Verwacht - september 1993, nr 137


In the line of fire van Wolfgang Petersen is de eerste film waarin Clint Eastwood te zien is sinds het grote succes van Unforgiven, waarvoor Eastwood eindelijk de langverwachte Oscars binnensleepte. In Unforgiven maakt Eastwood slim gebruik van zijn eigen imago dat hij had opgebouwd in zijn bekende westernrollen als de koele, onverslaanbare scherpschutter. In zijn nieuwe film wordt er op dezelfde manier gebruik gemaakt van zijn verleden als keiharde politieman, die in zijn streven naar een rechtvaardige straf er niet tegen op zag zijn Magnum 44 kwistig te gebruiken ('Make my day'). De geest van Dirty Harry hangt boven In the line of fire waarin Frank Horrigan (Clint) een bijna-gepensioneerde agent van de Amerikaanse secret service is. Deze overheidsdienst heeft als taak het leven van de president te beschermen. Eerder in zijn carrière heeft Clint al een president verloren: hij liep naast de auto van Kennedy op die gedenkwaardige dag in Dallas. Petersen heeft het beroemde Zapruder-filmpje zo bewerkt dat we een jonge Clint (een shot uit de originele Dirty Harry) naast de auto zien meehollen. Alles kan tegenwoordig. En dan heeft u Jurrassic Park nog niet eens gezien! Als het leven van de nieuwe president bedreigd wordt door een op hol geslagen CIA-agent, dan staat er meer op het spel dan de veiligheid van de wereld: hier is de eer van Clint in het geding! Petersen (die toch aardig wat slappe films op zijn naam had staan) heeft een overtuigende thriller gemaakt met zeer sterk spel van John Malkovich als de geniale psychopaat en een prachtige Clint Eastwood, die bijna zo oud lijkt als een Tyrannosaurus Rex. En Rene Russo, die voor het eerst opdook in Lethal Weapon III, vinden we ook heel leuk.


The fugitive is gebaseerd op een populaire televisieserie uit het begin van de jaren zestig. Meer dan honderd afleveringen lang was de ten onrechte van moord verdachte dokter Richard Kimble op de vlucht voor de sterke arm van de wet. Tegelijkertijd zocht hij wanhopig naar een man met één arm, die zijn vrouw had vermoord. Oude televiseseries zijn een rijke bron voor verfilmingen tegenwoordig. Populaire titels uit de prehistorie van de televisie worden van stal gehaald en met megabudgetten opgepompt tot Hollywood blockbusters. Groot voordeel op voorhand is de gegarandeerde naamsbekendheid. Er staan momenteel nog verfilmingen van The Flinstones en The Beverly Hillbillies op stapel. Dat neemt niet weg dat The fugitive van Andrew Davis (Under siege) een uitstekende thriller is met goede rollen van Harrison Ford als de dokter op de vlucht en Tommy Lee Jones als de vasthoudende politieman op zijn hielen. Regisseur Davis staat garant voor enkele spectaculaire scènes waaronder een schitterende treinontsporing en achtervolgingen in een metro en in een ondergronds gangenstelsel. Ford heeft al ruimschoots bewezen dat hij de combinatie van intellectueel en actieman zonder problemen kan dragen en hij heeft een van de mooiste van angst vertrokken gezichten in de filmbusiness. Net als Eastwood (die twintig jaar ouder is overigens) is Ford zeer goed in vorm. Er zit ook een Nederlands tintje aan de film: onze eigen Jeroen Krabbé zet een niet onverdienstelijke dokter neer. Het is weer zo'n klein rolletje, dat toch heel belangrijk is voor de plot. Oranje boven!


Dave van Ivan Reitman schijnt een hele aardige film te zijn. Een soort op The player geïnspireerde komedie over Washington en het Witte Huis, waarin Dave Kovic (Kevin Kline) ontdekt dat hij een dubbelganger is van de nieuwe president: Bill Mitchell. Bill? Bill? Eens even zien: wie zouden ze daarmee bedoelen? Als de president ziek wordt krijgt Dave het vreemde verzoek om stand in te spelen. En als hij toch in het Oval Office zit besluit hij maar meteen iets te doen aan de wantoestanden in het land. Dit tot groot genoegen van het volk, maar tot schrik van enkele op macht beluste adviseurs, die hun eigen positie in gevaar gebracht zien. Ondertussen moet hij ook nog de echtgenote van de president (Sigourney Weaver als de First lady) om de tuin leiden. Reitman, ervaren komedieregisseur, heeft voor de film exacte replica's van de verschillende ruimtes in het Witte Huis laten nabouwen. En net als in Altman's The player zijn er tientallen hoogwaardigheidsbekleders die zichzelf spelen onder het motto: If you're not in it, you're out! We treffen in de credits vele senatoren aan (de meeste zijn ons onbekend natuurlijk) en een groot aantal mediamensen: Larry King, Michael Kinsley, Jay Leno. Arnold Schwarzenegger komt even langs als presidentieel gezondheidsadviseur en Oliver Stone geeft aan dat hij zichzelf niet altijd serieus hoeft te nemen door, als zichzelf, een samenzweringstheorie te ontvouwen.


Menace II society werd door het festival Africa in the picture vertoont in het bijprogramma dat was gewijd aan de Diaspora van de Afrikaanse cinema. Maar het is natuurlijk volkomen kul om deze keiharde film van de piepjonge gebroeders Hughes tot zijn zogenaamde Afrikaanse roots te herleiden. De broers konden hun film maken in de voetsporen van Spike Lee en John Singleton, die als 23-jarige debuteerde als schrijver-regisseur van Boyz in the hood. De hood (de buurt) van Albert en Allen Hughes is Watts in Los Angeles. De film is een stuk harder en heftiger, en dus uitzichtlozer, dan de film van Singleton. Je blijft je een beetje ongemakkelijk voelen bij deze film, die weliswaar integer een pleidooi tegen het geweld in the hood houdt, maar waar scènes van intens geweld en buitensporig drugsgebruik worden doorsneden met swingende rapmuziek. In een leven zonder toekomst lijkt een korte, hefige loopbaan vol macht en aanzien dat de bendes kunnen bieden misschien toch te preferen boven een bijschoolprogramma. De gebroeders tonen in ieder geval veel vitaliteit en maken hun woede voelbaar. En Afrika? Ze zijn voorlopig blij serieus te worden genomen als Amerikaanse filmmakers.


Oswald is een nieuwe documentaire van Tom Verheul, de socioloog/cineast, die zoveel succes had met De ontkenning. De 33-jarige Oswald Vriesenga verdronk op 12 september 1992 in de zee bij Rethymnon op Kreta. Hij was op huwelijksreis met zijn vrouw Yvonne. Veertien dagen na de bruiloft staan de bruiloftsgasten rond de kist. De film gaat over het rouwproces van de directe nabestaanden. De vele gevoelens die een familie in rouw leert kennen; ongeloof, verdriet, machteloosheid, argwaan en agressie, geven een beeld van de manier waarop Oswalds familie omgaat met de voor hen onmogelijke gedachte dat ze Oswald op het hoogtepunt van zijn leven moeten gaan.

Mark Moorman

Naar boven