Blade Runner 2049
The Square
Un beau soleil intérieur
The Glass Castle
Kleine ijstijd
DEKALOOG Thuiskijken

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht. En films opnieuw uitgebracht op dvd.


DEKALOOG
Wie is die blonde droefkop?

Onlangs verscheen de dekaloog van Krzysztof Kieslowski op dvd. Een briljant veelluik over de tien geboden, waarmee Kieslowski raakt aan zo ongeveer alles wat menselijk is. Zonder daarbij voor God te willen spelen.

Vier jaar zitten er tussen de politiek geëngageerde films waarmee Krzysztof Kieslowski (1941-1996) naam maakte, en zijn magnum opus, de dekaloog (1989-1990): tien meesterlijke kortfilms over de tien geboden, voorafgegaan door vier jaar zonder geld, zonder filmmateriaal, zonder apparatuur. Vier jaar, zo lijkt het ook, waarin Kieslowski zijn geloof in politieke films afzwoer. "Politiek is veel saaier dan het leven", zegt hij in de aflevering van de Poolse talkshow '100 vragen' die als bonus is opgenomen in de luxe dvd-set van fijnproeflabel Moskwood. "Politiek is verschrikkelijk", citeert een Duitse filmstudent hem in de uitstekende documentaire still alive, het andere supplement in de box. "Het enige wat mij interesseert is of er genoeg wc-papier is als ik moet."
Politiek werd in Kieslowski's ogen een zinloze tijdbesteding, het maken van politieke films niet minder. "Ik geloof niet dat mijn films het publiek kunnen mobiliseren", zegt hij in '100 vragen'. "Ik geloof nergens in. Met een film kun je niets bereiken."
De journalisten en filmcritici die Kieslowski in de tv-show aan een kruisverhoor onderwerpen, klapperen met hun oren. Hoe kan hij zo fatalistisch en pessimistisch praten? Gelooft hij dan werkelijk nergens in? Natuurlijk wel, werpt hij tegen. Hij gelooft in de mens.
Hoe kunnen die grijs geklede, nors kijkende cinefielen dat gemist hebben, vraag je je af, kijkend naar die tien films. Of zijn we nu, twintig jaar na het verschijnen van de dekaloog, beter in staat dat vertrouwen in de mens uit die complexe films op te diepen? Schijnt de teder-magische wereld van la double vie de véronique (1991) er met terugwerkende kracht in door, of het eerlijke humanisme van de trois couleurs-serie (1993-1994)?
Dat de dekaloog de schepping is van Kieslowski en vaste scenarist Krzysztof Piesiewicz, zie je alleen al aan de momenten waarop de hoofdpersonages uit de verschillende episodes door het toeval bij elkaar worden gebracht en weer uit elkaar drijven. Zodra mensen geen vreemden meer zijn, zo tonen de Krzysztofs, drukken ze al snel een stempel op elkaars leven — ze raken verliefd, verwekken samen een kind, vermoorden of verliezen elkaar. Maar zonder een allereerste ontmoeting was alles anders geweest; en is die eerste ontmoeting niet puur toeval?

