar Santiago rijgen een aantal losse absurdistische, kolderieke en duivelse scènes aaneen. Wordt niet zo vereerd als het gelijkgestemde le charme discret de la bourgeoisie.

bigger than life

Mag ik de prachtige tagline citeren? "The story of the handful of hope that became a fistful of hell!" De handvol in kwestie is het experimentele medicijn van de ongeneeslijke zieke James Mason. De bijeffecten zijn onverwacht: hij vindt zijn keurige burgermansbestaan steeds walgelijker. Expressionistisch geschoten, vergeten meesterwerk van Nicolas Ray uit 1956.

les anges exterminateurs
De pretentieuze Franse pornofilmer Jean-Claude Brisseau, excusez: 'metteur en scène de erotique artistique', zou zijn actrices tijdens een auditie op ranzige manier seksscènes hebben laten spelen. En ach, waarom zou je daar dan geen film over maken? Porno van een edele soort, in de woorden van het IFFR.

flandres
Lachebekje Bruno Dumont (la vie de jésus) doet een oorlogsfilm, zonder de troosteloze klei van het Noord-Franse landschap te vergeten. Dat mensen beesten zijn wisten we al van zijn eerdere films, maar dat Dumont tegelijk ook zo teder kon zijn is nieuws. Goed nieuws.

malpertuis
Magisch meesterstuk van de Belgische fantast Harry Kümmel uit 1971. Dit is de Engelse uitgave van de twee jaar geleden verschenen Belgische. Die met wagonladingen extra's afgetopte dubbeldisk werd in deze krant jubelend ontvangen. Nu kun je Orson Welles zowel in het Engels als in het Vlaams beluisteren.

raymond bernard collection
In haar nieuwe Eclipse-serie ontrukt Criterion verloren films aan de vergetelheid. Nu wordt de onbekende Franse pionier Bernard herontdekt. Tussen de wereldoorlogen maakte hij onder meer een, naar het schijnt, ultieme versie van les miserables (1934) en het meeslepende WOI epos wooden crosses (1932).

paul bowles — the complete outsider
Docu uit 1995 over de vanuit een zelfgekozen ballingschap in Marokko opererende auteur Paul Bowles, schrijver van the sheltering sky, dat vriend en fan Bernardo Bertolucci zo mislukt verfilmde.

godard box 2
Bevat de sixties titels pierrot le fou, une femme est une femme, la chinoise en le petit soldat en het twee decennia later gemaakte detective.

Rik Herder

Deze lijst is samengesteld door Boudisque. Voor meer informatie ga naar boudisque.nl


ILS (THEM)
David Moreau, Xavier Palud
Het schijnt dat Alfred Hitchcock ooit heeft gezegd dat een regisseur zijn publiek zoveel mogelijk moet laten lijden. De Franse nieuwkomers David Moreau en Xavier Palud hebben die uitspraak met hun horrorfilm ils letterlijk genomen. Maar dan in de goede zin des woords. Hier geen bloederige taferelen met roestig gereedschap en gillende blonde stoten, nee, deze twee jonge Fransen gooien het godzijdank over een andere boeg. ils staat in de traditie van oude horrorfilms, waarin sfeer en suggestie regeren. Regen, schaduwen, krakende deuren, het geluid van de wind die 's nachts door het bos waait. Kortom, de angst voor het onbekende. Primaire, levensbedreigende angst die zich niet laat verklaren maar die iedereen voelt wanneer de alledaagse realiteit onverwacht dat zetje richting het sinistere krijgt.
In zo'n opzet past een simpel verhaal: een Frans stel (Olivia Bonamy en Michaël Cohen) wordt in hun vlak buiten Boekarest gesitueerde villa lastig gevallen door schimmige figuren. Wat eerst nog pesterijen lijken, wordt al snel pure terreur — de kijker verwachtte dit al, want in de doodenge proloog kregen een moeder en haar dochter hun trekken thuis in de buurt van de villa. Bonamy en Cohen slaan na een zenuwtergende ontsnapping uit hun villa op de vlucht naar de bossen en rennen voor hun leven. Het hoe en waarom van deze hellevaart wordt pas in de epiloog duidelijk, maar biedt geenszins opluchting. Sterker nog, het geeft een uitgesproken cynische draai aan de reeks macabere gebeurtenissen.
ils is een mysterieuze, ongemeen spannende film, met gelukkig een korte speelduur van 74 minuten, want langer kan je niet op de rand van je stoel balanceren. Wat misschien nog knapper is dan alle technisch perfect uitgevoerde sfeer- en actiescènes, is dat de filmmakers hun twee hoofdpersonen in korte tijd tot invoelbare personages maken, waardoor hun doodsangst des te meer beklijft. Een reden temeer waarom ils een Zilveren Méliès (beste Europese fantastische film) won op het AFFF eerder dit jaar. Moreau en Palud werken momenteel aan een Amerikaanse remake van de Aziatische genrefilm the eye.
Mike Lebbing
Te koop op dvd (A-Film)




