Verwacht - februari 1994, nr 142


The joy luck club
Een van de voorlopers van de fenomenaal succesvolle Jung Chang ('Wilde zwanen') was de Amerikaans-Chinese schrijfster Amy Tan, die in 1989 debuteerde met de roman 'The joy luck club'. Tan werd geboren in Oakland, Californië, en haar ouders waren immigranten uit China. Haar boeken beschrijven de uitzonderlijke levens van de vrouwen in de Amerikaans-Aziatische gemeenschap. De vreugde en geluk club uit de titel is de wekelijkse majong-club van vier vrouwen van Chinese afkomst die in hun verhalen de familiegeschiedenis levend houden. Net als het boek is de film, eveneens geschreven door Tan, een mozaïek van verhalen, over de relaties tussen moeders en dochters. Opmerkelijk is dat deze Amerikaanse produktie een geheel Aziatische cast heeft. Ondanks dit gegeven werd de film een groot kritsch en publiek succes in de Verenigde Staten, waar het tot de smartlap van het jaar werd uitgeroepen. De film wordt mede geproduceerd door Oliver Stone, expert in leed uit het Verre Oosten, getuige zijn eigen Heaven and earth, het derde deel van zijn Vietnam-trilogie.
De film werd geregisseerd door Wayne Wang een oude bekende van het Filmfestival Rotterdam. Films als Dim Sum, Life is cheap en Slam dance hebben allemaal in Rotterdam gedraaid. Ook Dim Sum was een film over de generatiekloof tussen een in China geboren moeder en haar Amerikaanse dochter. Het wachten is nu op de verfilming van het andere werk van Amy Tan. Heeft iemand zich eigenlijk al gemeld voor 'Wilde zwanen'? Laten Bertolucci en Stone even een beurt over slaan.


Bad girls of music van Hans Keller is een van de eerste documentaires die in het Amsterdamse Alfa 3 gaan draaien, Neerlands eerste filmzaal die permanent met documentaires wordt geprogrammeerd. Een mooi initiatief! Driewerf lof vanaf deze plaats! Keller maakte een dubbelportret van de violistes Vera Beths en Olga Rudge. Rudge, 97 jaar oud, was getrouwd met Ezra Pound en vierde triomfen in het Parijs van de jaren twintig. Keller gaat met Beths op bezoek bij de legendarische Rudge. Beths voert voor haar een viool-sonate uit die Georges Antheil ooit voor Rudge componeerde.


Les gens normaux n'ont rien d'exceptionnel van Laurence Ferreira Barbosa is een opmerkelijk debuut over een jonge vrouw (Valeria Bruni-Tedeschi), die in een psychiatrische inrichting terechtkomt. Daar gaat ze zich bemoeien met de relatie tussen Pierre en Anne, twee patiënten. In een poging om aan haar verdriet te ontsnappen is ze vastbesloten in het leven van deze mensen geluk te brengen. Deze obsessie neemt pathologische vormen aan. De distributeur laat het trefwoord Eric Rohmer vallen. In die buurt moeten we het een beetje zoeken. Licht en toch zwaar.


Cool runnings van Jon Turteltaub is gebaserd op een waar-gebeurd gegeven: geen miraculeuze comeback uit de dood ditmaal, of een man op één been die zonder zuurstof de Mount Everest beklimt, maar het ware verhaal van het eerste Jamaicaanse bobslee-team. Een komedie, u begrijpt het al. John Candy is de coach van vier wintersporters die nog nooit sneeuw hebben gezien en het hele jaar door een temperatuur van boven de twintig graden Celsius kennen. Om ze vast te laten wennen zet hij zijn pupillen achter elkaar in een badkuip of laat ze rondjes rijden in een ijscowagentje. Wie droomt komt ver. De echte Jamaicanen deden in 1988 mee aan de Spelen zonder een medaille te winnen.


The three musketeers is een western vermomd als een bewerking van de avonturen-roman van Dumas: Young guns goes French. Sinds de aardige verfilming van Richard Lester leek een verdere bewerking overbodig, maar er stond weer een nieuwe generatie jonge acteurs te trappelen om schermles te mogen volgen, hun bakkebaarden en knevels te laten staan en eindelijk eens een hoed met veer en een dramatisch zwierende cape te mogen dragen. Charlie Sheen, Kiefer Sutherland, Chris O'Donnell en Oliver Platt trekken ten strijde tegen Tim Curry als Richelieu en Rebecca de Mornay als Milady. Regisseur Stephen Herek had al eerder de jeugdmarkt op de wenken bediend met komedies als Critters en vooral Bill and Teds excellent adventure. Dit is al de vijfde Amerikaanse musketierfilm. De mooiste gevechten zaten in de Gene Kelly-film, overigens. De film is geheel in Europa opgenomen. Moeten we weer kwaad worden op deze schaamteloze annexatie van ons culturele erfgoed?