Lift
Wel ontmoeten, niet ontmoeten, elkaar aanspreken of blijven zwijgen, toeval of onvermijdelijkheid, Kieslowski maakt er een wonder van, juist ook door die mogelijk allesbepalende ontmoetingen net níet plaats te laten vinden. De arts uit dekaloog 2 stapt als figurant bij de personages van deel 7 in de lift, ze begroeten elkaar, zwijgen verder en gaan elk hun weg. Wat wanneer ze elkaar hun verhaal hadden verteld?
Met de voor tv gemaakte dekaloog-films verhuisden Kieslowski en vaste scenarist Piesiewicz de tien geboden naar een grauwe betonwijk in Polen. Een ongelooflijke, ongeëvenaarde onderneming: tien films van een klein uur gemaakt in één jaar tijd, met tien verschillende casts, tien cameramannen — het moest immers afwisselend blijven — en 'tien verhalen over mensen die in vicieuze cirkels zitten', zoals Kieslowski in een interview met de IKON zei. "Mensen die zichzelf aantreffen in een situatie, ontstaan uit nou net die ene samenloop van omstandigheden die feitelijk maar een van de vele mogelijkheden is, maar daarom niet minder reëel." Dus zorgt het toeval ervoor dat het gebod 'Gij zult niet stelen' (dekaloog 7) op een jonge vrouw slaat die haar dochter ontvoert terwijl het meisje haar oma altijd als moeder beschouwde; is een homecomputer de valse profeet die voor een man berekent dat het ijs buiten dik genoeg is voor zijn schaatsgekke zoontje (dekaloog 1); wil een arts geen rol spelen in de keuze die een vrouw maakt tussen haar minnaar en haar doodzieke echtgenoot (dekaloog 2); en geldt 'Gij zult niet doden' net zo sterk voor de lanterfanter die zomaar aan taxichauffeur vermoordt, als voor de beulen die hem terechtstellen (dekaloog 5).
Dat vijfde deel is misschien wel het beroemdste van de tien en werd als a short film about killing, met een langere speeltijd, ook in de bioscoop uitgebracht. Zo achteloos als de titel klinkt, zo hard is de film. Drie verhalen, die van lanterfanter Jacek, advocaat Piotr en taxichauffeur Waldemar, komen samen wanneer Jacek bij Waldemar in de taxi stapt en hem zonder omhaal vermoordt. Naar het waarom van de daad laat Kieslowski de kijker gissen, hoewel Jacek tijdens zijn laatste gesprek met zijn advocaat Piotr vertelt dat alles misschien anders was gelopen wanneer zijn jonge zusje destijds niet door een tractor was overreden. "Dan was ik misschien nooit van huis weggelopen. Dan was ik nu niet hier geweest." Dat verschrikkelijke toeval toch.
Kieslowski en Piesiewicz geven zo de moordenaar iets menselijks, terwijl de duistere fotografie en grauwe locaties moordenaars maken van de rechters en beulen die Jacek terechtstellen. "Ik walg, ik walg, ik walg", is het enige wat advocaat Piotr aan het eind van de film nog kan zeggen.
Een wereld waarin de ene moord wordt beantwoord met de andere, kan normaal daglicht niet verdragen: met niet minder dan zeshonderd speciaal ontworpen filters zuigt cameraman Slawomir Idziak alle kleur uit het beeld, tot het lijkgeel wordt en aan de rouwranden verdwijnt in totale duisternis.

Blauwe overall
Zoveel zachter en warmer werd opvolger dekaloog 6, 'Gij zult geen onkuisheid begaan' — als a short film about love eveneens in de bioscoop uitgebracht. Net als in Kieslowski's trois couleurs: bleu (1993) is in dekaloog 6 blauw de kleur van de liefde. De kamer van waaruit de jonge Tomek zijn overbuurvrouw Magda bespioneert, baadt 's nachts net als het plein buiten in blauw licht; en draagt zij geen blauwe jurk, dan toch op z'n minst een blauwe trui. In een blauwe overall bezorgt hij haar 's morgens de melk, en wanneer hij van een van haar vele minnaars een klap krijgt is zijn blauwe oog het ultieme liefdesbewijs. Alleen ziet Magda dat anders. Aanvankelijk verbolgen om Tomeks gedrag maakt ze vervolgens van zijn verkikkerde gevoyeer een plat seksspelletje, zichzelf als lustobject in haar raam etalerend. "De liefde bestaat niet", zegt ze tegen hem, terwijl ze zijn onervaren hand in haar kruis duwt — met alle zware romantische gevolgen van dien: Tomek vlucht weg en snijdt zijn polsen door. Waarmee deze moeilijke, maar ook ontroerende liefdesgeschiedenis nog niet voorbij is.
Een oordeel velt Kieslowski daarbij niet, en dat doet hij eigenlijk nooit over zijn personages. Ze bespieden hun overbuurvrouw, stelen uit jaloezie elkaars dierbaarste bezit (dekaloog 10), slaan kerstavond thuis over voor een wilde rit met hun flirt (dekaloog 3), maar van een moraal blijft elke parabel verstoken. Dat gaat er bij de critici van '100 vragen' niet in. Een van hen vraagt Kieslowski naar de boodschap van a short film about killing, terwijl hij eerst nog zegt dat hij zich er terdege van bewust is dat je een kunstenaar nooit naar de bedoeling van zijn werk moet vragen. Inderdaad. "Als ik die vraag gemakkelijk kon beantwoorden, dan had ik geen film moeten maken. Dat zou toch zonde zijn geweest van al dat geld, al die moeite."

