Verwacht - maart 1994, nr 143


Fearless
De kans dat u de nieuwe film van Peter Weir zult zien tijdens een transatalantische vlucht is vrij klein. Fearless is niet het soort film dat zich leent voor inflight entertainment. De film bevat het meest angstwekkende en realistische vliegtuigongeluk uit de geschiedenis van de cinematografie en, waarschijnlijk, uit de geschiedenis van de aviatrie. Het publiek nam tijdens de voorstelling die wij bezochten de crash houding aan. Kussentje op schoot, hoofd naar voren gebogen en braken in het waste disposal zakje. De ramp is nog realistischer dan die in Alive. Ondanks de volstrekt overtuigende special effects is het Weir, de Australische regisseur die na Picnic at Hanging Rock en The last wave naar de Verenigde Staten vertrok, niet te doen om het spektakel. Zijn beste Hollywood-film blijft nog altijd Witness, maar Fearless is zeker een goede tweede.
Jeff Bridges is zeer sterk als een man die een zwaar vliegtuigongeluk overleeft en na deze ramp een nieuwe persoonlijkheid aanneemt. Hij wordt een maatje groter dan de mensen om hem heen, omdat hij vermoedt dat hij onsterfelijk is geworden. Als de wond in zijn zij begint te bloeden weten we wel hoe laat het is. Jeff speelt overigens de zoveelste architect uit het recente Amerikaanse filmaanbod, naast advocaat verreweg het populairste beroep voor mannelijke hoofdrollen. De architect verzwelgt na het ongeluk onmiddellijk een bak aardbeien, iets waar hij eerder een zware allergische reactie op vertoonde. Als hij dit overleeft begint hij zich te bemoeien met het leven van een van zijn mede-passagiers, de jonge Carla, die een kind heeft verloren en met een enorm schuldcomplex worstelt. Ondertussen wil de echtgenote (Isabelle Rosselini) van Jeff haar oude, suffe man weer terug. Weir doorsnijdt de emotionele trip die Bridges maakt met steeds meer beelden van de vliegreis, tot in de aangrijpende climax de hele romp van het toestel als een blaadje aluminium-folie uit elkaar scheurt en Jeff oog in oog met de dood komt te staan. Op de achtergrond horen we Gorecki's Derde Symphonie.


True romance is een film naar een scenario van Quentin Tarantino, de jonge filmmaker die vorig jaar doorbrak met het fenomenale Reservoir dogs. Sinds die film stapelen de aanbiedingen zich op. Het eerste was Tarantino deed was een van zijn vroege scripts uit de kast halen. True romance is verfilmd door Tony Scott, de 'glossy' regisseur van films als Top gun en Beverly Hills cop. Tarantino's script biedt weer de nodige verbale hoogstandjes, bizarre typeringen en de inmiddels bekende mix van ultrageweld en humor. Het script is te beschouwen als een soort voorstudie van Reservoir dogs. Een bediende in een videotheek (een van de eerste baantjes van Tarantino), die gek is op Oosterse vechtfilms komt op een dag een gevaarlijke blondine tegen: Christian Slater versus de overtuigende vamp Patricia Arquette. Hun road is bezaaid met romantiek en bloed: "He couldn't give a fuck about anything except rocking 'n rolling, living fast, dying young, and leaving a good looking corpse". Het ziet er naar uit dat Tarantino het te druk krijgt om jong te sterven. Hoewel het allemaal niet helemaal in elkaar past zitten er een aantal schitterende scènes in True romance: Dennis Hopper versus Christopher Walken is nu al klassiek en het gesprek over seks met Elvis, waarmee de film opent mag er ook zijn. En let op Gary Oldman als de witte neger Drexl Spivey en Brad Pitt als de dopey student. Nadat de George Baker Selection de titelsong bij Reservoir dogs verzorgde vinden we op de soundtrack van True romance de Nederlandse starlet Monique Sluyter met haar hitje 'I want your body'.