Hanekam de rocker van Don Bluth is een animatiefilm waarin geprobeerd wordt het bijna-monopolie van Disney op de avondvullende animatiefilm enigszins te breken. Bluth maakte eerder An American tail en All dogs go to heaven. Ditmaal combineert hij animatie met live action in het verhaal van een jongen die op zoek gaat naar een haan die in staat is de zon weer te laten schijnen boven de door een zondvloed getroffen boerderij. In de Nederlandse nasynchronisatie zijn de stemmen verzorgd door het puikje van de Nederpop. De titelrol wordt gesproken en gezongen door Barry Hay, voorman van de Golden Earring. Verder treffen we Bennie Jolink van Normaal, als Patou de oude hond. Jan Rot is present, Mieke Stemerdink, René Vallentgoed en andere vertegenwoordigers van Neerlands nachtleven. En wat zou een animatiefilm zijn zonder good old Jerôme Reehuis, als De Baron natuurlijk.


Tombstone is de zoveelste western in korte tijd. Sinds Dances with wolves en Unforgiven is het genre weer springlevend. Ditmaal wordt het levensverhaal van de legendarische wetsdienaren Wyatt Earp (Kurt Russell) en Doc Holliday (Val Kilmer) verteld, die aan het einde van de Amerikaanse burgeroorlog terechtkomen in het stadje Tombstone. Geen rustige oude dag voor deze helden, want de stad wordt geterroriseerd door een bende die zich 'de Cowboys' noemt. Nadat enkele van deze schurken uit het zadel zijn geschoten wordt de stad belegerd. Het klinkt allemaal heel klassiek. De credits van de regisseur George P.Cosmatos zijn weinig overtuigend (Rambo II en Cobra), maar goed, het is hem vergeven. Onder de revolverhelden vinden we onder andere Jason Priestley ('Beverly Hills 90210') en Michael Rooker (Henry: portrait of a serial killer) en Charlton Heston.


La ardilla roja is de tweede opmerkelijke speelfilm van de Baskische cineast Julio Medem, die eerder opviel met zijn debuut Vacas. Medem is zeker een van de grootste talenten die er in de Europese filmwereld rondloopt. Dat bewijst hij ook weer in deze absurde vertelling over een meisje (onze favoriete actrice Emma Suarez) dat haar geheugen kwijt raakt bij een motorongeluk. Ze wordt gevonden door de popster Jota (Nacho Novo, goeie naam trouwens), die zich uitgeeft voor haar vriend. Ze klimt bij hem achterop en vertrekt naar de camping La ardilla roja (De rode eekhoorn). Op deze camping laat Medem de gebeurtenissen zien vanuit het perspectief van een eekhoorn. Waarom? Geen lastige vragen alstublieft. Het blijft onduidelijk welk verhaal Medem precies wil vertellen en tegen het slot komt hij echt hopeloos in de knoei, maar hij doet alles met heel veel stijl en charme. En niet te vergeten een duivels gevoel voor humor. Misschien een mislukte film, maar wel een die geen seconde verveelt.


Temptation of a monk is gebaseerd op een roman van Lilian Lee, een populaire schrijfster uit Hong Kong, die eerder de roman schreef waar Farewell to my concubine op gebaseerd is. Clara Law maakte eerder Autumn moon, over het moderne Hong Kong, maar ze verplaatst zich nu naar de vroege Tang dynastie in de zevende eeuw. Aan het hof heeft het verraad laat-Romeinse proporties aangenomen en generaal Shi ziet zich gedwongen te vluchten als men het op zijn leven heeft gemunt. Het lijkt ons een episch drama zoals The romance of book and sword van een aantal jaar terug. Veel bloedfonteinen, ruisend riet en Zen-filosofie uit het fortune cookie. De film is een produktie van Polygram, de filmproduktietak van ons eigen Philips, die zich steeds meer begint te roeren in de wereld van de cinema. De vrouwelijke hoofdrol wordt gespeeld door Joan Chen, in het westen bekend door haar rol in 'Twin Peaks'.


L'ombre du doute van Aline Isserman is een Franse incest-drama, waar wij helemaal onwel van werden. Mireille Perrier, als de moeder, en Sandrine Blancke als de bedreigde dochter kenden we al uit het meesterwerkje Toto le héros. Vanaf de eerste beelden, als we de grote grijpgrage handen van de vader naar de dochter zien gaan voelen we aan welke kant dit opgaat. Op zijn Frans worden de grote emoties uit de kast getrokken. Het gezin valt uit elkaar, er wordt veel gehuild en geschreeuwd. We zien veel bange opengesperde ogen. Uiteindelijk blijft het onduidelijk of de vader werkelijk een schoft is of dat de dochter een wat oververhitte verbeelding heeft. De schaduw van twijfel uit de titel hangt over het verhaal.