L'AMICO DI FAMIGLIA
Paolo Sorrentino
Geremia is een geldschieter van rond de zestig, herkenbaar aan zijn vleermuisachtige regenjas, zijn onafscheidbare plastic tasje en zijn in gips verpakte arm. Geremia is het type man dat niet te beroerd is om andermans bruid te bevlekken alvorens haar in Rolls Royce naar het altaar te rijden. Hij woont in een donker huis waar hij zijn moeder verzorgt en heeft eigenlijk maar één vriend: een eenzame cowboy die treurt om zijn grote liefde. Geremia zelf is eigenlijk niemands vriend, heeft niemand nodig, maar heeft wel een zwakke plek: mooie vrouwen. En dat zal hij weten ook.
Net als Sorrentino's prachtige debuut le conseguenze dell'amore, dat wel in de Nederlandse bioscopen werd uitgebracht, staan liefde en geld in l'amico di famiglia centraal. l'amico is in feite een complexe, eigentijdse versie van 'the beauty and the beast', waarbij Geremia op het eerste gezicht het geld representeert en de mooie Rosalba de liefde. Maar de dramatische lijn leidt tot de conclusie dat die twee misschien wel familie van elkaar zijn. Plaats van handeling is Latina, een door fascisten gebouwde stad op de onder Mussolini drooggelegde Pontijnse moerassen. "Maar de muggen zijn gebleven", merkt een van Giacomo's handlangers fijntjes op.
Amerikaanse en Europese cinema komen samen bij Sorrentino, die architecturale aandacht à la Antonioni combineert met aan B-film verwante personages à la Tarantino. Een dansscène met Rosalba vormt een rechtstreekse ode aan de dansscène met Uma Thurman in pulp fiction. En er is een surrealistisch shot, van een straat gevuld met stoelendragende mensen, dat in een Fellini-film niet had misstaan. Het geheel wordt afgemaakt met af en toe een scheut Coen brothers-achtige humor: klungels die hun ogen niet kunnen geloven als het geluk ze toelacht, waar het in wezen een valstrik betreft.
De uitgave is rijkelijk aangevuld met interessante extra's, waaronder een interview met de regisseur die de worstelingen met zijn hoofdrolspeler toelicht. Niet de film, maar de 'making of' en op de dvd opgenomen gesneuvelde scènes verklappen waarom Giacomo's arm in het gips zit.
Karin Wolfs
Te koop op dvd (import)


ZIDANE, UN PORTRAIT DU 21ÈME SIÈCLE
Douglas Gordon, Philippe Parreno
23 april 2005, voetbalstadion Santiago Bernabéu: Real Madrid vs. Villareal. Waar de ruim 80.000 bezoekers meeleven met de 22 spelers op het veld, zijn videokunstenaars Douglas Gordon en Philippe Parreno maar in één persoon geïnteresseerd: Zinedine Zidane. Hun zeventien cameramannen volgen de drievoudig voetballer van het jaar de hele wedstrijd op de voet. 'Zizou' blijkt vooral stoïcijns. Als Ronaldo na zijn voorzet gelijkmaakt glimlacht hij, en enkele minuten voor het eindsignaal is er een opstootje waarin hij zich, op straffe van een rode kaart, even kwaad maakt. Maar het grootste deel van de 90 minuten is zijn gezicht onverstoorbaar, de blik op oneindig, de voeten slepend in het gras als een stier die wacht op de toreador. Dat klinkt misschien saai, maar het zijn opvallend genoeg juist de schaarse momenten waarop de film weggaat van Zidane (zoals een uitstap naar de 'echte wereld' in de rust) dat ook de aandacht van de kijker verslapt.
zidane is geen wedstrijdregistratie, althans niet zoals we die gewend zijn. De bal is vrijwel nooit in beeld, en veelal is onduidelijk waar we ons op het veld bevinden, laat staan welke kant het spel op gaat. Bij vlagen is het een registratie van een registratie; de tv-camera's, normaal gesproken zoveel mogelijk buiten beeld, worden hier regelmatig in close-up getoond, en televisiebeelden worden, ingezoomd en vervormd, met de filmbeelden verweven.
De film is echter vooral een registratie van de persoonlijke wedstrijd van Zidane. De ondoorgrondelijkheid van de speler in beeld wordt ondervangen met een fenomenale geluidsband. De hypnotiserende muziek van het Schotse Mogwai bepaalt de sfeer, totdat het abrupt wordt afgekapt: een scherpe inademing, de droge tik van de bal tegen een schoen, het publiek dat juicht na iedere (schaarse) actie van de sterspeler. Halverwege de tweede helft, wanneer alles goed gaat en Zidane in zijn element is, worden de geluiden van het veld bijna onopvallend vervangen door die van een kinderspeelplaats. Voetbalhaters zullen in zidane niets vinden dat ze op andere gedachten zal brengen, maar voor de liefhebber biedt de film een ongekend inzicht in een van de grootheden van de sport.
Joost Broeren
Te koop op dvd (A-film)




