Verwacht - september 1994, nr 148


Wolf
Dankzij het succes van Francis Ford Coppola's Dracula-film kunnen de klassieke filmmonsters uit het horrorgenre weer op de warme belangstelling van Hollywood rekenen. Dat komt goed uit, want al die verfilmde televisieseries gaan op den duur ook maar vervelen. De komende maanden geeft Robert De Niro het monster van Frankenstein gestalte, kruipt John Malkovich in de huid van dokter Jekyll en zet Tom Cruise zijn tanden in Interview with the vampire. Laatstgenoemde titel betreft een verfilming van de bestseller van Anne Rice, de vrouwelijke Stephen King. Mevrouw Rice en haar fans protesteren al maanden tegen de keuze voor Cruise als vampier. Tevergeefs natuurlijk.
Over Jack Nicholson als weerwolf zul je niemand horen klagen, de hoofdrol in Wolf is Jack gewoon op het lijf geschreven. Vandaar dat Nicholson en regisseur Mike Nichols kozen voor een minimum aan make-up. Een paar gele contactlenzen en buitensporig lange bakkebaarden moeten volstaan om het publiek èn Michelle Pfeiffer de stuipen op het lijf te jagen. Zouden de heren de cruciale weerwolf-films The howling en An American werewolf in London misschien nooit gezien hebben? Een moderne monsterfilm moet een hoog rubbergehalte hebben. Anders komt er geen hond naar de bioscoop.
Nichols kiest echter voor degelijk acteerwerk en weet het beste uit Nicholson en gluiperd James Spader te halen, zoals hij dat eerder deed met Elizabeth Taylor en Richard Burton in Who's afraid of Virginia Woolf?. Dat is leuk om naar te kijken, maar eng wordt het nooit. En de climax is werkelijk om te janken. Met of zonder volle maan.


Ten monologues from the lives of the serial killers is een verdomd lange titel. En alsof die nog niet lang genoeg is draait de film in één programma samen met The dead man 2: return of the dead man. Het betreft hier twee films van Ian Kerkhof, die met de dead man-film in juni afstudeerde aan de Filmacademie. In de kranten werd zijn eindexamenfilm geroemd om de ongehoorde viezigheid in de openingsscène. Dat maakt nieuwsgierig. De persmap bevat alvast een diepgravende analyse van de door Bataille geïnspireerde film. Dat is handig, want geen enkele recensent had ooit kunnen bedenken dat het hier om een geval van 'pornologische acinema en hyperreflexieve lichamelijkheid' gaat. Zonder al die gespierde academische taal zijn de films van Kerkhof trouwens ook prima genietbaar. Neem bijvoorbeeld zijn seriemoordenaarsfilm. Daarin slaat de maker de hand aan zichzelf, onder het genot van een pornofilm en de zalvende woorden van opperseriemoordenaar Ted Bundy. Het zijn on-Hollandse taferelen. Zo'n talent moet gekoesterd worden.


Kladboekscènes is de nieuwste film van Frans van de Staak. Van de Staak onderzoekt in zijn films al 24 jaar de samenhang tussen beelden, taal, ruimte en beweging. Daarbij mag hij Ian Kerkhof tot een van zijn grootste fans rekenen. Kladboekscènes is gebaseerd op het toneelstuk 'Lichtenberg, scènes op de drempel van de moderne tijd' van Cyrille Offermans. De toneelschrijver baseerde zich weer losjes op de achttiende eeuwse experimenteel fysicus en schrijver George Christoph Lichtenberg. In de kostuumfilm lopen heden en verleden en droom en realiteit door elkaar heen. De muziek is daarentegen allesbehalve zweverig, want afkomstig uit de koker van Johan Sebastiaan Bach.


Moge u gelukkig worden is een documentaire die door distributeur Cinemien wordt aangeprezen als "een onthullende film over Roma zigeuners". In haar regie-debuut wil Marie-Claire Pijman afrekenen met een aantal vooroordelen die er ten aanzien van zigeuners bestaan. Ze had geen beter moment kunnen kiezen. Onlangs moest de hoofdstedelijke burgervader Schelto Patijn nog zijn excuses aanbieden aan een groep asielzoekende zigeuners die door een van zijn ambtenaren bij voorbaat al van zakkenrollerij werd beticht. Pijmans film gaat over zigeuners in de Roemeense provincie Transsylvanië. Die hebben het nog zwaarder te verduren dan de zigeuners in Amsterdam en worden ook al zoetgehouden met lieve woordjes van de lokale burgemeester. Desondanks ontpoppen ze zich in de documentaire als onverbeterlijke optimisten. Daar kan menig Amsterdammer een voorbeeld aan nemen.