Romeo is bleeding van Peter Medak (The Krays) is een soort Reservoir dogs meets The bad lieutenant. Hoewel, ontmoeten? Ze lopen elkaar eigenlijk een beetje mis. De 'bad lieutenant' van dit verhaal is de Newyorkse politieman Jack Grimaldi, die op de loonlijst van de mafia staat. Hij ontvangt regelmatig bundeltjes geld voor het zoekmaken van bewijsmateriaal en het doorspelen van informatie. Hij heeft een vrouw (Annabella Sciorra) en een minnares (daar is ze weer: Juliette Lewis!), maar de moeilijkheden beginnen pas echt als de derde vrouw zijn leven binnenwandelt: de levenbedreigende Mona. Deze femme fatale van Russische origine is een volkomen over the top-rol van Lena Olin. Ze vloekt, tiert, laat haar bovenlip trillen, schort haar rokken op en weet ook raad met een kettingzaag en kinky seks. De zinsnede 'with or without' krijgt na het zien van deze film een bijzondere meerwaarde. Het is allemaal wel entertaining, vooral door de ongeremde speldrift, maar het is allemaal erg bedacht, waardoor de geschiedenis nooit een echte tragische dimensie krijgt. Het blijft allemaal iets te veel in de pulp-sfeer hangen, zonder de briljante kwaliteiten van, bijvoorbeeld, Tarantino's messcherpe dialogen. Een jaar geleden was Romeo is bleeding ongetwijfeld opgenomen in het illustere gezelschap van Nouvelle Violence-films. Maar dat is 'yesterday's news'.


Rit over de grens is een Duits/Nederlandse coproduktie van Rosemarie Blank. Een onvervalste Noordwest-Europese roadmovie. We volgen de rusteloze Nele (Christien Vroegop), die steeds het gevoel heeft dat het geluk achter de horizon ligt. Ze heeft zich net met haar hond Arako in Amsterdam gesetteld - in een woonwagen - of het avontuur lokt alweer en ze wil de wijde wereld in. Haar tocht voert haar naar Berlijn, Dresden, Hamburg, Oost-Friesland en weer terug naar Amsterdam. Maar terug in Amsterdam blijkt er een stel Russen in haar woonwagen te wonen. Heel Europa is in beweging! Ze vertrekt weer naar Duitsland, op zoek naar een plek waar ze zich thuis voelt. De film werd mede gefinancierd door het ZDF, in de serie Das Kleine Fernsehspiel, waar het afgelopen Filmfestival Rotterdam een retrospectief aan wijdde.


Sister act 2: back in the habit is een titel met een woordspeling. 'The habit' is 'de gewoonte': men heeft het dan over de gewoonte in Hollywood om ieder idee waar geld mee is verdiend uit te melken tot iedereen groen en geel van ellende ziet. 'The habit' is ook 'de habijt', want het gaat hier over het vervolg op de nonnenkomedie: Sister act, die voornamelijk dreef op de vondst om een truttig nonnenkoortje een aantal Motown-klassiekers te laten uitvoeren onder leiding van de swingende Whoopi Goldberg. Het tweede deel is geregisseerd door Bill Duke, bekend van A rage in Harlem en bevat genonnificeerde versies van 'Stop in the name of love', 'Love child', 'Proud Mary' en natuurlijk 'Itsy Bitsy Teenie Weenie, Yellow Polka Dot Bikini'. De Good Sisters of St. Catherine's Convent proberen ditmaal een school aan te pakken, maar de kids zijn al te ver in het criminele drijfzand gezakt om naar de preken te luisteren. Ze roepen hun oude vriendin Dolores terug, die nog eenmaal voor de goede zaak de habijt aantrekt. De 'class from hell' wordt veranderd in een 'hip-hop gospel from heaven'.


