Verwacht - juli/augustus 1993, nr 136


Muno no hito
Op de grote internationale filmfestivals van de laatste jaren behoort Japan, samen met Taiwan, China en Hong Kong, tot de interessantste filmlanden. Kenmerk voor veel Japanse films is hun heftige stilering die veel te danken heeft aan de verwantschap met de in Japan fenomenaal populaire strips voor volwassenen, door Japanologen omschreven als een van de belangrijkste uitlaatkleppen voor de spanningen van een zeer competitieve samenleving. Muno no hito ofwel De nietsnut van Naoto Takenaka heeft als hoofdpersoon een uitgerangeerd striptekenaar (gespeeld door de regisseur zelf), die zichzelf in leven probeert te houden door stenen uit een nabijgelegen rivier te verkopen. Het vlot niet erg met de handel. In deze vreemde nering krijgt hij regelmatig bezoek van zijn oude, en nu werkloze striphelden. Fantasie en werkelijkheid beginnen, u begrijpt het al, door elkaar te lopen. Er gloort nog even hoop als zijn zoon een fraaie steen vindt en hij hoopt dat hij een fortuin kan maken. Als alle dromen zijn stukgelopen besluit hij maar weer te gaan tekenen. Vruchteloos zoekt de nietsnut een uitgever voor zijn droeve verbeeldingen. Takenaka acteerde overigens ook in Wenders' Until the end end of the world (het is hem vergeven), een film die ruim twee jaar na dato, tot onze onuitsprekelijke vreugde, toch nog werd uitgebracht. Wij willen langs deze weg alle betrokkenen feliciteren met deze gezamenlijke krachtsinspanning.


Dennis the menace van Nick Castle is gebaseerd op de populaire strip van Hank Ketcham, en de daarop volgende nog populairdere televisieserie uit de vroege jaren zestig. De serie is in de VS nog steeds te zien in eindeloze reruns. De produktie van deze stripverfilming is in handen van John Hughes, die vermoedelijk denkt aan een herhaling van het succes van zijn Home alone-serie, een ander project over een onuitstaanbaar jongetje. De nieuwe Macauley Culkin heet Mason Gamble en hij krijgt het natuurlijk aan de stok met de humeurige buurman Mr.Wilson, die tot onze onuitsprekelijke vreugde wordt gespeeld door Walter Matthau. In de persmap bij deze filn troffen we bovendien het nieuws aan dat Matthau weer gaat samenwerken met Jack Lemmon, zijn partner in klassiekers als The odd couple, The fortune cookie en The front page. Hun nieuwste project heet Grumpy old men.


Sliver werd geregisseerd door Phillip Noyce, maar wat u waarschijnlijk meer interesseert is dat deze, op een roman van Ira Levin gebaseerde film, een hoofdrol voor Sharon Stone heeft. Zij van Basic instinct, inderdaad. Die ijskoude, luchtig geklede dame met ogen als diepe bergmeren. De Kim Novak van de jaren negentig. Meer Madonna dan Madonna in haar wildste dromen. Enfin, wij interesseren ons niet voor het slechte nieuws dat deze film vooruit is gesneld, wij zijn nieuwsgierig. Net als bij Basic instinct betreft het hier een erotische thriller, gebaseerd op voyeurisme en een script van Joe Eszterhas. Producent Robert Evans heeft eerder succes gehad met een Ira Levin-roman, al heette de regisseur toen wel Roman Polanski en de roman 'Rosemary's baby'. Onze heldin verhuist naar een flatgebouw waar zich een reeks geheimzinnige moorden heeft afgespeeld. Ze krijgt een verhouding met een schrijver die van plan is de zaak uit te zoeken. Ondertussen worden al haar gangen gevolgd, met een camera. Haar tegenspeler is William Baldwin, die ze, naar verluidt, niet kon luchten of zien. Wel wat lastig voor een film die de psycho-seksualiteit van een vrouw exploiteert.


Fixing the shadow van Larry Ferguson (schreef o.a. het scenario voor The hunt for Red October) lijkt een terugkeer van de ouderwetse bikermovie in te luiden. Men werkt inmiddels ook al aan een remake van Easy rider, of was het een vervolg? (Mogen wij dan Bridget, dochter van Peter op een motor zien?) Een jonge politie-agent (Charlie Sheen) infilteert in een bikerbende en duikt iets te diep undercover. Hij wordt een echte biker en sluit vriendschap met leider Blood (gespeeld door Michael Madsen, van Reservoir dogs-faam, de sensationeelste film die u deze zomer te zien zult krijgen, zie verderop in dit nummer). En dan is er natuurlijk nog de aantrekkelijke fotojournaliste (Linda Fiorentino). Driehoekje maar weer.


