Video - april 1995, nr 155

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


Geronimo: an American legend
Walter Hill
Met zijn stijlvolle en gewelddadige western The long riders leverde regisseur Walter Hill in 1980 de ultieme Jesse James film af en zorgde hij terloops voor een renaissance van het westerngenre. Hills specialiteit is de echte mannen-film, waarin stoere kerels die elkaar naar het leven staan uiteindelijk beseffen dat ze uit hetzelfde hout gesneden zijn. Geronimo: an American legend markeert zijn terugkeer naar de historisch verantwoorde western en sluit naadloos aan op de thematiek van eerder werk. Echte man Charles Gatewood is een luitenant in het Amerikaanse leger die in 1885 de opdracht krijgt de opstandige Apache Geronimo naar een reservaat te begeleiden. Geronimo is ook een echte man, want hij is de laatste indiaan die zich verzet tegen de reservatenpolitiek van de Amerikaanse regering. Het respect dat de twee mannen voor elkaar hebben wordt danig op de proef gesteld wanneer het leger in Geronimo's reservaat een bloedbad aanricht en de Apache weer in oude gewoonten vervalt. Gatewood krijgt opnieuw de opdracht de moordende indiaan te arresteren, terwijl de regering de zaak aanzienlijk verslechtert door de invoering van repressieve maatregelen waarvan alle Apaches de dupe zijn. Het is duidelijk dat Hill en scenarioschrijver John Milius, bekend van Apocalypse now, met Geronimo een prangende aanklacht tegen de slechte behandeling van de indianen wilden maken. Ze voegen echter weinig nieuws toe aan eerdere pogingen en ontkrachten hun doel door Geronimo als een bloeddorstige wilde af te schilderen. Sterke bijrollen van echte mannen als Gene Hackman en Robert Duvall, de prachtige fotografie en de hypnotiserende muziek van Hills vaste componist Ry Cooder houden de film nog net in het zadel.
Bart van der Put


SFW
Jefery Levy
Als de jeugdige held van SFW wordt geconfronteerd met de dilemma's van het moderne leven mompelt hij: so fucking what!, ofwel SFW. De muziek bij deze film wordt geleverd door neo-grunge bands als Suicidal Tendencies, Soundgarden, Babes in Toyland en Hole. Deze laatste band wordt aangevoerd door de voormalige mevrouw Kurt Cobain en toen hij het al weer meer dan een jaar geleden niet alleen bij tendencies liet had de tegencultuur zijn eigen held. SFW is een film die geheel gemaakt is in de Kurt Cobain sfeer. Hoofdrolspeler Stephen Dorff heeft kennelijk een uitgebreide studie van de voorman van Nirvana gemaakt, want hij beweegt en praat op dezelfde wijze. Om de overeenkomsten niet al te opvallend te maken gaat SFW niet over de zanger van een band, maar wel over een tegenstribbelende held. Stephen Dorff is Cliff, een doorsnee nihilististische tiener die 36 dagen lang gegijzeld wordt gehouden in de Fun Stop supermarkt. De gijzelaars eisen dat de video-opnames die zij van hun slachtoffers maken elke avond ongecensureerd op de televisie worden uitgezonden. Deze tapes maken van Cliff en zijn vrienden mediahelden. Als de gijzeling gewelddadig ten einde komt beginnen de problemen pas echt. Cliff ontdekt dat de aandacht van de Amerikaanse media voor geweld obsessieve vormen heeft aangenomen. (Nirvana wilde ook alleen maar muziek maken en de rest kon ze gestolen worden, maar het was juist die a-commerciële houding die plotseling rete-commercieel bleek. Wat een strategie! Of juist niet?) SFW is een media-satire. Probleem: SFW is niet bijzonder geestig (net als NBK, ofwel Natural born killers, die film van lachebekje Oliver Stone). Ander probleem: SFW is niet bijzonder schokkend. De werkelijkheid heeft de verbeelding ruimschoots ingehaald. U wilt media-satire? Kijkt u gewoon naar het O.J. Simpson-proces. Ondertussen zijn Stephen Dorff en Reese Witherspoon een prettig stel om naar te kijken en is deze film natuurlijk alleen maar gemaakt om weer zo'n fijne soundtrack aan de man te brengen. Synergie, noemen ze dat in de filmbusiness. Je denkt dat je naar een film zit te kijken, mara het blijkt een lange commercial voor een cd te zijn. So fucking what! zegt u misschien, maar we hebben u gewaarschuwd.
Mark Moorman