El mariachi werd door de jonge regisseur Roberto Rodriguez voor zevenduizend dollar gerealiseerd. Hij verdiende een groot deel van het geld door zich aan te melden bij een ziekenhuis als medisch proefkonijn. Daar verdiende hij geld en had hij tijd om het script te schrijven. Het opmerkelijke van het verhaal zit hem vooral in het feit dat zijn film werd opgepikt door een grote studio (Columbia), die hem distribueerde. De film werd welwillend ontvangen en kreeg vanzelfsprekend meer geld binnen dan hij had gekost. Ze speelden al quitte van het popcorngeld van de eerste releasedag. El mariachi is uiterst inventief en onderhoudend filmpje over de avonturen van een Mexicaanse muzikant, dat overtuigend laat zien hoe ver je met weinig geld en veel lef kunt komen.


Free Willy van Simon Wincer is een film over de vriendschap tussen een orca en een twaalfjarig jongetje, dan weet u ongeveer wat u te wachten staat. Zowel jongetje als Orca voelen zich in de steek gelaten, maar samen komen ze er wel uit. Daar heb je Willy, Willy, Willy de Wapper, wat een orcaaaaa, om trots op te zijn. De orca zit in een te klein bakje en weigert kunstjes uit te voeren. Zijn vriend Jesse zal hem bijstaan. Wij zijn benieuwd: Zal het Jesse lukken Willy te bevrijden of zal hij terecht komen in een blikje kattevoer?


Friends van de Zuidafrikaanse cineaste Elaine Proctor beschrijft de verschillende toekomstscenario's voor Zuid-Afrika door middel van de metafoor van drie vriendinnen van verschillende afkomst, die ieder hun eigen manier hebben om met het apartheidssysteem om te gaan. Porctor richt zich vooral op de blanke Sophie, die overdag in een bibliotheek werkt, maar 's nachts bommen legt om het onrechtvaardige systeem omver te werpen. Dit is een uitstekende rol van actrice Kerry Fox, die zo geweldig was in Campions An angle at my table. De verschillende maatschappelijke keuzes zetten de vriendschap onder grote druk.


Mrs. Doubtfire was de grote kersthit in de Amerikaanse bioscopen. Het recept was duidelijk: steek Robin Williams in vrouwenkleren en je hebt een hit. De film werd overigens geregisseerd door Chris Columbus, die al eerder een kennelijk gevoelige snaar had geraakt toen hij een kleine blond jongetje alleen thuis achter liet (Home alone). Robin Williams ligt in een scheiding en heeft bedacht dat hij zijn kinderen alleen kan zien als hij zich als vrouw verkleed en als huishoudster bij zijn vrouw gaat werken. Alle gelegenheid voor Williams, het laatst gehoord als de geniale geest uit de fles in Aladdin, om al zijn stembuigingen uit de kast te halen. We nemen op de koop toe dat zijn echtgenote wordt gespeeld door Sally Field. Mrs. Doubtfire is hard op weg om meer geld op te brengen dan Tootsie, die andere komedie in travestie.


Extreme justice is een thriller over een speciale geheime eenheid van de politie in Los Angeles, die er op uit is zware misdadigers buiten de juridische praktijk om te elimineren. Lou Diamond Philips is een lastige, impulsieve agent die gerecruteerd wordt door dit corps. Hij ontdekt al spoedig dat er iets niet klopt. Hij wordt valselijk beschuldigd. Zijn vriendin, een jonge, knappe misdaadverslaggeefster, vertrouwt het zaakje niet en gaat op onderzoek uit. Enfin, u kent het genre wel. Regisseur Mark L. Lester heeft vaker met het bijltje gehakt.


The fear inside is een film van Leon Ichaso (onder andere 'Miami Vice', maar wie heeft dat niet gedaan?) over agoraphobia, ofwel pleinvrees en in de praktijk de angst om naar buiten te gaan. Christine Lathi woont samen met haar zoon en komt het huis niet uit. Dat is nog maar het begin van de ellende. Twee psychopaten komen op bezoek om Lathi en haar zoon te terroriseren. De makers wilden een klassiek genre, 'the lady in distress thriller', aanpassen aan deze tijd. Bloedstollende toestanden dus, geselecteerd door organisator van het Weekend of Terror Jan Doense, die zijn liefhebberij meeneemt naar distributeur Shooting Star.

Mark Moorman

Naar boven