Verwacht - maart 1995, nr 154


Venus in furs. De strijd om de kijkcijfers die sinds de komst van de commerciële tv-stations in Nederland is uitgebroken levert soms tenenkrommende taferelen op. Op zoek naar seks, spanning en sensatie doken zowel Gert Berg als Catherine Keyl het afgelopen seizoen in de schimmige wereld der SM-liefhebbers. Niet gehinderd door enige kennis van zaken en met een schrijnend gebrek aan inlevingsvermogen lieten zij zich voorlichten over zweepjes, handboeien en schandpalen. Het leverde weliswaar hilarisch stupide uitzendingen op, de kijker werd er niets wijzer van. Als de derderangs Bert Haanstra's van het Gooi ooit nog op herhaling gaan doen ze er goed aan eerst Venus in furs te bekijken. Regisseurs Victor Nieuwenhuijs en Maartje Seyferth tonen in hun speelfilmdebuut namelijk feilloos aan dat het bij SM niet om de knikkers maar om het spel draait. Uitgangspunt van de film is de uit 1869 stammende roman 'Venus im pelz' van de Oostenrijkse schrijver Leopold von Sacher-Masoch, aan wiens naam de term masochisme ontleed is. In de stijlvolle Engelstalige zwart/wit film sluit de masochist Severin een contract af met zijn vriendin Wanda, hetgeen haar verplicht de jongen als slaaf te gebruiken. Na het vervullen van huishoudelijke taken als het schrobben van de vloer en het strijken van Wanda's kleren is Severin toe aan het hardere werk. Wanda hanteert door liefde gedreven de zweep en drukt ook nog een sigaret op Severins rug uit, maar ze heeft er wel wat moeite mee. Venus in furs bewijst mede dankzij het overtuigende spel van André Arend van Noord en Anne van der Ven dat Nederland een aardig woordje kan meespreken waar het de erotische film betreft. De film wordt voorafgegaan door Wagner's ring, waarin Frank Scheffer op aandringen van componist John Cage Richard Wagners 'Ring des Nibelungen' tot viereneenhalve minuut samenperst.


Miss Blanche is een zwarte komedie van Mark de Cloe, die in 1992 de Grolsch-filmprijs voor aanstormend talent ontving. De regisseur is afkomstig uit het kunstacademie-milieu en is lid van het filmcollectief Cinema 33. Tijdens zijn studie perfectioneerde hij een experimentele stijl die dynamisch camerawerk koppelt aan animatietechnieken die aan het werk van Paul de Nooijer doen denken. Miss Blanche speelt zich af in een platgebombardeerd dorpje waar de alledaagse routine ruw verstoord wordt wanneer er in een autowrak een dode man met een pistool gevonden wordt. Wie denkt dat de aanwezigheid van slechts één kogel in het magazijn ook slechts één slachtoffer kan opleveren zal nog raar opkijken bij de vijftig minuten durende film. Vooraf wordt de korte tragikomische film Dood spoor van Sander Teymant vertoond, waarin een suïcidiale man de plaats inneemt van een rockgitarist die zich verhangen heeft.


The Turner revelation is de nieuwe film van Ian Kerkhof, die zich dit keer niet door seriemoordenaars maar door O.J. Simpson en het fenomeen 'reality-tv' liet inspireren. De film is gebaseerd op het eveneens door Kerkhof geregisseerde toneelstuk 'Ritual for a poet in B natural'. Kain, auteur van het stuk, speelt een zwarte man die zijn blanke vrouw vermoordt en zich na een gesprek met de duivel realiseert dat hij het verkeerde slachtoffer koos. Innerlijke monologen worden afgewisseld met een gesprek tussen de moordenaar en zijn geweten. Emile Fallaux bestempelde dat laatste als "allerlei vaag jaren zestig gelul" en wees de film af voor vertoning op het Filmfestival Rotterdam. O.J. Simpson was bij het ter perse gaan van deze Filmkrant niet bereikbaar voor commentaar. Kerkhofs film wordt voorafgegaan door het korte vormexperiment Ralentir van Miss Blanche-regisseur Mark de Cloe, die overigens wel de zegen van Fallaux kreeg.