Roeien
Kieslowski staat nooit boven zijn personages; ook met de veelomvattende dekaloog had hij geen zin om voor God te spelen. Wie God in de films wil vinden, zal moeten uitkijken naar die tengere blonde droefkop die (bijna) elke keer voorbijkomt. Hij zou een engel kunnen zijn, maar ook gewoon zomaar iemand. "Ik weet niet wie hij is", zegt Kieslowski in het uitvoerige tekstboekje dat de dvd-box van Moskwood vergezelt, terwijl Reiner Niehoff in het ook in dat boekje opgenomen essay 'Het gezicht van de ander' stelt dat de jongeman de grondgedachte van de dekaloog vertegenwoordigt: 'Hij laat de mensen, die in de knoop geraakt zijn, z'n gezicht zien. (...) Maar de personages (...) gaan hem uit de weg. Dat is het probleem.'
Nu eens zit de engelachtige figurant met een stok in een waterplas te porren, dan weer zie je hem staan in de tram of zitten in de collegebanken. Hij gaat met een stapel koffers op reis, komt net terug van een stukje roeien of voegt zich in een witte jas tussen het personeel van een ziekenhuis. Per optreden gunt Kieslowski hem slechts enkele close-ups, en spreektijd krijgt hij al helemaal niet. Net als karakters uit eerdere episodes kruist hij het pad van het hoofdpersonage, kijkt hem of haar recht in de ogen en verdwijnt weer uit beeld.
Dat oogcontact haalt bitter weinig uit. Misschien dat de jongen uit dekaloog 5 nog even aarzelt of hij de moord zal plegen, maar hij doet het uiteindelijk toch. Kieslowski tijdens zijn laatste interview in 1996: "Als God daadwerkelijk bestaat, dan glippen we vaak uit Zijn hand." Precies op zo'n punt van verlorenheid of dwaling bevinden de levens van de mensen uit de dekaloog, en komen ze hun zwijgende, misschien wel goddelijke buurman tegen. Ze zullen zelf moeten bepalen of ze elkaar een pijnlijke waarheid zullen vertellen (dekaloog 8), als minnaars durven leven in plaats van als vader en dochter (dekaloog 4) en de liefde ook zonder lust kunnen vieren (dekaloog 9).
Geen wonder dat de blonde man zwijgt. Bij zulke zware, maar diep-menselijke problemen kan geen engel helpen.

Kevin Toma

DEKALOOG (Krzysztof Kieslowski, Polen, 1989). Te koop op dvd (Moskwood)


Top 10 import-dvd's

SALÒ O LE 120 GIORNATE DI SODOMA
Ooit kreeg ik een klant in de videotheek die speciaal uit Drenthe naar de hoofdstad was afgereisd voor deze film. Zijn psychiater had 'm aangeraden, als laatste redmiddel tegen onverwerkte oorlogstrauma's. Wat zou Pasolini ervan denken, dat zijn metaforische marteldrama ooit als therapie zou dienen? Criterion voegt docu's, interviews en essays toe aan een nieuwe transfer (regio 1).

WHOLPHIN
Nog een experiment uit de stal van McSweeney, de literaire rebellenclub van Dave Eggers: een dvd-tijdschrift met ongeziene kortfilms (regio 1). In nummer 6 onder andere een docu over de verkiezing van een Chinese klassenvertegenwoordiger en 'a surreal dating short' met Michael Cera, de sympathieke hardloper uit juno. Zie ook wholphindvd.com.

TAKASHI MIIKE OMNIBUS
Voor de eigenaren van veel zitvlees (en vrije tijd): een box met 8 (onbekende) films van de Japanse hardfilmer.

THE WOLVES
Yakuzafilm uit 1971 van veteraan Hideo Gosha, die binnen de traditionele normen van het genre blijft maar toch een paar rauwe, realistische toevoegingen doet. Yakuza komt uit de bak en ontdekt dat zijn oude gang niet meer de oude is (regio 1).

THE ART OF TRAVEL
De kunst van het reizen, niet het verplaatsen-van-plek-naar-plek maar het op-weg-zijn, ontdekken, verdwalen en ontmoeten — dat gevoel schijnt deze Amerikaanse indie (Thomas Whelan, 2008, regio 1), over een jongen die zijn liefdesverdriet verruilt voor Midden Amerika, perfect te raken.

WOMAN ON THE BEACH
De Koreaanse Eric Rohmer, zo wordt regisseur Hong Sang-soo wel genoemd. In deze intelligente romantische komedie mixt hij jules et jim en vertigo tot een charmante strandvakantieliefde (regio 1).

