Verwacht - januari 1993, nr 130


A few good men
De maand december is niet alleen de meest winstgevende tijd van het jaar, het is ook de traditionele sluitingstermijn van de Oscarcompetititie. A few good men is een typische Hollywood december blockbuster. Deze film zal hoog scoren als de nominaties worden bekendgemaakt, zo wordt ons in de Amerikaanse pers voorspeld. Het is een klassiek courtroom-drama van Rob Reiner (When Harry met Sally, Misery), die eigenlijk nog in geen enkel genre heeft misgegrepen. De cast fonkelt: Tom Cruise en Demi Moore meet Jack Nicholson. Op een mariniersbasis wordt tijdens een illigale disciplinaire maatregel een marinier vermoord. De uit de hand gelopen handhaving van de erecodes van de mariniers krijgt een staartje als twee jonge onderzoekers (Cruise en Moore) zich tegen het establishment keren. Nicholson is kolonel Jessep, een man die veel te verbergen heeft. Tom heeft niet alleen met Jack af te rekenen, maar ook met zijn vader, een zeer succesvol militair. Door de deksel van de doofpot te lichten pleegt hij ook nog eens vadermoord. Veel interne strijd, veel kansen op eremetaal. De film is gebaseerd op een succesvol Broadwaystuk en bevat een lang kruisverhoor in de beste Hollywoodtraditie. Wij vermoeden dat er ook nog iets moois opbloeit tussen Demi en Tom. Nicholson slaat in deze periode ook nog eens toe met zijn rol in Hoffa van Danny DeVito. Voor de gelegenheid heft hij hier een boksersneus opgeplakt. Voor een van deze rollen zal hij in maart ongetwijfeld een Oscar gaan wegslepen. Misschien wel voor alletwee. Nog nooit vertoond! Kiefer Sutherland en Kevin Bacon worden ook als getuigen opgeroepen.


Triple bogey on a par 5 hole is niet alleen een rampzalige score in het golfspel, het is ook de titel van een nieuwe film van Amos Poe, een onafhankelijke filmmaker uit New York. Triple bogey is bovendien de naam van het zeiljacht waarop het grootste deel van de film gesitueerd is. Het draait eeuwig rondjes rond het eiland Manhattan en voert de nakomelingen met zich mee van een echtpaar dat aan een gewelddadig einde kwam op de golfbaan. De scenarioschrijver Remy Gravelle, een alter ego van regisseur Poe, voegt zich aan boord bij de familie Levy, om hun verhaal te vertellen. Poe's film is dan ook de moeizame reconstructie van een familiegeschiedenis die zich niet in een scenario laat gieten. Of toch? Aan het eind van de film wordt de conclusie getrokken dat er geen film in het verhaal zit. De scènes aan boord worden afgewisseld met homemovies. Een zeer persoonlijke film die mijlenver verwijderd is van het Hollywoodidioom.


Body of evidence is een film met....Madonna. En waarom ook niet? Na het boek, het schandaal, de film, de plaat, de videoclip, de haarstijl, de punt-bh, nu nog maar eens een film. Tenslotte is het al zeker weer een twaalftal uur geleden sinds we voor het laatst iets van haar hebben gehoord of gezien. Ons wordt een erotische thriller beloofd. Wij hadden gehoopt haar eindelijk eens te zien in een Victoriaans kostuumdrama. Uli Edel (Last exit to Brooklyn) is de regisseur, die verder kan beschikken over een ijzersterke cast: Willem Dafoe, Joe Mantegna en Anne Archer. Het scenario van Brad Mirman lijkt in synopsis verrassend (of niet zo verrassend) veel op het script van Joe Esterhasz voor Basic instinct. Jonge blonde verleidelijke vrouw wordt verdacht van de moord op haar minnaar. Een jaloerse vrouw lapt haar erbij, maar de man die de zaak onderzoekt is zeer gecharmeerd van haar en verliest elke objectiviteit uit het oog. Madonna heeft de Sharon Stone-rol en Willem Dafoe vervangt Michael Douglas. Wij gokken dat we de gelegenheid krijgen onder de rok van Madonna te kijken.


Salt on our skin is een film met een hoofdrol voor Greta Scacchi. Wij zijn fan van Greta. Wij leven volgens het motto: Er zijn goede film, er zijn slechte films, er zijn films met Greta. Wij huren vijf uur durende Australische miniseries bij de videotheek omdat zij er in 1982 een bijrolletje in speelde. Zo ver is het al gekomen. Haar nieuwste film (na The player van Robert Altman) is gebaseerd op 'Zout op mijn huid', de bestseller van Benoîte Groult, dat uitgroeide tot het favoriete boek van vrouwen die dromen van een betere man en mannen die dromen van een betere vrouw. De film is een Frans-Duits-Canadese coproduktie van Bernd Eichinger, die Europese monsterprodukties als De naam van de roos en De oneindige geschiedenis eveneens voor zijn rekening nam. Scacchi krijgt het zout op haar huid als haar personage George McEwan (een Franse intellectueel) vrijt met een Schotse visser Gavin McCall (Vincent D'Ónofrio). U begrijpt, want u heeft het boek gelezen, dat zich hier een geweldig conflict afspeelt tussen standsverschil en fysieke aantrekkingskracht. Regisseur Andrew Birkin belooft ons maar liefst vier liefdesscènes, speciaal voor vrouwen. Wij zijn benieuwd, ook al is het niet voor ons bedoeld. Het is tenslotte een film met Greta.