Pas très catholique is de tweede speelfilm van regisseur en scenarioschrijfster Tonie Marshall. De dochter van de Franse actrice Micheline Presle en de Amerikaanse acteur/regisseur William Marshall begon haar showbiz-carrière ooit als danseres bij concerten van gitaargod Jimi Hendrix en maakte in 1989 haar regiedebuut met de film Pentimento. In Marshalls nieuwe film speelt de legendarische actrice Anémone de veertigjarige privé-detective Maxime. De bedreven speurneus is een ware workaholique, rookt drie pakjes tabaque per dag en deelt haar lit met man of vrouw, al naar gelang haar stemming. De bikkelharde Française wordt geconfronteerd met haar verleden wanneer ze twee zaken onderzoekt die naar haar verwaarloosde zoon en haar voormalige echtgenoot leiden. Kettingroken, vloeken, van twee walletjes eten en man en kroost achterlaten mag volgens de Fransen misschien niet erg katholiek zijn, de Nederlandse titel noemt het Niet kosjer.


Star Trek generations is de zevende bioscoopfilm over de omzwervingen van het ruimteschip Enterprise. De première van de film werd voorafgegaan door de eerste interactieve reclamespot, waarin een reeks beelden en vragen met warp-factor tien over het scherm trokken. De pauzeknop van de videorecorder moest uitkomst bieden. Hoeveel recorders er de geest bij gaven is nog niet bekend, dat er in de film één kapitein sneuvelt stond al een jaar geleden vast. In wat omschreven is als het slechtst bewaarde geheim uit de Hollywood-geschiedenis markeert de nieuwe film het definitieve einde van captain Kirk, gespeeld door William Shatner. Onder regie van David Carson mag de Engelsman Patrick Stewart als captain Jean-Luc Picard het roer overnemen, zoals hij al deed in de tv-serie 'Star Trek: the next generation'. Voor u in tranen uitbarst: in de tweede Star Trek film beet puntoor Spock ook in het stof, om vervolgens in het derde deel herboren terug te keren. In de toekomst is alles mogelijk, zoveel is duidelijk.


Drop zone is na Terminal velocity de tweede parachute-film dit jaar. Na Charlie Sheen en Nastassia Kinski is het nu de beurt aan Wesley Snipes en Yancy Butler om uit een vliegtuig te springen. Snipes speelt een politieman die met zijn broer een computercrimineel naar de bajes brengt. Tijdens de vliegreis wordt de digitale dief bevrijd door enkele collega's, die Snipes' broer doden en per parachute ontsnappen. Zoals gebruikelijk in dit soort films wordt Snipes niet geloofd door zijn superieuren, moet hij zijn badge inleveren en leert hij een mooie parachutiste kennen die ook nog een appeltje te schillen heeft met het geboefte. Dat wordt vallen en opstaan voor die twee. De regie is in handen van John Badham, bekend van de klassieker Saturday night fever. Na zijn disco-periode kraakte hij al computers in Wargames en koos hij ook al eens het luchtruim in Blue thunder.


Needful things is net als The Shawshank redemption gebaseerd op een verhaal van Stephen King. In tegenstelling tot de Oscar-kandidaat betreft het een van Kings horrorromans, een van de betere uit zijn omvangrijke oeuvre. Max von Sydow speelt de eigenaar van een soort Winkel van Sinkel waar iedereen wel wat van zijn gading vindt. Geld speelt geen rol, Max vraagt zijn klanten slechts een onschuldige grap uit te halen met willekeurige dorpsbewoners. Zo weet de intrigant het hele dorp op stelten te zetten: de tot het uiterste gedreven huisvrouw Amanda Plummer gaat met een keukenmes een boerin te lijf en twee religieuze groeperingen verklaren elkaar de oorlog. Of Von Sydow 22 jaar na zijn rol als priester in The exorcist nu datgene geworden is wat hij destijds bestreed moet u zelf maar gaan bekijken. De regie is in handen van debutant Fraser Heston, zoon van Charlton Heston, de beroemdste Mozes van het witte doek.


