Verwacht - juni 1994, nr 146


De Aristokatten
Deze maand wordt er weer een klassieke tekenfilm van Disney opnieuw uitgebracht. The Aristocats werd gemaakt in 1970. We zijn in afwachting van de gloednieuwe Disney-produktie: The lion king, wat qua financieel succes de opvolger van Aladdin moet worden. Wij hadden vroeger de langspeelplaat van De Aristokatten thuis. De Aristokatten is dan ook de enige film die we uit ons hoofd kunnen opdreunen en alle liedjes hummen we dagelijks op de fiets. Vooral het prachtige 'Ev'rybody wants to be a cat', uitgevoerd door de 'coolest cat musicians in all cartoondom' in een swingende jazz jamsession. Uit respect voor Walt zong Maurice Chevalier de titelsong, terwijl hij eigenlijk al met pensioen was. De versie die nu wordt uitgebracht betreft de Nederlandse nasynchronisatie uit 1980 met de stemmen van Wieteke van Dort als Duchess, Louis Neefs (zaliger) als Thomas O'Malley, Luc Lutz als Butler en Joost Prinsen als Lafayette. Dialoogregie werd toen gevoerd door Harrie Geelen. De huidige Disney-regisseur Arnold Gelderman verzorgde destijds de stem van Roquefort. Bill van Dijk was toen al aanwezig als lid van het straatkatten swingorkest. Gaat dat zien met gansch het gezin!


Ace Ventura: pet detective van Tom Shadyac was in de Verenigde Staten een verrassende nummer 1 hit. De relatief onbekende hoofdrolspeler Jim Carrey kreeg in één klap de status van een megaster en mocht voor zijn volgende rol een zevencijferig bedrag vragen. Carrey was tot zijn doorbraak vooral bekend van de satirische televisieserie 'In living color', in Nederland door de VPRO uitgezonden, waar hij opviel door telkens terugkerende figuren als Brandweerman Bill en Bodybuilder Vera De Milo. Ace Ventura lijkt een beetje op een uitgesmeerde sketch, waarbij de handeling draait om de mascotte van de Miami Dolphins die gestolen is door een speler die jaren geleden een beslissend fieldgoal in de Superbowl miste en nu wraak wenst te nemen op de club die hem heeft laten vallen. De club schakelt op zoek naar de verdwenen dolfijn een pet detective, ofwel dierendetective, in. Jim Carrey vergelijkt zichzelf graag met Jerry Lewis, maar dat willen we graag nog even afwachten, voordat we heiligschennis gaan roepen. Hij moet het hebben van een rubberen gelaat, een elastisch lichaam en een neiging om overdreven te articuleren. Men gaat ervoor of men ergert zich dood, zo liggen de zaken ongeveer. Leuk voor kids.....you know, zou Norville Barnes alias de Hudsucker proxy zeggen, en zo is het maar net.


Grumpy old men van Donald Petrie betekent de terugkeer van een van de meest succesvolle filmduo's van de jaren zestig en zeventig: Jack Lemmon en Billy Wilder. Hun eerste samenwerking was in Billy Wilders The fortune cookie, over een cameraman die in botsing komt met een footballspeler en door zijn advocaat wordt overgehaald de verzekering te tillen. De rol van de kruiperige advocaat leverde Walter Matthau zijn eerste Oscar op. Lemmon was natuurlijk de echter Wilder-acteur met legendarische rollen in Some like it hot, The appartment en Irma la Douce. In totaal kreeg Jack Lemmon acht Oscranominaties. We zagen hem het laatst in Short cuts van Robert Altman, als de prachtige vader die na jaren opeens weer opduikt aan het ziekbed van zijn kleinzoon. Matthau en Lemmon werkten voor Wilder ook nog in The front page en het minder succesvolle Buddy, buddy. Zonder Wilder maakten ze ook nog de zeer geestige Broadway bewerking The odd couple, waar later nog een tv-serie van zou worden gespind. Van Petrie weten we een stuk minder. We herinneren ons eigenlijk alleen zijn Mystic pizza, de film waarmee Julia Roberts doorbrak. Verder heeft hij veel televisiewerk gedaan. In Grumpy old men spelen Matthau en Lemmon twee mannen die al 56 jaar ruzie met elkaar hebben en elkaar voordurend de loef proberen af te steken. De reden voor de vete is iedereen allang vergeten. De vete komt tot een climax als er een nieuwe bewoner in de straat komt wonen en beide heren naar haar hand gaan dingen. Ann-Margret is haar naam. Voor de jongere lezertjes: dit is een Zweedse seksbom uit de jaren zestig, ook bekend als danseres. Zij had nooit een achternaam. Rode lokken, killerlegs, ronde vormen, wellustige mond, sexy accent. Althans: toen.