STRANGER THAN FICTION
Marc Forster
Ineens hoort belastinginspecteur Harold Crick stemmen. Of beter: één stem. Een vriendelijke, Britse vrouwenstem die precies vertelt wat hij doet en wanneer hij het doet, maar dan, zoals Harold zegt, met een beter vocabulaire. Niet dat er veel te vertellen valt. Harold staat op, poetst zijn tanden (elke tand achtendertig vegen), stropt zijn das (enkele Windsor, om tijd te besparen), loopt naar de bus en gaat naar zijn werk. Met dezelfde routine 's avonds in omgekeerde volgorde. Eigenlijk is die stem in zijn hoofd het eerste enerverende wat Harold, opvallend ingehouden gespeeld door Will Ferrell, in zijn leven meemaakt. Snel daarop volgt het tweede: hij wordt verliefd op banketbakster Ana (Maggie Gyllenhaal), wiens aangifte hij controleert. Des te vervelender is het dat die stem hem vertelt dat hij binnenkort dood gaat.
stranger than fiction, gepland voor een release in januari 2007, haalde uiteindelijk de Nederlandse bioscopen niet. Wellicht had het er iets mee te maken dat de film aan de oppervlakte al te dicht bij Alex van Warmerdams ober lag: fictionele karakters zoeken hun schrijver op in de hoop hun verhaal te veranderen. Ook de vergelijking met eternal sunshine of the spotless mind dringt zich op, met name in de toon; het leverde de film de wat oneerlijke omschrijving 'Charlie Kaufman light' op.
Maar het gebrek aan complexiteit wordt ruimschoots gecompenseerd met een helderheid die de makers de ruimte geeft om een aantal Grote Vragen aan de orde te stellen. Die vragen komen vooral bij monde van literatuurwetenschapper Jules Hilbert (Dustin Hoffman), bij wie Harold te rade gaat, en schrijfster Karen Eiffel (Emma Thompson), van wie de stem blijkt te zijn die Harold hoort. Vragen over de rol van kunst, de waarde van een Groot Kunstwerk tegenover de waarde van een mensenleven. Vragen waar geen antwoord op gegeven kan worden, maar die Hollywood zich zelden stelt. En daar doet zelfs het even onvermijdelijke als geforceerde happy end dan niet veel aan af, al is het jammer dat stranger than fiction net niet het lef heeft een tragedie te zijn.
Joost Broeren
Te koop op dvd (Sony)