ECLIPSE 13: KENJI MIZOGUCHI'S FALLEN WOMEN
De lotgevallen van de (gevallen) Japanse vrouw, dat was een centraal thema in het 80 films omvattende oeuvre van Mizoguchi. Criterion's budgetserie Eclipse (regio 1) brengt er vier samen, waarvan twee uit 1936.

UP THE YANGTZE!
Beeldschone docu (te zien op IDFA 2007) over een cruiseschip dat westerse toeristen over de Yangtze voert, de Chinese rivier die door de aanleg van de Drie Klovendam dorp na dorp zal verzwelgen (eerder al onderwerp van still life). Canada, 2007, regio 1.

LE DOULOS & LE DEUXIEME SOUFFLE
Criterion krijgt maar geen genoeg van Jean-Pierre Melville, grootchroniqueur van de Franse onderwereld. le doulos (1962) en le deuxieme souffle (1966) zijn al weer hun 6e en 7e Melville's. En ze zijn net zo existentialistisch, nagelbijtend, cool en onmisbaar als le samurai (regio 1).

IN THE FOLDS OF THE FLESH
Nu was de giallo nooit het meest redelijke van alle filmgenres. Maar deze slasher (Sergio Bergonzelli, Italië 1970) maakt het wel heel bont, met onthoofdingen, incest en een warm bad gevuld met dampende cyanide. Uitgegeven door Severin Films (regio 1), Amerikaanse liefhebbers van glorieuze europulp.

Rik Herder

Deze lijst is samengesteld door Boudisque. Voor meer informatie ga naar boudisque.nl.


THE FURIES
Anthony Mann
Zoals het Hollywoodregisseur Anthony Mann (1906-1967) maar niet lukte slechte films te maken, zo valt het Amerikaanse dvd-label Criterion niet te betrappen op een middelmatige behandeling van vergeten juweeltjes uit de filmgeschiedenis. Ook nu weer slaat Criterion toe, met een voorbeeldige uitgave van een minder bekende film uit het oeuvre van Mann. the furies (1950) is een in prachtig zwart-wit gefotografeerd westerndrama dat Manns bekende stokpaardjes bevat: complexe mensen die worstelen met het leven en hun eigen tekortkomingen, waarbij ze tevens op de proef worden gesteld door het immer vijandige landschap. Hier speelt het verhaal zich af op de grens met Mexico, waar de megalomane veebaron Walter Huston het ernstig te stellen krijgt met zijn opstandige dochter Barbara Stanwyck. De ingewikkelde en wat ziekelijke relatie tussen vader en dochter vormt de spil van deze vertelling, waarbij Huston af en toe op het randje van schmieren balanceert en Stanwyck de film naar zich toetrekt door haar zoveelste serpent eerste klas neer te zetten. De strijd tussen de twee om aandacht, liefde en macht krijgt af en toe Shakespeariaanse trekjes, vooral door de manier waarop Stanwyck verschillende mannen om haar vinger windt om zo haar vader de ogen uit te steken. Criterion biedt de film aan met fijne extra's, zoals een buitengewoon boeiend BBC-interview met Mann uit 1967, audiocommentaar, stills, een interview uit 1931 (!) met Huston, een lezenswaardig essay, een Cahiers du Cinéma-interview met Mann uit 1957 en een exemplaar van Niven Busch' novelle The furies. Wanneer Criterion deze behandeling toepast op Manns enorm onderschatte oorlogsfilm men in war (1957), houden liefhebbers van klassieke Amerikaanse cinema op dvd weinig meer te klagen over.
Mike Naafs
VS, 1950. Te koop op dvd (Criterion, import, regio 1)