Blink van de Brit Michael Apted is een film met een hoofdrol van Madeleine Stowe, van wie we al jaren lopen te beweren dat het een wereldster is. Bovendien is het de mooiste actrice die er momenteel in Hollywood rondloopt. Ze heeft de rollen kennelijk niet voor het uitzoeken want we treffen haar telkens weer in enigszins ondermaatse films, waar we dan gelukkig met iets meer plezier dan gewoonlijk heengaan. Altman zag het ook helemaal met haar zitten en gaf haar een centrale rol in Short cuts, als de echtgenote van de overspelige politieman Tim Robbins. Het gaf haar carrière een duw, maar met de thriller Blink schieten we niet erg op. Het is een brei van elementen uit allerlei verschillende klassieke thrillers op een hoop gegooid en dan maar hopen dat het weer werkt: eenzaam meisje in donker huis wordt achtervolgd door serial killer. En als ze niet in een donker huis loopt dan gaat ze wel 's avonds wandelen in de parkeergarage om de hond uit te laten. De originele invalshoek is natuurlijk dat Madeleine aanvankelijk blind was en vlak nadat ze een operatie heeft gehad de dader van een aantal moorden ziet. Haar gezichtsvermogen is nog niet zodanig dat ze een betrouwbare getuige genoemd kan worden: haar hersenen registreren pas uren later wat ze gezien heeft dus heeft ze voortdurend angstaanjagende flashbacks. En, o ja, ze wordt natuurlijk verliefd op de rechercheur die het onderzoek leidt (Aidan Quinn). Maar goed, Blink is wel een film met Madeleine Stowe, en dat kan niet van veel films worden gezegd.


Man trouble van Bob Rafelson is een film met een heel bijzonder kenmerk, dat we merkwaardig genoeg niet in de persmap konden terugvinden. Het is namelijk de film die in 1993 tot de 'slechtste film van het jaar' werd gekozen door de verzamelde Amerikaanse critici. En we krijgen nu de unieke kans om deze film ook in Nederland te zien. Man trouble werd geschreven en geproduceerd door Carole Eastman, die ooit verantwoordelijk was voor het scenario van het klassieke Five easy pieces. Die film werd geregisseerd door Bob Rafelson en Jack Nicholson vestigde er zijn naam mee. We kunnen het dus rustig als een vriendendienst beschouwen dat meer dan twintig jaar na dato wederom Rafelson wilde regisseren en Nicholson de hoofdrol wilde spelen. Met zulke zware namen aan boord nam kennelijk niemand meer de moeite om het stokoude scenario nog eens door te bladeren om bijvoorbeeld op te merken dat het een vod was, een prul, dat beter op zijn plaats was op de bodem van de prullemand dan op de filmdoeken van de wereld. De film werd toch gemaakt (in 1992) en duikt dan nu eindelijk in Nederland op. Gaat dat zien: Nicholson met snor, Nicholson als hondentrainer, Nicholson in gekke jasjes! En als toegevoegde attractie: Ellen Barkin als hystrische sopraan! En om u even op het juiste spoor te zetten: het is een komedie! Haast u! Hij is weer weg voordat u er erg in heeft!


The concierge van Barry Sonnenfeld bevat weer zo'n typische Michael J. Fox rol: een jonge brutale alleskunner die grote ambities heeft. Zijn meeste rollen zijn toch verlengstukken van Alex P. Keaton, de jonge Nixon-aanhanger uit de tv-serie 'Family ties'. In deze film speelt hij een concierge van The Bradbury, een van de meest exclusieve hotels van New York. Hij regelt alles voor zijn klanten, de eeuwige ritselaar, maar in de avonduren zit hij alleen thuis te dromen van een eigen luxe hotel. Het leven raakt in een stroomversnelling als hij Gabrielle Anwar tegenkomt, een Britse actrice die bekend werd door haar dansje met Pacino in Scent of a woman, maar die wij pas echt hebben leren waarderen in Abel Ferrara' Invasion of the body snatchers, een film die alleen op video te zien is. Ook regisseur Barry Sonnenfeld hebben wij redelijk hoog zitten. Hij was cameraman bij de vroege films van de gebroeders Coen: Blood simple, Miller's crossing en Raising Arizona. En als regisseur maakte hij naam met de twee films over de familie Addams, waarvan vooral de tweede bijzonder aardig was. The concierge is trouwens gedraaid voor Addams Family values.


