Verwacht - mei 1994, nr 145


Lifetimes stond voor kort nog bekend als To live. Het is de titel van de nieuwe film van Zhang Yimou, de man die de Chinese cinema internationaal deed doorbreken met films als Het rode korenveld, Ju-Dou, Raise the red lantern en The story of Qui Ju. Deze laatste film betekende een radicale stilistische breuk met Zhangs eerdere films. Hij ging weer werken met een kleine, bewegelijke 16 mm camera, verplaatste het verhaal naar het hedendaagse China en en liet steractrice Gong Li, gewikkeld in een aantal paardendekens, achtervolgen door een candid camera, om een soort Chinees neo-realisme te krijgen. Over de nieuwste film van Zhang, die in première zal gaan op het festival van Cannes en op voorhand al als een van de grote kanshebbers op een Gouden Palm wordt bestempeld, kan de distributeur, die de film onmiddellijk na de wereldpremière wil uitbrengen, ons nog erg weinig vertellen. Geen synopsis, geen foto's. Uit doorgaans betrouwbare bron vernemen we dat Zhang de stijl van The story of Qui Ju volgt en dat het verhaal handelt over een man met een gokverslaving. Het zou een epische geschiedenis zijn die zich over een aantal decennia uitspreidt. Voorts vernemen wij dat Zhang graag eens een film zonder Gong Li had gemaakt, maar dat de producent daarvan niets moest hebben. Dus is ze weer van de partij: de vrouw met de meest dramatische oogopslag uit de geschiedenis van de cinematografie.


Der Konig von Kreuzberg van Matthias Drawe draait in een klein programmaatje met films van Drawe. Andere titels zijn Die Kunst, ein Mann zu sein en Der Elfenbeinsturm. De hoofdpersoon uit de uit 1990 daterende film is de jonge Turk R., die ervan overtuigd is dat hij, door zich te concentreren, van de grond kan opstijgen. Hij wil op deze manier aan de banaliteiten van alledag ontsnappen. Als hij voor korte tijd opstijgt zijn er helaas geen getuigen. Andere pogingen om in het gezelschap van anderen op te stijgen leveren hem grote problemen op. Hij verliest langzamerhand alles en iedereen en brengt zichzelf tot op de rand van de waanzin. Wij vermoeden dat hier sprake is van een metafoor.


Look who's talking now! van Tom Ropelewski is de zoveelste film over geestige honden, die we de laatste tijd te verduren hebben gehad. Ropelewski, de regisseur van dit kleinood, is allergisch voor honden, zo meldt de persmap. Maar goed, hij had het geld nodig zullen we dan maar denken. Net als de vorige Look who's talking films spelen John Travolta en Kirstie Alley de hoofdrollen. Ditmaal worden niet hun kinderen van grappige stemmetjes voorzien, maar twee honden die in het huishouden komen. Rocks krijgt de stem van Danny DeVito mee en in Daphne herkennen we Diane Keaton. Wij verwachten meer van Travolta in Pulp fiction, de lang verwachte opvolger van Reservoir dogs van Quentin Tarantino: wereldpremière in Cannes.


The lookout van John Badham is in de VS uitgebracht onder de titel Another Stakeout. Dit verwijst naar de film Stakeout, waar deze film een vervolg op is. Het agententeam dat in het eerste, redelijk amusante deel het huis van de vriendin van een crimineel in de gaten moest houden is weer bij elkaar. Ditmaal hebben Richard Dreyfuss en Emilio Estevez zich verschanst in een klein Amerikaans stadje, waar ze zich met behulp van Rosie O'Donnell uitgeven voor een gemiddeld gezinnetje. Dit alles om de buren in de gaten te houden, die iets meer zouden moeten weten van een belangrijke getuige die is verdwenen. Het drietal zit elkaar voortdurend in de haren, maar dat is nu juist het leuke van deze film! Regisseur Badham is een veteraan die al eerder werkte met Dreyfuss in Whose life is it anyway?, een voortreffelijke bewerking van een Broadwaystuk. Hij is vooral bekend van zijn luchthartige actie komedies: Blue thunder, Bird on the wire, The hard way en de originele Stakeout, die ook al weer zes jaar oud is.


Intersection van Mark Rydell is een Amerikaanse remake van Les choses de la vie van Claude Sautet uit 1979. In de oorspronkelijke film krijgt Michel Piccoli een zwaar auto-ongeluk en vlak voor de crash ziet hij zijn leven nog eens aan zich voorbij trekken. Hij heeft eindelijk een keus gemaakt tussen zijn vrouw en zijn vriendin: Romy Schneider en Lea Massari. Het was een fraaie karakterstudie van een man die moest kiezen tussen een bourgeoisleven of een een jong en wild avontuur. In de film ging Piccoli dood. Wat zou er in de Amerikaanse versie met Richard Gere gebeuren? Wedje maken dat hij bloedend uit het wrak kruipt en zich in de armen van zijn vrouw (Sharon Stone) of zijn vriendin (Lolita Davidovich) stort? Wat een keuze trouwens! En dan ging Gere aan het einde van een dag filmen met Stone en Davidovich naar huis en daar lag Cindy Crawford op het haardkleedje. Stone heeft sinds De flat, pardon Sliver, weinig meer van zich laten horen. Misschien verandert deze film daar wat aan. Naar verluidt blijft ze redelijk decent in deze film.

Mark Moorman

Naar boven