Groundhog day van Harold Ramis is een sterke komedie met een zeer origineel uitgangspunt. De tegenstribbelende weerman Phil (acteur Bill Murray wint binnen drie jaar een Oscar voor een dramatische rol. Wedden?) moet voor het derde jaar in rij naar het gehucht Punxsutawney om het jaarlijkse Groundhog (bosmarmot) festival te verslaan voor een lokaal televisiestation. Het is zonder enige twijfel de ergste dag van het jaar. Er zal nooit meer een einde aan de dag komen. Door een vreemde speling van het lot, een ingreep van God, een inval van een scenarioschrijver die te lang op het toilet zat, blijft Phil niet alleen in het plaatsje, maar ook in de tijd steken. Elke dag begint om zes uur de tweede februari opnieuw. Elke dag is de dag van de bosmarmot. Weerman Phil lijkt de enige die er last van heeft. Na de eerste verbijstering maakt hij verschillende stadia door. Van zelfmoordpogingen, tot aan de uiteindelijke berusting in de eeuwigheid. Hij leert Frans spreken en piano spelen en probeert het mooiste meisje van het dorp te versieren. Hij heeft er telkens 24 uur voor. Een bijzondere, spirituele komedie naar een scenario van Danny Rubin. Onhou die naam!


The good son van Joseph Ruben is nou echt zo'n film waar we al een hele tijd op zitten te wachten. Een thriller met kindster Macauley Culkin als de psychopaat. Of hebben we nu de plot verklapt? Die Ruben was eerder verantwoordelijk voor Sleeping with the enemy, wat we een misselijke film vonden. Bovendien hebben we het niet zo op die Culkin met dat weke bekkie van hem. We nemen even de credits voor u door. Er zijn mensen verantwoordelijk voor 'cliffstunts', 'ice-skating stunts' en 'swimming stunts'. Dat geeft al een kleine indicatie wat ons te wachten staat. Mack heeft als tegenspeler de nog jongere Elijah Wood in de rol van het goede kind. Wood brak als kindster door met een rol in Barry Levinsons Avalon.


Wayne's world 2 betekent de terugkeer van Garth Algar en uw gastheer Wayne Campbell naar het grote witte doek. Schwing!! It's partytime! It's excellent! Wayne en Garth (Mike Myers en Dana Carvey creëerden deze figuren tijdens Saterday Night Live, de bekende Amerikaanse komedieshow) hebben nog steeds een eigen kabelshow. Ze willen iets meer in het leven. Wayne besluit dat hun woonplaats Aurora, Illinois, het centrum van het universum moet worden met een reusachtig popconcert, dat genoemd zal worden naar de initiator: Waynestock. Het voert hen weer door het bizarre landschap van het Amerikaanse tienerdom, waar popgroepen als goden worden aanbeden. Nadat in het eerste deel Alice Cooper zijn opwachting maakte, wordt ditmaal Aerosmith verwacht. Op de soundtrack treffen we bovendien Hollands glorie aan: 'Radar love' van Golden Earring. Party on, dudes. Bovendien zullen vele babes hun opwachting maken. It's babebelicious! It's Wayne's World! Nou ja, je moet er van houden. Stephen Surjik maakt zijn debuut als regisseur. De film bevat bovendien een eerbetoon aan de Village People: Wat willen we nog meer! Exsqueeze me!


Son of the Pink Panther is de derde herhalingsoefening op deze pagina. Blake Edwards keert terug naar zijn grootste succesnummer: de onnavolgbare Inspecteur Clouseau, die nu voor de achtste maal mag komen opdraven. 'Onnavolgbaar', het woord zegt het eigenlijk al. De originele films met Peter Sellers waren ook niet allemaal even goed, maar elke film bevatte wel een aantal briljante momenten van Sellers. In dit nieuwe deel duikt er een zoon op van Clouseau die zich weer bij de Parijse politie heeft aangemeld: onder dezelfde nerveuze chef als zijn vader destijds. De nieuwe Clouseau wordt gespeeld door Roberto Benigni, de bekende Italiaanse komiek. Wij wachtten rustig af, maar vinden het eigenlijk heiligschennis. Laatst The party nog eens teruggezien. Dat was nog eens een komisch meesterwerk. Maar goed, Sellers is dood. Niets aan te doen. Kan Cleese niet weer eens een film maken?

Mark Moorman

Naar boven