Un'anima divisa in due speelt net als Moge u gelukkig worden in op de vooroordelen tegen zigeuners, maar hier gaat het om fictie. De Italiaanse regisseur Silvio Soldini introduceert in zijn film de zigeunerin Pabe meteen maar als winkeldievegge. Burgemeestersbezoek krijgt ze niet, maar ze wordt wel betrapt door de bewaker van een warenhuis. Deze Pietro ziet wel wat in Pabe en er ontstaat iets moois tussen de van vrouw en kind gescheiden Italiaan en de vingervlugge zigeunerin. Dat kan natuurlijk nooit goed gaan in een land waar intolerantie zelfs in regeringskringen wortel schiet. Fabrizio Bentivoglio kreeg voor zijn vertolking van Pietro de prijs voor de beste acteur op het filmfestival van Venetië. En een handdruk van de burgemeester.


Kinderspiele van Wolfgang Becker is een omstreden jeugdfilm, die op het Cinekid festival vorig jaar voor de nodige ophef zorgde. Becker laat zien hoe een jongen van een jaar of twaalf gebukt gaat onder het stuklopende huwelijk van zijn ouders. Alsof het Duitse arbeidersmilieu begin jaren zestig niet al treurig genoeg is. Het kind vlucht weg in dagdromen en gevaarlijke spelletjes. En als het jongleren met een mes niet al voor controverse zorgt dan is er altijd nog de gruwelijke climax. In Engeland zal deze film ongetwijfeld verboden worden, de titel alleen roept al herinneringen op aan de film Child's play 3, die door die malle Engelsen als oorzaak voor de moord op een peuter wordt beschouwd.


The cowboy way gaat over twee rodeo-cowboys uit de Amerikaanse staat New Mexico die in het grote New York op zoek gaan naar hun verdwenen vriend Nacho. U begrijpt, Nacho is een Mexicaan en deze film is om te lachen. De cowboys worden dan ook vertolkt door ex-musketier Kiefer Sutherland en voormalig 'Cheers'-barman Woody Harrelson. Regisseur Gregg Champion en scenarist Bill Wittliff zaten begin jaren zeventig ongetwijfeld iedere week aan de buis gekluisterd bij de serie 'McCloud'. Daarin speelde Dennis Weaver een cowboy uit de Amerikaanse staat New Mexico die in het grote New York een moordzaak moet oplossen. Kiefer heeft dezelfde snor als Dennis destijds en rijdt ook op een paard door de stad. Alleen moest Dennis het zonder Woody doen.


Clear and present danger is het vervolg op Patriot games. Het is dus weer een verfilming van een bestseller van Tom Clancy, Harrison Ford speelt wederom de rol van CIA-man Jack Ryan en zelfs Phillip Noyce mocht na de slappe ero-thriller Sliver weer de regie voeren. Clancy's boek heet in Nederland 'De Colombia connectie'. Dat is tenminste duidelijke taal. Boek en film gaan over de oorlog tegen de cocaïnekoningen. De plot heeft aanvankelijk veel weg van de Iran-contra affaire, maar uiteindelijk maakt diplomatiek protocol en politiek gekonkel plaats voor ordinair geknok. Harrison Ford ontpopt zich daarbij als een duurdere versie van B-filmster Chuck Norris, wanneer hij 'onze jongens' uit de klauwen van de vijand gaat bevrijden. De militaire begrafenissen in de film gaan op den duur flink vervelen, de moord op een groep politici is daarentegen bijzonder smeuïg in beeld gebracht. Heerlijk om naar te kijken na zo'n lange kabinetsformatie.


I love trouble is een lichtvoetige romantische komedie over journalisten. Nieuwkomer Julia Roberts werkt net bij de krant en bezorgt oude rot Nick Nolte concurrentie. Nick draagt in deze film een bril, want journalisten zijn slimme mensen en die dragen een bril. Slimme Nick en knappe Julia zijn op het spoor van een complot. Ze worden door omstandigheden gedwongen samen te werken. Ze beleven allerlei gevaarlijke avonturen en vallen natuurlijk als bakstenen voor elkaar. Dat had niemand verwacht, Nick en Julia samen! Regisseur Charles Shyer en producent Nancy Meyers zijn al jaren getrouwd en schreven samen het scenario. Ze ontkennen dat de film autobiografisch is. Meneer Shyer draagt vast geen bril.