MAN PUSH CART
Ramin Bahrani
Dat de Pakistaanse immigrant Ahmad zijn koffie-en-bagel-kar elke ochtend in het donker door de straten van Manhattan trékt en niet duwt, zoals de titel beweert, daar kom ik zo op terug. De film is volgens regisseur Ramin Bahrani gebaseerd op de Sisyfus-mythe waarin koning Sisyfus als straf van de goden elke dag een grote steen tegen een berg op moet rollen. Steeds als Sisyfus boven komt rolt de steen weer naar beneden. Als een verre achterneef van de Griek rolt Ahmad zijn kar door de straten van de Amerikaanse metropool. Vooruitkomen doet hij niet. Deze onafhankelijke film van de van oorsprong Iraanse Amerikaan Bahrani beleefde in 2006 een bejubelde première op het Sundance festival. Met een klein budget, veel goodwill en een handjevol amateurs laat Bahrani zien hoe zinloos het bestaan kan zijn.
Een limousine rijdt voorbij met feestvierende en halfontblote vrouwen die staand door het autoschuifdak naar voorbijgangers joelen. Of de camera blijft even stil staan wanneer Ahmad langs een etalage met dure auto's loopt. En gaat dan weer verder. Bahrani begrijpt dat zulke beelden geen commentaar nodig hebben. Nog zoiets: in Pakistan, horen we, was Ahmad een ster — de 'Bono van Lahore' — maar in Manhattan is hij onzichtbaar. Hoe verhoudt het één zich tot het ander? Die hit in Pakistan bracht hem misschien een beetje succes maar in zekere zin was dat eenzelfde sisyfusarbeid als het trekken van de kar. Blijkt nu. Mensen, werelden: ze hebben niets met elkaar te maken, ook al passeren ze elkaar op straat. De werkelijkheid is veel vreemder dan op het eerste gezicht lijkt.
Maar voor wie de herhalingen van Ahmads gesjok door Manhattan op zich in laat werken houdt de film toch een lichte toon. Volgens Albert Camus vond Sisyfus juist kracht in die doelloze herhaling omdat hij weigerde zich door de goden te laten vermorzelen. Als die steen dan toch elke dag die berg op moet, dacht Sisyfus, kan ik er maar beter iets goeds mee doen. Misschien dat Ahmad daarom besloot zijn kar te gaan trekken, in plaats van erachter aan te sjokken. Zo blijft hij ondanks alle ellende misschien ergens heerser over zijn eigen leven.
Ronald Rovers
VS, 2005. Te koop op dvd (De Filmfreak)




MEIN FÜHRER — DIE WIRKLICH WAHRSTE WAHRHEIT ÜBER ADOLF HITLER
Dani Levy
Lach, of ik schiet! Een komedie over Hitler? Waar hebben we dat eerder gezien? In oktober 1940 ging the great dictator van Charles Chaplin in Londen in première, op een moment dat de Duitse tanks al door Europa bulderden. Later zou Chaplin gezegd hebben dat als hij van de vernietigingskampen had geweten hij de film nooit zou hebben uitgebracht. Dat was ook de gedachte in de afgelopen zestig jaar. Lachen om het absolute kwaad was absoluut verboden. Maar nu is bijna iedereen die WOII direct heeft meegemaakt dood en dus mag het weer. Zelfs in Duitsland, waar de film mein führer van Dani Levy in 2007 toch nog wel voor wat opgetrokken wenkbrauwen zorgde. Nergens voor nodig, want wie de film nu ziet kan alleen maar zuchten bij zoveel politieke correctheid, die zich nog het best laat omschrijven als Piet Bambergen ontmoet the pianist. Net zoals in die hopeloos overschatte film van Roman Polanski zitten er namelijk heel wat huil-of-ik-schiet-momenten in mein führer afgedwongen emotietrekkerij voor de goedgekeurde moraal.
Een depressieve Hitler (Helge Schneider, beroemd Duits komiek) wordt in zijn nadagen begeleid door een joodse kunstenaar die ook Adolf H. heet (lachen!). Het is een ideetje van Goebbels, om nog een keer een grote Potemkin-show midden in het verwoeste Berlijn op te zetten, zodat een ieder weer kan geloven in het 1000-jarige rijk. Jood (Ulrich Muhe, bekend als afluisteraar in das leben der anderen) geeft daarom de antisemiet les als toneelspeler. Ook laat hij hem rondkruipen als een hond en probeert Adolf te overtuigen dat hij niet zo zwaarmoedig moet zijn (lachen!), onderwijl aan zijn familie uitleggend waarom hij hem niet gewoon vermoordt, want ook al zijn ze niet meer in Bergen Belsen zoals veel van zijn vrienden (huilen!) echt makkelijk hebben ze het ook niet (huilen!). Nee, en de kijker ook niet. En dan ook nog beginnen met een citaat van Kurt Tucholsky: "Küsst die Faschisten, wo Ihr sie trefft!" Nou, die worden helemaal nergens geraakt, dit soort humor is totaal onschadelijk. Dodelijker kan het niet gezegd worden. Terug naar de geniale Chaplin dan maar. Of desnoods naar Lubitsch' to be or not to be (1942).
Mike Naafs
Duitsland, 2007. Te koop op dvd (Warner Home Video, import, regio 2)




