Burning
Tesnota
First Man
Transit (Christian Petzold over)
Living the Light — Robby Müller (Claire Pijman over)
Woodshock Previously Unreleased

Elke zomer stelt Eye Filmmuseum een programma samen van niet eerder in Nederland uitgebrachte films die een groot scherm verdienen. De afgelopen maanden gingen al zes films in première, deze maand de laatste drie. Ze zijn afwisselend in Eye en de Filmhallen in Amsterdam te zien en in filmtheaters in het land. De premièrevertoningen in Amsterdam zullen door medewerkers van de Filmkrant worden ingeleid.


Woodshock
Bedwelmende ervaring
Als een schilder besluit te gaan beeldhouwen, beschouwen we al het werk nog steeds als één oeuvre. Hetzelfde moet gelden voor het regiedebuut van Kate en Laura Mulleavy — de zussen achter het populaire designlabel Rodarte. Hun signatuur van donker romantisme is namelijk ook duidelijk zichtbaar in Woodshock, waarin wietverkoper Theresa (Kirsten Dunst) haar zieke moeder helpt om te sterven met behulp van een joint doordrenkt van een dodelijke substantie. Omringd door de indrukwekkende mahonie­bomen van Noord-Californië verliest ze zich­zelf vervolgens in rouw en schuldgevoel. In een waas van al dan niet dodelijke rook dwalen we samen met haar door het immense bos, omringd door een organisme dat er al eeuwen is en er eeuwen na ons ook zal zijn. Tenzij wij het geweld aan doen.
In een interview in Vogue beschreef Kate hun designwerkproces als "het manipuleren van simpel textiel tot hele ingewikkelde dingen". Hetzelfde lijkt te gelden voor Woodshock. Het verhaal is simpel, de visuele uitvoering net zo gelaagd als hun kleding. Beelden worden over elkaar geprojecteerd, het vele pastel- en neonlicht penetreert de lens, Theresa zweeft door de bossen. Peter Raeburn voegt met zijn esoterische soundtrack een extra laag nevel toe. Maakt dat de film begrijpelijker? Nee. Maar wel esthetisch bevredigend. Het beste is daarom de film als kleding te benaderen: als een ervaring, die je jezelf kunt aanmeten.
Sacha Gertsik

Woodshock | Verenigde Staten, 2017 | Regie Kate & Laura Mulleavy | Met Kirsten Dunst | 100 minuten | Te zien tijdens Previously Unreleased vanaf 30 augustus | Woodshock wordt op 30 augustus ingeleid door Sacha Gertsik


Rey
Van koningen, de dingen die voorbijgaan
Ergens kort na 1860, toen Europeanen niet keken op een kolonie meer of minder, reisde de Franse advocaat Orélie-Antoine de Tounens naar het zuiden van Chili om zich tot koning te laten kronen. Ook al zat het Mapuche-volk dat er leefde niet speciaal te wachten op een Franse provincieadvocaat met een messiascomplex, op de een of andere manier lukte het De Tounens om ze over te halen.
Die vreemde en bijna vergeten geschiedenis veranderde de Chileens-Amerikaans filmmaker en videokunstenaar Niles Atallah in deze dromerige en soms licht-experimentele film. Dromerig is de tocht die De Tounens met z'n gids aflegt voordat hij bij zijn toekomstige onderdanen arriveert. Om duidelijk te maken dat er nauwelijks feiten bekend zijn over de tocht van De Tounens laat de film de chronologie hier en daar even achter zich. Experimenteel zou je de bewerkingen van het filmmateriaal kunnen noemen dat Atallah in z'n tuin begroef om het door de tijd te laten verweren en het proces van vergeten te vangen en gestalte te geven. Net als Dawson City: Frozen Time gaat Rey in wezen daarover: vergeten en wat er overblijft van de geschiedenis.
Ronald Rovers

Rey | Chili/Frankrijk, 2017 | Regie Niles Atallah | 91 minuten | Distributie EYE (Previously Unreleased) | Te zien vanaf 23 augustus | Na de vertoning van Rey op 23 augustus gaat Ronald Rovers in gesprek met regisseur Atallah