Consenting adults, een sexy thriller maar weer. Van Alan Pakula deze keer. Het leventje van Richard en Priscilla Parker (Kevin Kline en Mary Elizabeth Mastrantonio) is een beetje ingezakt. Het avontuur is een beetje verdwenen. Ze zijn op elkaar uitgekeken. De nieuwe buren brengen weer wat opleving in de sleur. Meneer Parker is erg geïnteresseerd in mevrouw Otis, meneer Otis is niet vies van mevrouw Parker. De oplossing ligt voor de hand. De partnerruil blijkt een val om iemand voor een moord te laten opdraaien. Dat komt er van. Pakula is een chroniqueur van de Amerikaanse paranoia met uitstekende films als Klute, The parallax view, All the president's men en Presumed innocent op zijn naam. Deze laatste film was niet alleen goed, het was ook een film met Greta.


Rapid fire is een film waarmee Brandon Lee in de voetsporen van zijn roemruchte vader probeert te treden. Nee, wij wisten ook niet dat Bruce een zoon had. Geen jongen om mee te dollen, zo te zien. Hij vertelde laatst op televisie hoe hij een inbreker tot pulp had geslagen. Rechtschapen ook. Regisseur Dwight H. Little en scenarist Alan McElroy kennen elkaar van hun samenwerking aan Halloween 4. Dan weten we meteen in welke hoek we deze film ongeveer moeten zoeken. It's Kung Fu city!


Midnight sting is een nieuwe komedie van Michael Ritchie, die aardige komedies als Smile, The couch trip, Fletch en Semi-tough op zijn naam heeft staan. James Woods, die zich steeds meer als komediester begint te ontwikkelen, is een conman, een fraudeur, die zich op de bokssport stort om flink geld te verdienen. Hij heeft het gemunt op het geld van een mafiabaas, die moet worden overgehaald om zijn geld in te zetten op een gevecht waarvan de uitslag, wat betreft Woods, van te voren vast ligt. Louis Gossett jr. is de bokser die moet zwichten voor Woodes plannen, maar zijn trots en zijn gezicht niet wil laten krenken als hij eenmaal in de ring staat.


Sneakers markeert de terugkeer van Robert Redford als acteur na het debâcle met Havana. Het lijkt een ouderwetse caper die zich afspeelt in de wereld van de computerexperts. De film werd geregisseerd door Phil Alden Robinson, die eerder een Oscar kreeg voor zijn scenario voor Field of dreams. Naast Redford treffen we niets dan sterren: Dan Aykroyd, Ben Kingsley, River Phoenix en Sidney Poitier. Zij vormen een team dat inbreekt in computersystemen om de veiligheid te testen. Het is een wereld waarin geen geheimen meer bestaan. Door de CIA worden ze ingeschakeld in het traditionele duistere zaakje. Er bleken toch nog een paar geheimen over te zijn.


Death becomes her geeft regisseur Robert Zemeckis na films als Back to the future en Who framed Roger Rabbit? weer een kans om acteurs met waanzinnige special effects te combineren. Goldie Hawn en Meryl Streep zijn twee Hollywood- persoonlijkheden die elkaar haten tot op het bot, allebei strijden tegen verval en ouderdom en vechten om de hand van een begerenswaardig vrijgezel, de plastisch chrirurg Ernest Menville. Een zwarte komedie, inderdaad. Als Hawn en Streep zich wenden tot de magische Isabel Rosselini om een middel tegen sterfelijkheid en verval te krijgen kunnen de jongens hun trucendoos opentrekken: als de twee elkaar te lijf gaan blijkt hun lichaam verbazingwekkend in staat om elke aanslag te overleven. Hawn loopt rond met gat in haar buik en bij Streep zit het hoofd achterstevoren. Tsja.


The trial van Orson Welles is weer terug als een soort prettige tegenhanger van Steven Soderberghs puberale KAFKA. Welles' bizarre fantasie, zijn enorme visuele vindingrijkheid en zijn interpreteerdrift steken wel zeer af tegen Soderberghs bleke film. Welles' film is vooral sterk in zijn ensceneringen van Kafka's abstracte wereld, gedeeltelijk opgenomen in buitenwijken van een Joegoslavische stad en in een leegstaand Parijs spoorwegstation, waar de produktie na het faillissement van de producent terechtkwam. Welles maakte van de nood een deugd en transformeerde de enorme ruimtes in een plattegrond van het ondoorgrondelijke rechtsproces waar Josef K. (Anthony Perkins) in verdwaalt. Welles is zelf fabuleus als de advocaat, die van onder de dekens de wereld regeert. Romy Schneider was erg mooi als Leni, de vrouw die K. van het rechte pad van de gerechtigheid afbrengt. Ze zijn allemaal dood.

Mark Moorman

Naar boven