Angie werd geregisseerd door Martha Coolidge, van wie wij ons het aardige Rambling Rose herinneren, waarin Laura Dern haar eigen weg gaat. Ook in Angie staat er een zelfstandige vrouw centraal. Geena Davis speelt de titelrol en is geboren in Bensonhurst, het Italiaanse gedeelte van Brooklyn, New York. Als ze besluit alleenstaande moeder te worden en haar vriend en haar minnaar te laten vallen begrijpt niemand haar meer. Davis, die zelf nooit zwanger is geweest, heeft zich uitvoerig laten begeleiden door allerlei experts om een waarachtig portret van een zwangere vrouw te geven. Buiten haar werktijd sloot ze vriendschap met een birth coach. Wij vermoeden dat dit de Amerikaanse versie van een verloskundige is. Enfin, kosten nog moeite zijn gespaard om een geloofwaardige zwangerschap te portretteren. Het is een dramatische komedie.


Mr. Jones van Mike Figgis is een film over de verhouding tussen een manisch depressieve man (Richard Gere) en zijn psychiater (Lena Olin). Ons bereikten berichten dat de film na afloop gedeeltelijk moest worden overgemaakt wegens grote onsamenhangendheid en dat de sporen van deze zware chirugische ingrepen niet helemaal zijn verdwenen. Dat moeten we natuurlijk nog even afwachten. Maakt in ieder geval een interessant paartje: Gere en Olin. Ook al weer een film die een paar jaar oud is. Grote zomerschoonmaak zeker, deze maand. Distributeurs die hun kelder opruimen en opeens achter een stapel fietswrakken nog een stoffig filmblik aantreffen. Een film! Hier ligt nog een film! Wat zullen we er mee doen? Zullen we hem uitbrengen? Regisseur Mike Figgis zat in mei alweer met zijn volgende film in de competitie van Cannes. The Browning version bleek een vreselijk dweil à la manière de Ivory/Merchant te zijn. Maar dezelfde ingrediënten levert toch niet altijd dezelfde schotel op. Wat moeten we verder nog zeggen over Mr.Jones? De rol was een uitdaging voor Gere, die langzamerhand vooral mannen in de midlife crises aan het spelen is. Getuige Intersection waar hij vorige maand nog in te zien was. Getrouwd met Cindy Crawford. Wist u dat? Vorige maand zette het droompaar een advertentie in de Londense Times met de mededeling dat ze heteroseksueel waren en aan kinderen zaten te denken. Zitten die twee ergens mee?


La crise van Coline Serreau, ook alweer uit 1991, is een komedie over een jonge geslaagde jurist, die opeens zijn wereld ziet instorten. Vincent Lindon wordt op een ochtend door vrouw en kinderen verlaten en als hij op zijn werk aankomt blijkt zijn ontslagbrief al klaar te liggen. Zijn vrienden willen niet naar hem luisteren. Iedereen is met zijn eigen problemen bezig, maar ook zijn ouders negeren hun zoon. Alleen een eenvoudige ziel die hij in een café ontmoet wenst zich over hem te ontfermen. Coline Serreau kennen we van haar film Trois hommes et un couffin, die vooral in de Amerikaanse versie een wereldhit werd. Veel leuker waren haar ongecompliceerde debuutfilm Pourquois pas! en de even hartveroverende zedenschets Romuald et Juliette.


Touch of evil (1958) van Orson Welles wordt opnieuw uitgebracht. Het is een film noir met het beroemdste openingsshot uit de filmgeschiedenis. We horen aan het begin van The player van Robert Altman, dat opent met een shot dat minstens zo gecompliceerd is als wat Welles in Touch of evil deed, twee mensen opscheppen over hun kennis van de filmgeschiedenis en ook daar komt weer dat befaamde shot van Welles langs. Wat Altman hier probeert te zeggen is dat de truc van Welles inmiddels het grootste filmcliché is geworden. Touch of evil werd de laatste film die Welles met Hollywood zou maken. De studio moest er natuurlijk weer niets van hebben en schoot na afloop extra scènes die het gecompliceerde verhaal over een Mexicaanse moordzaak wat duidelijker zouden maken. Welles maakt politieman Charlton Heston en diens echtgenote Janet Leigh het leven zuur.

Mark Moorman

Naar boven