Rey



Dawson City: Frozen Time
Nitraatfilm in de permafrost
De filmgeschiedenis kent een flink aantal illustere onvoltooide of verloren gewaande films. Een daarvan — Orson Welles' The Other Side of the Wind — gaat op het aanstaande Filmfestival Venetië alsnog in première. Talloze filmmakers hebben sinds de jaren zeventig geprobeerd die film op te sporen. Hij was, hoewel verdwenen, tenminste niet vergeten. Hoe anders was dat met de honderden nitraatfilms uit de beginjaren van de cinema die in 1978 door een bulldozer uit de permafrost onder een zwembad in het Canadese Dawson werden opgegraven. Hoe is het vinden (herinneren) van iets wat vergeten is, iets anders dan het terugvinden van iets wat verdwenen leek?
Voor found footage-filmmaker Bill Morrison was die 'Dawson City Film Find' het begin van een speurtocht vol vragen. Niet alleen naar wat er op die films te zien was — de vondst omvatte zo'n beetje alles wat er tussen 1900 en 1920 in de bioscopen werd vertoond, van newsreels tot speelfilms — maar ook hoe ze daar terechtkwamen, hoe het mogelijk was dat ze werden vergeten, en wat dat opgegraven filmische geheugen ons kan vertellen over de geschiedenis van Dawson. Het stadje aan de rand van de wildernis was namelijk niet alleen het laatste station voor de fysieke filmprints die daarom vaak niet werden teruggestuurd. Het was ook een pleisterplaats voor goudzoekers aan het einde van de negentiende eeuw — een periode die parallel liep aan de eerste filmvertoningen, en daarom ook een geweldig onderwerp werd voor films en bioscoopjournaals.
Wat Morrison in Dawson City op geniale, spannende en vaak ook tragikomische wijze ontsluit (of construeert) is dan ook een fascinerende Borgesiaanse plattegrond die weer nieuwe wegen wijst naar vragen over filmgeschiedenis als sociale spiegel, (zelf)representatie, maar ook vol met andere dwarsverbanden zit.
Dana Linssen

Dawson City: Frozen Time | Verenigde Staten, 2016 | Regie Bill Morrison | 120 minuten | Distributie EYE (Previously Unreleased) | Te zien vanaf 6 september | Dawson City: Frozen Time wordt op 6 september ingeleid door André waardenburg

Dawson City: Frozen Time


top
Artikelen
Niks tv. De revolutie vind je online
Previously Unreleased
Mei '68: Praagse lente Valse start in Oost-Europa

Interviews
Laurie Anderson over Chalkroom 'VR is een manier om los te komen van je lichaam, een vorm van meditatie'
Emily Atef over 3 Days in Quiberon 'Romy Schneider heeft nooit geleerd zichzelf te beschermen'
Christophe Honoré over Plaire, aimer et courir vite 'Wat Kechiche deed in La vie d'Adèle is ontoelaatbaar'
Matteo Garrone over Dogman 'Maar wat is het monster precies?'
Christina Vandekerckhove over Rabot 'Het ging fout toen iedereen zijn deur dicht deed'

Rubrieken
Thuiskijken
Boeken: Cult Epics Lak aan goede smaak
Actie!
Kort
Humans of Film Amsterdam
Redactioneel
Op ooghoogte: Doorbraak
The Thinking Machine 21 De handschoen opnemen
Het nieuwe kijken: Snavel
Filmsterren


Recensies
3 Days in Quiberon Niemand heeft recht op mij
3 Faces Film is gevaarlijker dan je denkt
A casa tutti bene Tamme storm
Benzinho Een breekbare familie
BlacKkKlansman Onderhuidse woede over het Amerika van nu
Dogman De woede van kruimeldieven
Figlia mia Strijd om de dochter
De film van Dylan Haegens Een bucket-list item volgens de YouTube-ster
Journeyman Na de klap
Juliet, Naked Popidool wordt rivaal
Nina (Olga Chajdas) Afmattende passie
Plaire, aimer et courir vite Flirten in het donker
Rabot Woonkolos in vier dimensies
The Reports on Sarah and Saleem Kluwen van kleine leugens
Revenge Een ander soort superheld
Tampopo Sensueel slurpen