Blood in blood out van Taylor Hackford is een melodrama dat speelt op de grens van de Mexicaanse en Amerikaanse cultuur. Het volgt drie Mexicaanse jeugdvrienden (Miklo, Paco en Cruz) en de verschillende loopbanen die ze gaan volgen. Er belandt er een in de gevangenis, er gaat er een naar de mariniers en de derde raakt verslaafd aan morfine. Hun jeugddromen spatten uiteen. En als er zich een aansluit bij de Mexicaanse mafia en een ander bij de politie gaat dan hoef je geen Amerikaans scenarioschrijver te zijn om te bedenken dat de twee oude vrienden spoedig tegenover elkaar komen te staan in een keihard conflict. In de hoofdrollen drie onbekende acteurs, die we hier zullen noemen: Damian Chapa, Benjamin Bratt en Jesse Borrego, zodat ze niet langer onbekend zijn. Hackford regiseerde eerder Against all odds en produceerde La Bamba. Hij spreekt Spaans en heeft een tijdje in Bolivia gewoond. Vandaar zijn interesse.


Benny and Joon van Jerimiah Chechik is zo'n film die al heel snel 'offbeat' wordt genoemd. Daarmee bedoelen ze over het algemeen dat de producenten met hun handen in het haar zaten toen ze het eindresultaat zagen en toch maar hopen dat het nog wat wordt, immers The crying game leek ook een onwaarschijnlijke kandidaat voor de gouden medaille en daar is men nog steeds niet over uitgesproken. Een love triangle maar weer eens. Aidan Quinn waakt over zijn kleine zusje Mary Stuart Masterson. Artistiek aangelegd, rap van de tongriem, maar snel uit balans gebracht, een kleine beetje offbeat eigenlijk. Ze ontmoet Johnny Depp, wiens idolen Buster Keaton en Charlie Chaplin zijn, die hij te pas en te onpas aanhaalt. Depp is behoorlijk offbeat. Het script is geschreven door Barry Berman, die jarenlang als clown voor Ringling Brothers en Barnum & Bailey heeft gespeeld en uit eigen rijke ervaring heeft geput. Hij was maar een clown en nu is hij een scenarioschrijver en straks is hij dood. Regisseur Chechik was eerder verantwoordelijk voor National Lampoon's Christmas vacation, dus dat zit wel goed. Het is trouwens uit tussen Depp en Winona Ryder. Ik dacht wel dat u dat wilde weten.


Three ninjas maakt een einde aan het taboe dat kinderen niet met werpsterren en andere dodelijke wapens kunnen omgaan. Mits in de juiste handen kunnen ook uw kinderen worden opgeleid tot efficiente vechtmachines en krijgen uw keukenartikelen een geheel eigentijds gebruik. Drie kinderen worden door hun Japanse grootvader opgeleid tot ninjas en dit ambacht komt ze goed van pas als ze hun vader moeten bevrijden uit de klauwen van een vage buitenlandse mogendheid. Het is een soort Home alone meets The ninja mutant karate kids. De regisseur heet John Turteltaub en studeerde psychologie. Wij hadden eigenlijk niet anders verwacht.


Jamón jamón van Bigas Luna is een vet aangezette parodie op het Iberische machismo, dat wordt gesymboliseerd door de ballen van de stier die zich in het Zuidspaanse Andalusië hoog boven de dorstige heuvels aftekent tegen de lucht. Vakantiegangers kennen de afbeelding wel die men tegenkomt op de weg van Malaga naar Granada. Luna, zijn nieuwste film heet overigens Gouden kloten, om even aan te geven waar zijn gedachten schuilen, heeft al vele provocerend erotische films geproduceerd. Hij gaat weer een stapje verder dan zijn landgenoot Almodóvar. Luna houdt van kitsch en porno en brengt alles onder in een vreemde en zeer gestileerde mengeling, waar over het algemeen zeer gerenommeerde actrices aan meedoen. Voor Hammetje, hammetje heeft hij weer een interessante collectie vrouwen bijeengezocht die zich in alle leeftijdscategorieën storten op onze jonge held, met zijn voordelig ontwikkelde torso het enige echte hammetje van de film. Ironie zegt de ene helft (over het algemeen de mannen), porno zegt de andere helft (over het algemeen de vrouwen). Interessant dat de film dus bij Cinemien uitkomt. Er bestaan geen dogma's meer.