When a man loves a woman was ooit een grote hit voor soulzanger Percy Sledge. Oude soulhits kunnen na een rol in reclamespotjes best worden gebruikt als filmtitel. Regisseur Luis Mandoki geeft alvast het goede voorbeeld. De man in de titel is Andy Garcia en de vrouw Meg Ryan. Ze zijn gelukkig getrouwd en hebben twee prachtige dochters. Ze passen dan ook veel beter bij elkaar dan Nick Nolte en Julia Roberts. Maar er zit een addertje onder het gras. Meg blijkt zo'n huisvrouw te zijn die iets te vaak aan de sherry zit. In Amerika noemen ze zo iemand een alcoholiste. Megs drankmisbruik gaat natuurlijk ten koste van de 'quality time' die ze aan haar gezin spendeert. Hoog tijd voor een bezoek aan een praatgroep. Doorgaans belanden films als deze in Amerika op de televisie. Ze hebben er ook een mooie benaming voor: 'the disease of the week movie'.


Mr. Saturday Night mag worden beschouwd als de grote Billy Crystal film. Hij schreef het scenario, speelt de hoofdrol en nam bovendien zowel de produktie als de regie voor zijn rekening. Billy Crystal is als komiek vooral bekend van de televisieshow 'Saturday Night Live' en de filmhit City slickers. Die film kreeg een vervolg die eerder dit jaar op spectaculaire wijze flopte in Amerika. Crystal was eigenlijk op z'n leukst als presentator van de Oscar-uitreiking. Zijn nieuwe film is een biografie van Buddy Young Jr., een oud alter ego van Crystal. Buddy is een egocentrische komiek die maar niet wil beseffen dat hij eigenlijk niet zonder zijn broer en manager Stan kan. Crystal toont de hele levensloop van de broers. In het begin van de film mag art-director Albert Brenner zich dus uitleven in ouderwetse decors en tegen het einde doet grimeur Peter Montagna zijn best om de acteurs oud te laten lijken. Als dat maar goed gaat.


Sirens is een komedie met Hugh Grant in de hoofdrol. Hugh Grant kan niet meer stuk sinds zijn charmante gestuntel in Four weddings and a funeral. In zijn nieuwe film is Hugh een Engelse pastoor die in de jaren dertig met zijn vrouw naar Australië emigreert. Daar krijgt hij de opdracht een blasfemische kunstenaar tot de orde te roepen. De schilder wordt gespeeld door Sam Neill (The piano, Jurassic Park). Als een soort Anton Heyboer heeft hij zich omringd met vrouwen, waaronder Elle MacPherson. Als u zich afvraagt wie Elle MacPherson in godsnaam is, dan bent u niet meer bij de tijd. Elle mag met deze rol dan wel haar filmdebuut maken, ze is al een paar jaar een 'supermodel'. Dat is een vrouw die veel geld verdient als fotomodel en daarom tot alles in staat wordt geacht, dus ook tot acteren. Regisseur John Duigan gelooft helemaal in Elle. Hij is er van overtuigd dat de in 1969 overleden kunstenaar Norman Lindsay, waarop het personage van Sam Neill is gebaseerd, ook als een blok voor de charmes van madame MacPherson zou zijn gevallen.


Jungle Jack is een Deense animatiefilm over een lief klein wollig beestje dat in de Nederlandse versie geen Jack maar Bertje heet. Bertje woont in het oerwoud tussen de apen. Wanneer de filmster Isabella Kreng Bertje wil vangen voor een rol in haar nieuwe film slaat het beestje op de vlucht. Bertje belandt uiteindelijk in Europa waar hij bevriend raakt met Rita het vosje. Maar Isabella Kreng blijft hem op de hielen zitten. Deze door Stefan Fjeldmark en Flemming Quist Moller geregisseerde film werd in het Nederlands nagesynchroniseerd door Dick van den Toorn, Loes Luca en natuurlijk Laura Vlasblom, die haar stem aan vrijwel iedere nieuwe animatiefilm leent. De avonturen van Bertje zijn gegarandeerd kindvriendelijk, hetgeen van de nieuwe Disney kerstfilm The lion king niet gezegd kan worden. Boze ouders protesteerden in Amerika tegen de wel erg gruwelijke dood van een van de Disney personages.

Bart van der Put

Naar boven