Verwacht - december 1992, nr 129


Twin Peaks Fire walk with me
De lang verwachte speelfilm die David Lynch baseerde op zijn succesvolle cult-televisieserie 'Twin Peaks' komt met Kerst in de bioscoop. Fans van de serie kon men herkennen aan hun urenlange discussies over mysterieuze plotwendingen, een flinke consumptie van kersentaart en een voorliefde voor hete, zwarte koffie. Met de vondst van het in plastic gewikkelde lichaam van de lokale schoonheid Laura Palmer (Sheryl Lee) in het plaatsje Twin Peaks begon een serie duizelingwekkende gebeurtenissen die ons tot ver voorbij de grens van dood, leven en logica voerden. Aan de hand van special agent Dale Cooper (Kyle MacLachlan) daalden we af in de onderwereld, waar de perverse verbeelding van David Lynch en zijn co-scenarist Mark Frost huist. De echte fans hielden het meer dan dertig afleveringen vol. Vervolgens werd de serie gecanceld door de Amerikaanse omroep ABC, vanwege teruglopende kijkcijfers. Deze vroege dood (model James Dean) is buitengewoon goed voor de populariteit geweest die inmiddels tot legendarische proporties is gegroeid. De speelfilm behandelt de laatste zeven dagen uit het leven van Laura Palmer, de duistere periode die men in de serie tracht te ontrafelen. En om Kyle MacLachlan toch nog de kans te geven even ten tonele te verschijnen opent de film met een half uur durende episode waarin Dale Cooper het eerste slachtoffer van de infame Bob ontdekt. De film is een diepe teleurstelling voor de fans van de serie. De meeste van hun helden treden slechts heel even op en het plot is grotendeels bekend. De humoristische kant is vrijwel verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een intens obscuur verhaal, vol met orakeltaal, droomsymboliek en quasi-diepzinnigheden die men ditmaal serieus schijnt te moeten nemen. En voor mensen die de serie niet hebben gevolgd is er nauwelijks een touw aan vast te knopen. Twin Peaks Fire walk with me is een zeperd van de omvang van Dune, Lynch' catastrofale uitstapje naar de wereld van de science fiction. De film viel op het afgelopen festival van Cannes, waar de wereldpremière plaatsvond, als een baksteen. Of, zoals Dale Cooper het in zijn goede dagen zei: als een kop zwarte koffie op een nuchtere maag.


Rooksporen is de nieuwe film van Frans van de Staak, gebaseerd op het toneelstuk 'De vrouw die een rookspoor achterliet' van Lidy van Marissing. Van de Staak en Van Marissing werkten eerder samen aan de scenario's voor de films Er gaat een eindeloze stoet mensen door mij heen (1981) en Op uw akkertje (1982). In de bewerking van Van de Staak bezoeken we een aantal bekende en minder bekende Nederlandse acteurs, die in diverse gradaties van under en overacting vragen beantwoorden over een ons onbekende vrouw. We zien haar (Marlies Heuer) wel, maar veel informatie biedt dat niet. Haar identiteit ligt verborgen in de antwoorden van de geïnterviewden, met andere woorden: zij bestaat slechts uit taal. De meeste acteurs zijn thuis gefilmd, wat nog maar weer eens stof oplevert voor de theorie dat dit land wordt bestuurd vanuit de grachtengordel.


Bodyguard nadert ons als een goed geoliede promotietrein. De soundtrack is vooruit gestuurd om de markt voor te bereiden op de komst van Whitney Houston in haar eerste filmrol. Het is merkwaardig genoeg sinds The Pelvis geen enkele popartiest gelukt om een succesvolle overstap naar het witte doek te maken. The Beatles tellen natuurlijk niet mee, want zij waren gewoon John, Paul, George en Ringo. Jagger, Madonna, Sting, Bowie en Turner hebben ons tot op heden niet overtuigd. Wij wachten met een zekere scepsis af. Op papier ziet het er in ieder geval allemaal, ehhh, nogal vervelend uit. Whitney (tegenwoordig mevrouw Bobby Brown) speelt een succesvolle zangeres. Ze wordt bewaakt door Kevin Costner, die de titelrol speelt. Meneer Costner heeft veel rondgehangen met types in maatkostums met zendertjes in hun oor. Dit noemt hij research. De truc is: niet knipogen. Daar draait Costner zijn hand niet voor om. Hij staart overtuigend. Gelukkig komt er een psychopaat om de hoek kijken, want wat zou Kerst zijn zonder een bijlenzwaaiende maniak? Whitney zingt ook een paar liedjes, die net op tijd voor Sinterklaas in de winkel liggen. We hebben al kennis kunnen maken met haar laatste single waar ze op volstrekt overtuigende wijze 'I will always love you' van Dolly Parton om zeep helpt. Lawrence Kasdan (o.a. Body heat, The big chill, Grand canyon) tekent voor het script, Mick Jackson (L.A.Story) voor de regie.