Just cause is een film van Arne Glimcher, een boerenzoon die zijn lasso verruilde voor een baan als filmproducent en met The mambo kings zijn regiedebuut maakte. De regisseur verzoekt de pers om geen details van de plot van zijn film prijs te geven, maar ik mag u wel vertellen dat Sean Connery een advocaat speelt die fel tegen de doodstraf is. Voorts is het toegestaan u te melden dat hij door een ter dood veroordeelde moordenaar gevraagd wordt diens zaak opnieuw te onderzoeken. Dat de advocaat het aan de stok krijgt met de politieman die de arrestatie verrichtte spreekt voor zich. De politieman wordt gespeeld door Laurence Fishburne, een van de beste zwarte acteurs in Hollywood, die op vijftienjarige leeftijd al een sterke rol speelde in Apocalypse now. Vorig jaar kreeg hij een Oscar-nominatie voor zijn uitstekende vertolking van Ike Turner in de Tina Turner biopic What's love got to do with it. Het beeldje ging echter naar Tom Hanks.


The man without a face is het regiedebuut van acteur Mel Gibson. Mel is zijn imago van mooie jongen beu en huurde een grimeur in, die zijn gezicht van een enorme brandwond voorzag. De nieuwe Mel speelt een leraar die zijn carrière stuk zag lopen op een auto-ongeluk en sindsdien met hond en paard een teruggetrokken bestaan leidt. Dat valt niet mee, want hij woont in een dorp waar de roddels niet van de lucht zijn. De dertienjarige Nick Stahl speelt een jongetje dat zich ook al buitengesloten voelt en de leraar benadert voor bijlessen. Als de twee het eindelijk met elkaar kunnen vinden keren de dorpsbewoners zich tegen Mel. Hetgeen doet vermoeden dat deze verfilming van Isabelle Hollands gelijknamige roman een onvervalste tranentrekker is. Ofschoon een oud Hollywood-credo waarschuwt voor het werken met kinderen en dieren verliepen de opnamen voorspoedig, want Mel heeft zelf zes kinderen en woont op een boerderij. Echt waar.


Only the strong is een knokfilm van Sheldon Lettich, die eerder tekende voor de Jean-Claude Van Damme films Double impact en Wrong bet. Dat zijn nieuwe film de bioscoop haalt is opzienbarend, want Jean-Claude liet dit keer verstek gaan en hoofdrolspeler Mark Dacascos is zelfs in de videotheken een onbekende. Hij dankt zijn rol aan zijn beheersing van capoeira, een Braziliaanse vechtsport die rake klappen met gracieuze danspassen combineert. De traptechniek mag dan relatief onbekend zijn, het verhaaltje over een capoeira-specialist die een groepje jeugdige delinquenten omvormt tot eervolle strijders tegen het onrecht is dat natuurlijk niet. Wie op het Filmfestival Rotterdam Jet Lee in aktie zag in Fong Sai Yuk en The new legend of Shaolin zal beamen dat het hoog tijd wordt dat Nederlandse distributeurs hun knokfilms weer in Hong Kong kopen, zoals ze dat in de jaren zeventig deden. Bruce Lee is dan wel dood en begraven, Jumbo-Jet Lee is springlevend en beheerst niet alleen de kunst van het knokken maar ook die van de ironie, hetgeen bij de Amerikanen node gemist wordt.


The night we never met is een romantische komedie, geschreven en geregisseerd door Warren Leight. Zes jaar geleden leverde hij het scenario voor de film Me and him, waarin Griffin Dunne met zijn jongeheer converseerde. Dit keer draait het niet om Griffins orgaan, maar om een appartement in New York dat op verschillende dagen door twee mannen en één vrouw bewoond wordt. De vrouw is op een van de twee verliefd, zonder hem ooit gezien te hebben. Wanneer de mannen van dag wisselen zijn de misverstanden niet van de lucht. Het doldwaze triootje wordt gevormd door Annabella Sciorra, Kevin Anderson en Matthew Broderick, die momenteel ook te zien is in Mrs. Parker and the vicious circle. Supermodel Naomi Campbell speelt een bijrol, op de aftiteling omschreven als "French cheese shopper". Haar acteer-, zang- en schrijftalent mag dan ter discussie staan, als het om kaas gaat is Naomi een autoriteit.

Bart van der Put

Naar boven