Untamed heart van Tony Bill heeft een interessante cast. De onverwachte Oscarwinnares Marisa Tomei (voor haar rol in My cousin Vinny) is een niet op haar mondje gevallen serveerster in een diner in Minneapolis. Haar beste vriendin is Rosie Perez. (Waarom, in Godsnaam, is de zeer leuke White men can't jump niet uitgebracht in ons land? Wist u dat basketbal een van de snelst groeiende sporten in dit land is? Nou dan! Gemiste kans.) Chritian Slater is verliefd op Marisa, maar hij is heel verlegen en heeft een zwak hart. Deze film gaat recht op uw zakdoek af. Bill viel eerder op met het uitstekende Five corners. Wij gaan naar elke film waar Rosie Perez in zit. En als hij niet wordt uitgebracht dan huren we wel een band. Eigen schuld.


Dragon: the Bruce Lee story van Rob Cohen schijnt, naar verluidt, laten we even stemming kweken, een buitengewoon interessante biopic over het leven van de vermaarde vechtster Bruce Lee te zijn. Lee stierf heel jong en werd een absolute cultfiguur met een legendarische behendigheid en zeer snel voetenwerk. Zijn zoon Brandon, inmiddels een aankomend vechtster, kwam een paar maanden geleden om het leven bij een ongeluk op een filmset toen een losse flodder ontplofte. De rol van Bruce Lee wordt gespeeld door Jason Scott Lee (geen familie). Wist u bijvoorbeeld dat Bruce Lee mee heeft geholpen om de televisieserie 'Kung Fu' te ontwikkelen, maar dat hij uiteindelijk de hoofdrol verloor aan de niet-Aziatische acteur David Carradine. Enkele weken voordat zijn laatste film Enter the dragon in première ging overleed Lee op 32-jarige leeftijd onder mysterieuze omstandigheden. Hij kreeg een staatsbegrafenis in Hong Kong. De kist werd gedragen door James Coburn en Steve McQueen.


Le voleur d'enfants van Christian de Chalonge heeft een plot die net iets te gecompliceerd is om in twee regels weer te geven. Marcello Mastroianni is in ieder geval een Argentijnse balling in Parijs, jaren twintig. Hij is getrouwd met Angela Molina en Michel Piccoli is zijn vriend. Maar eigenlijk gaat het over de schare jongens die hij steelt en verzamelt. Of eigenlijk, over het meisje dat door al die jongens, en heimelijk ook door Mastroianni wordt aanbeden. Heel ingewikkeld, maar ongetwijfeld zeer stijlvol. De Chalonge debuteerde in 1967 en werkte als regie-assistent met grootheden als René Clair, Clouzot en Franju. Hoedt u voor verwarring met het gelijk, maar in een andere taal, getitelde Il ladro di bambini. Dit is iets heel anders.


Last action hero, de lang verwachte mega-actie film met Arnold Schwarzenegger kwam in de VS een week na Jurassic Park van Steven Spielberg uit en werd volledig onder de voet gelopen door de hordes dinosaurussen die Spielberg op zijn publiek los liet. In Nederland komt Schwarzeneggers film een maand eerder dan Jurassic Park (die komt pas 30 september, nog negentig nachtjes slapen) uit. Een jonge aanbidder van Arnie komt terecht in de wereld van de superheld, in een film die de draak steekt met alle genres en, zo belooft ons de publiciteit, veel minder geweld bevat dan we gewoon zijn bij de Oostenrijkse megahunk. Regisseur John McTiernan is bedreven in het actiegenre. Er is zelfs al een raket gelanceerd waar een grote advertentie voor de film was opgeschilderd. Schwarzenegger is in ieder geval wereldkampioen publiciteit voeren. Wij hebben vaag het gevoel dat Arnie zijn beste tijd heeft gehad en dat hij over de top van zijn populariteit aan de afdaling is begonnen. Een krant onder je trui helpt, Arnie!

Mark Moorman

Naar boven