Single white female sluit aan bij een nieuwe trend. Waren tot voor kort psychopaten nog achter gepantserd glas opgesloten kannibalen of in het bos rondwarende basketballers met ijshockeymaskers, tegenwoordig komt het kwaad in Amerikaanse thrillers van zeer nabij. De psychopaat gaat undercover. In Single white female heeft de duivel zich gehuld in de gestalte van een onschuldig meisje (Jennifer Jason Leigh) die een kamer huurt bij een alleenstaande blanke vrouw (Bridget Fonda) die net bij haar vriend vandaan is. Tussen de vrouwen ontwikkelt zich een hechte band. Barbet Schroeder (geboren in Teheran, opgeleid in Parijs en doorgebroken in Hollywood met Barfly en Reversal of fortune) geeft deze vriendschap tussen de vrouwen een Europees 'gewaagd' tintje mee, maar wordt tenslotte ouderwets Amerikaans als moord en doodslag eenmaal toeslaan.


Home alone 2 Lost in New York voldoet aan de voornaamste wet van de remake: Verander niets! Regisseur Chris Columbus deed de klus gewoon nog een keer over. Werd Kevin (Macaulay Culkin) in het buitengewoon populaire Home alone door zijn familie achtergelaten, in deel twee slagen ze erin om hem in zijn eentje op een vliegtuig naar New York te krijgen, terwijl ze zelf naar Florida vertrekken. Kevin is nog niet in de grote stad gearriveerd of hij treft er zijn twee oude vrienden Joe Pesci en Daniel Stern, die nog een Big Apple met hem te schillen hebben. Elke grap uit het eerste deel wordt herhaald en fans van het kleine blonde fenomeen zullen zich niet bekocht voelen. Het geheel wordt gul overgoten met mierzoete Kerstsentimenten. Ditmaal redt Kevin een dakloze duivendame het leven. De kleine etterbak is tegenwoordig al vijf miljoen dollar waard en zijn broers en zusters staan inmiddels in de coulissen te dringen.


Honeymoon in Vegas is een komedie geregisseerd door Andrew Bergman, met hoofdrollen van Nicolas Cage, Sarah Jane Parker en James Caan en een soundtrack van Elvis Presley-klassiekers uitgevoerd door Amerikaanse popsterren. Wij zijn inmiddels rechtop gaan zitten. Bergman was de scenarist en regisseur van The freshman, een verassende komedie over een man die op Don Corleone lijkt, gespeeld door Marlon Brando Zelf. Cage is Cage en Caan is Caan en wij waren behoorlijk gecharmeerd door Sarah Jane Parker in de AVRO-serie 'L.A.Law'. Verder zit er naar verluid een scène in Honeymoon in Vegas waarin een stel als Elvis Presley verklede parachutisten uit een vliegtuig springen. Op voorhand klinkt dit als veelbelovende onzin. Het gegeven lijkt verder klassiek: twee onbetrouwbare beroepsgokkers vechten om de hand van dezelfde vrouw. Geen middel blijft onbenut. De film is opgenomen in New York, Las Vegas en Hawaii, drie van de favoriete locaties van The King zelf. Er komen maar liefst negen (!) Elvisimitators in de credits voor en, wie weet, laat Cage zich ook nog even gaan. Springsteen zingt 'Viva! Las Vegas', Bryan Ferry zingt 'Are you lonesome tonight' en Willie Nelson zingt 'Blue Hawaii'. Wij gaan kijken.


Sister act was een buitengewoon succesvolle komedie in Amerika. Wij begrijpen niet echt waarom. Whoopi Goldberg is een nachtclubzangeres die getuige is van een moord, gepleegd door haar mafiose vriend Harvey Keitel. Ze voelt zich niet langer veilig en doet een beroep op het getuigen-beschermingsprogramma van de politie. Whoopi belandt in een klooster. Dat geeft natuurlijk de nodige spanningen: promiscuïteit versus celibaat, joligheid versus toewijding. Om zich toch een beetje thuis te voelen in haar nieuwe omgeving leert Whoopi het koor swingen en zelfs de paus humt mee. Totdat de gangsters achter haar verblijfplaats komen en de nonnen zich solidair tonen met hun zwarte zuster. Sterkste punt van de film zijn de muzikale arrangementen, waardoor het nonnenkoor Motown-klassiekers in diepreligieuze liederen verandert. 'My guy' wordt 'My God' en 'I will follow him' en 'If my sister's in trouble' krijgen een geheel andere lading. Regisseur Emile Ardolino heeft een fijne neus voor succes; eerder maakte hij Dirty dancing en Three men and a little lady.


A bout de souffle wordt uitgebracht in de serie reprises van Jean-Luc Godard waarmee distributeur NFM/IAF dit jaar begonnen is. Eerder draaiden met veel succes Le mépris en Pierrot le fou. A bout de souffle met Jean-Paul Belmondo en Jean Seberg uit 1960 vond het medium film, als alle echte klassiekers, opnieuw uit. De vormgeving is opmerkelijk, de nihilistische vertelling komt wat gedateerd over. Na afloop steken we Gauloises op en roken net zolang door tot we elkaar nauwelijk meer kunnen zien. De film kreeg een Amerikaanse remake van Jim McBride: Breathless, met Richard Gere in de rol van de gangster. Die vent rookt niet eens!

Mark Moorman

Naar boven