Ook op dvd

De knapste koppen

Wat moet je doen tegen het knagende gevoel dat de wereld één grote puinhoop is terwijl je zelf vooral bezig bent met luxeproblemen? Bij wie leg je je oor te luister als je wilt weten wat de grote problemen van deze tijd zijn en of die menselijkerwijs op te lossen zijn? Bij het ecotainment van Al Gore? De sandwichformule van Bono? De fragmentarische verslagen uit de kranten? Veel mensen willen wel iets goeds doen, maar weten niet waar te beginnen en willen er zeker niets voor inleveren. En als je Fair Trade-bananen eet, doe je dan genoeg goeds voor de wereld? Of hebben we een nieuwe Den Uyl nodig die ons net als bij de oliecrisis dwingt om te matigen? En dan hebben we het nog geen eens gehad over de oorlogen die woeden en de ziektes die onnodige mensenlevens kosten.
Meestal word je zo verlamd door het idee dat één persoon toch niets kan veranderen aan de toestand in de wereld, dat je vervolgens blijft zitten waar je zit. Met man en macht proberen steeds meer filmmakers ons tot actie aan te sporen. Na de gekleurde antiglobalistische documentaires die IDFA een aantal jaren geleden teisterden, is het nu tijd voor de neutrale aanpak. our daily bread, we feed the world en china blue zijn uitstekende voorbeelden van documentaires die rustig laten zien hoe de massale voedsel- en kledingproductie in elkaar steekt. Verbijsterd waren we, omdat die massaproductie meestal aan het oog wordt onttrokken, terwijl je toch echt niet lang hoeft na te denken om tot die slotsom te komen. Blijkbaar willen we het niet weten.
De nieuwste loot aan de ekoboom is de documentaire nobelity. Het idee van de Amerikaanse documentairemaker Turk Pipkin was prima: hij wilde het grotere plaatje van de wereld voor ogen krijgen en ging daarom op bezoek bij de knapste koppen van deze tijd: negen Nobelprijswinnaars. Zij zouden hem antwoorden kunnen geven op de vraag hoe de aarde er over vijftig jaar voorstaat. Maar vooral knap is, dat Pipkin zoveel gemeenplaatsen aan die wetenschappers heeft kunnen ontlokken. De top tien van grote problemen komen voorbij, van klimaatverandering en armoede tot ziektes en oorlogen, maar niemand steekt een licht op. De meesten blijven hangen in algemeenheden waar de naar houvast zoekende weldoener in spe weinig aan heeft. "We moeten bruggen bouwen tussen culturen en religies", zegt een Egyptische scheikundige bijvoorbeeld.
Desmond Tutu, Nobelprijs voor de Vrede, heeft nog wel een advies voor degenen die bij voorbaat de handdoek in de ring gooien. Hij wijst ons op een Zuid-Afrikaans spreekwoord: "De enige manier om een olifant op te eten, is beetje bij beetje." Ook de Nobelprijswinnares die nagenoeg in haar eentje een verdrag ter bestrijding van landmijnen wist te sluiten, zegt dat het heel simpel is: kom uit die luie stoel en doe iets. Vrede is niet iets vaags met een regenboog en een duif, vrede komt tot stand door heel, heel hard te werken. Interessant is haar pleidooi voor verlicht eigenbelang. Het zou dus toch moeten kunnen, engagement waar je ook zelf beter van wordt.
Uiteindelijk is misschien het beste advies om het zoetsappige nobelity niet te kijken, maar in plaats daarvan uit je luie stoel te komen en die tijd beter te besteden.

Mariska Graveland
nobelity, te koop op dvd (Video Film/Express)



top
Artikelen
Bergman versus Antonioni De lange messen van de filmkritiek
Love and disaster Ziedend schuim
15 jaar Nederlands Fonds voor de Film Van Hedy tot Medy
Het Instituut
De beste actrice Liv Ullmann versus Monica Vitti
Nederlandse Film Canon De lijst die er toch kwam
Nederlandse nieuwe Generatie seX

Interviews
Jos Stelling en Michiel van Jaarsveld Omhelsd en verguisd in Moskou

Rubrieken
Amsterdam Box Office Periode 28 juni t/m 22 augustus
Boeken Mere anarchy
Evenementen
Festivals
Filmbladen Cahiers du Cinéma
De geruchtenmachine
Mening
Mijn Mening
De Pers Over
Thuiskijken
Verwacht


Recensies
BELLE TOUJOURS Wat was ze toen toch mooi
DUSKA Als God niet wil vertrekken
GEORGIA RULE Onkruid uit Idaho
HALF NELSON Hedonisme en idealisme
IKLIMLER Fictieve autobiografie
ITALIANETZ Wees neemt zelf de touwtjes in handen
A MIGHTY HEART Eenrichtingsverkeer naar Karachi
MIJN NAAM IS EUGÈNE Kamp Kitsch
OPERA JAWA Alle sluizen staan open
LA SCONOSCIUTA De onzichtbare slaven van de westerse wereld
SEXTET Prooidieren en vuilnisbakkenrasjes
TRANSE Geen voelsprieten voor gevaar
VIER MINUTEN Pianospelende moordenaar op vrouwenvleugel