Verwacht - maart 1993, nr 132


The crying game
Het moet raar lopen wil The crying game van Neil Jordan (The company of wolves, Mona Lisa) aan het eind van deze maand niet een paar Oscars in de wacht slepen. Het Hollywood-establishment laat met het grote aantal nominaties voor Europese films vooral zien dat het buitengewoon ontevreden is met het gehalte van de Amerikaanse produkties. The crying game is een zeer vindingrijke film noir, met een aantal buitengewoon verrassende wendingen. De IRA ontvoert een Britse militair (Forest Whitaker). In de nacht voor zijn executie wordt hij bewaakt door Fergus (Stephen Rea, die voor zijn rol een Oscarnominatie ontving). Er ontstaat het begin van een vriendschap tussen de twee mannen. Na de dood van de militair wordt Fergus door schuldgevoel achtervolgd. Hij besluit de laatste wens van zijn vriend te gaan uitvoeren en ontmoet daarbij de vriendin, die rouwt om haar verloren geliefde (Jaye Davidson). Nadat het eerste deel van de film een thriller is komen we in het tweede deel in het bekende Neil Jordan gebied terecht waarin alles kan gebeuren. Net als in zijn vorige films staat een onmogelijke relatie centraal. Ditmaal niet tussen een wolf en een mens, een tweederangsgangster en een prostituee of tussen een geest en iemand die springlevend is, maar tussen een man en een vrouw, of bedriegt het oog ons. Enfin, niemand is wat hij schijnt te zijn. Een IRA-lid heeft een hart en een opwaaiende jurk verbergt een verrassing.


Hoffa van Danny DeVito is van de vele 'bio-pics' die de komende maanden in de Nederlandse bioscopen te zien zullen zijn. We zijn nog in afwachting van Chaplin en Malcolm X. De Amerikaanse vakbondsleider Jimmy Hoffa is een van de beruchte figuren uit de moderne Amerikaanse geschiedenis. Hoffa slaagde erin de truckers van Amerika te organiseren in een machtige vakbond: The International Brotherhood of Teamsters. Als zijn machtige hand dat wilde lag gans het raderwerk stil. Hoffa organiseerde zijn vakbond op een manier die niet ongelijk was aan die van de gangsterbazen. Hij schrok niet terug voor gewelddadige intimidatie. Hoffa's verdwijning is nog altijd een van de onopgeloste raadsels uit de recente geschiedenis, waar in Amerika met net zoveel fanatisme over gepraat wordt als de moord op Kennedy. Een van de meest hardnekkige geruchten wil dat het lichaam van Hoffa begraven ligt onder de endzone van het Yankeestadion. DeVito (tot nu toe vooral als acteur en regisseur werkzaam in het komische genre: Twins, The war of the roses) heeft een script van David Mamet verfilmd en kreeg in de VS veel kritiek op het feit dat Hoffa als een moderne Amerikaanse held wordt afgeschilderd: een onvervalste working class hero. De film is vooral te pruimen door de rol van Jack Nicholson, die een boksersneus opplakte voor zijn eerste rol waarin hij een historisch figuur uitbeeldt. DeVito speelt zelf een rol als de sidekick van Hoffa.


The distinguished gentleman is de zoveelste poging van Eddie Murphy om zijn vergane glorie bij het grote publiek te herstellen. In afwachting van Beverly Hills cop 3 kunnen we Eddie bewonderen in een politieke satire, die nieuwsgierig maakt. Het scenario werd geschreven door Marty Kaplan, die een van de belangrijkste speechschrijvers was voor Walter Mondale tijdens diens presidentiële campagne. Toen Mondale verloor kwam Kaplan terecht bij de Disneystudio's. Hij had echter nog wat eieren te pellen met het wereldje in Washington en schreef een scenario over een oplichter (Murphy, natuurlijk) die de identiteit aanneemt van een stokoude senator. Als hij eenmaal herkozen is en de inner circle van het establishment mag betreden blijkt dat gelegaliseerd oplichten veel winstgevender is dan opereren buiten de regeringsgebouwen. De regie is in handen van de Brit Jonathan Lynn, eerder verantwoordelijk voor het script en de regie van de schitterende Britse televisieseries 'Yes, Minister' en 'Yes, Prime Minister', waarin op overtuigende wijze de draak werd gestoken met het Britse politieke leven. Maar er zijn wel vaker talentvolle Europeanen ten onder gegaan in de Hollywoodmachine.


Sarafina. The sound of freedom was oorspronkelijk een succesvolle musical, die ook in Nederland volle zalen trok. De film van Darrell James Roodt is een van de eerste grote internationale Zuidafrikaanse films die in de rest van de wereld te zien zal zijn. Motor van de wereldwijde uitbreng is de rol van Whoopie Goldberg, de eerste zwarte Amerikaanse actrice die in een Zuidafrikaanse film speelt. Zij is een bewogen docente die haar studenten de ogen voor een nieuwe wereld opent. Een van deze studenten is de jonge Sarafina (Leleti Khumalo) die de lessen van haar docente ter harte neemt. De film werd geschoten in Soweto en kreeg een soort stempel van goekeuring van Nelson Mandela zelf, die ook al de epiloog leverde bij Spike Lee's Malcolm X. De muziek is van Mbongeni Ngema en Hugh Masekela. Ngema wilde de Zuidafrikaanse muziek en de rol van kinderen in de strijd tegen apartheid verbinden. Hij baseerde het karakter van Sarafina op de jonge Winnie Mandela. Dit speelt natuurlijk een aantal jaar terug, dat spreekt.


La fille de l'air van Maroun Bagdadi betekent de terugkeer van Beatrice Dalle naar het Nederlandse scherm. Dalle, met die verslindende mond en die grote herte-ogen, maakte haar debuut in Betty Blue en speelde daarna nog in een aantal andere films, die echter Nederland nooit hebben gehaald. Alleen La vengeance d'une femme van Jacques Doillon kunnen we ons herinneren. In de film van Bagdadi speelt Dalle de vrouw die, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, haar man met een helicopter uit een gevangenis komt bevrijden. Het script van de film werd geschreven in nauw overleg met de echte Nadine Vaujour die in 1986 werkelijk uit de lucht kwam vallen om haar geliefde mee te nemen. Een crime passionelle die haar tot een heldin in de Franse pers maakte.


Lorenzo's oil van George Miller is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van een echtpaar dat zelf een medicijn voor hun ongeneeslijk zieke zoon fabriceert en daarmee niet alleen hun eigen broedsel, maar ook talloze andere kinderen van een zekere dood redden. Augusto en Michaele Odone ontdekken dat hun zoon Lorenzo een zeldzame ziekte heeft, waardoor hij langzaam verlamd zal raken en nog maar twee jaar te leven heeft. Ze weigeren zich neer te leggen bij de opvattingen van de medische wetenschap en beginnen de zaak zelf te onderzoeken. Het geneesmiddel dat ze uiteindelijk ontdekken noemden ze naar hun zoon: Lorenzo's oil. Het filmechtpaar wordt gespeeld door Nick Nolte en Susan Sarandon. Miller, zelf een dokter, trok de aandacht van Hollywood met zijn Australische Mad Max-films. Na zijn ervaringen op de set van Witches of Eastwick was Miller het filmen in Amerika zat en ging hij televisiemaken in zijn thuisland. Voor Lorenzo's oil heeft hij inmiddels een Oscar-nominatie voor beste scenario binnen. Susan Sarandon heeft (alweer) een nominatie voor beste hoofdrol.

Mark Moorman

Naar boven