HAZE
Shinya Tsukamoto
Claustrofobisch is een understatement voor de nieuwste film van Shinya Tsukamoto, die zich met haze verre houdt van de stadse sores zoals we die in tetsuo en tokyo fist aan den lijve hebben kunnen ondervinden. Het grootste deel van de slechts 45 minuten durende, intrigerende psychohorror speelt zich af in een verduisterde ruimte — de hel? een depressie? — waar een man (Tsukamoto zelf) op een dag wakker wordt. Totaal gedesoriënteerd tast hij het doolhof af en komt er al snel achter dat hij geen kant op kan. De enige lichtpuntjes die wij in het donker ontwaren zijn de oplichtende zweetdruppels op zijn voorhoofd en de angstglinstering in zijn ogen. We herkennen de handtekening van de door vlees en ijzer geobsedeerde regisseur als hij met zijn tanden in een stalen pijp bijt. Al gauw begint zijn zoektocht naar een verklaring — na het fysieke ongemak volgt vanzelf de behoefte aan zingeving. Is het een droom, is de oorlog uitgebroken, is hij gehersenspoeld of speelt een rijke smeerlap een spelletje met hem? Beckett en Sartre moeten afkeurend vanuit een hoekje hebben toegekeken hoe hij de oorzaak altijd buiten zichzelf zoekt. Zijn microkosmos wordt aangevuld met een lotgenote die hem naar de uitgang wil leiden. Langzaam komt hij tot het besef dat hij dat zelf moet doen. Sleutelscène is zijn herinnering aan een vuurwerk dat door niemand is aangestoken, waarmee hij waarschijnlijk ons goddeloos heelal bedoelt.
Tsukamoto zou Tsukamoto niet zijn als hij zich niet liet inspireren door een claustrofobische scène uit een Charles Bronson-film, zo zegt hij in een bonusinterview dat vooral ingaat op zijn snelle productiemethodes. Uiteindelijk gaat haze, die deel uitmaakt van een door het Koreaanse Jeon Filmfestival geïnitieerd drieluik, niet alleen over de duisternis, maar vooral over de geur van schone lakens die in de wind wapperen en krakend helder tegen je huid aanwaaien — een nieuw begin.
Mariska Graveland
Japan, 2005. Te koop op dvd (De Filmfreak)



top
Artikelen
Antihelden-superhelden Donkerder en beter dan ooit
Het hele najaar: Hollandse nieuwe
Filmbanktour: Under your skin Camera als schilmesje

Interviews
Antonello Grimaldi over CAOS CALMO Bang voor de drum
Eugenie Jansen over CALIMUCHO Soms vloog het helemaal uit de bocht
Fernando Eimbcke over LAKE TAHOE Naschok
Robert Jan Westdijk over HET ECHTE LEVEN Het draait om de maker
Marcos Jorge over ESTÔMAGO Koken is macht

Rubrieken
Action!
Boeken
Duidelijk Niet weglopen
Filmbladen Nieuwe oogst
De geruchtenmachine
Take 5: Sander Burger over PANMAN
Mening
Mijn Mening
De Pers Over
Thuiskijken
Vergeten zilver Het geheim van Gómez
Uitgelicht
Verwacht
World Wide Angle


Recensies
3:10 TO YUMA Uit de mottenballen
BIENVENUE CHEZ LES CH'TIS Franse kaskraker over platteland
BRIDESHEAD REVISITED Revisited revisited revisited
CALIMUCHO Het circus draait altijd door
CAOS CALMO Kalm in het park
LA CHAMBRE VERTE Toeschouwer van het leven
DAGEN ZONDER LIEF Liefdesverklaring aan Zwarte en Blonde Kelly
ELEGY Bezeten door zichzelf
ELLE S'APPELLE SABINE Heb ik mijn zus in de steek gelaten?
ESTÔMAGO Vreten of gevreten worden
FACTORY GIRL Amfetaminevlinder aan roem ten onder
HET KLEINE SPOOKJE LABAN Het Zweedse neefje van Casper
LAKE TAHOE Zen en de kunst van het levensonderhoud
OCCIDENT Moet ik gaan of blijven?
PANMAN, RHYTHM OF THE PALMS Hiphop vindt hij verderfelijke rotzooi
SECRET SUNSHINE Fel verlicht maar o zo donker
WHERE IN THE WORLD IS OSAMA BIN LADEN Te zien: vanaf, echt waar, 11 september