A good man in Africa
Bruce Beresford
A good man in Africa, een comedy van Bruce Beresford, heeft hier geen bioscooproulatie gehad en is derhalve rechtstreeks op video uitgebracht. Ondanks de aanwezigheid van Sean Connery geen onverstandig besluit. Er wordt de bioscoopbezoeker een hoop leed mee bespaard. De film speelt zich af in een fictieve, onlangs onafhankelijk geworden staat in Afrika. De jonge Engelsman Morgan Leafy (Colin Friels) slijt hier zijn dagen als diplomaat. Hij zuipt en neukt zich suf terwijl hij door zijn baas Arthur Fanshawe (John Lithgow), een 'koloniale, foute, superieure Engelsman', voor het karretje van diens vieze politieke spelletjes wordt gespannen. Net terwijl hij het met de dochter van zijn baas wil aanleggen, hoort Leafy van dokter Murray (Sean Connery) dat een onderzoekje waarvoor hij bij hem is geweest, uitwijst dat hij gonorroe heeft. Lullig. Wanneer Leafy van Fanshawe de opdracht krijgt een door de bliksem getroffen lichaam te verwijderen, raakt hij pas echt in de problemen. In het oppervlakkige verhaaltje worden alle platgetreden paden over cultuurverschillen en de daaruit voortkomende problemen opnieuw bewandeld. Sean Connery geldt het lichtend voorbeeld van een correcte ontwikkelingswerker, terwijl Leafy alle rituelen en gebruiken van de lokale bevolking met de voeten treedt. De handel en wandel van Leafy is grotesk neergezet, de hele film is vooral uit op effectbejag. De politieke context, met Louis Gosset jr. als zwarte presidentskandidaat, is volstrekt ondergeschikt aan de hilarisch bedoelde situaties waarin Morgan Leafy belandt. De typering 'overworked, oversexed and over...there' op de hoes, lijkt vooral een uitnodiging voor de liefhebbers die op een vrijdagavond nog even 'een videootje willen pikken' en daarbij een voorkeur hebben voor een niet te moeilijke film, met een beetje seks, een beetje Afrika en een beetje slappe humor.
Denise van Laar


Wrestling Ernest Hemingway
Randa Haines
Anders dan de titel doet vermoeden heeft Wrestling Ernest Hemingway van Randa Haines weinig met Hemingway te maken. Frank (Richard Harris) is een oude zeeman, die er prat op gaat de beroemde schrijver ooit te hebben verslagen bij een worstelwedstrijd. Frank heeft niks om handen. De schreeuwerige excentriekeling zit uren in een boekwinkel, drinkt liters Ierse whisky, bezoekt de middagvoorstellingen in de bioscoop en hangt rond in het park. Daar komt hij Walt (Robert Duvall) tegen, een oude verlegen Cubaan die zijn dagen vult met kruiswoordpuzzels en lunchen in het plaatselijke cafetaria. De film schetst een oprecht ontroerend portret van twee oude mannen, die ondanks hun verschillende karakters vrienden worden. Vanzelfsprekend krijgen ze ruzie, die ze weer bijleggen. Prachtig subtiel is in beeld gebracht hoe beiden hunkeren naar liefde en aandacht. De een heeft zijn hoop gevestigd op een jonge serveerster (Sandra Bullock), de ander op een oudere dame van stand (Piper Laurie) en zijn hospita (Shirley MacLaine). Natuurlijk lopen de 'versierpogingen' op niks uit. De plot is minimaal in deze bijna twee uur durende film, maar toch zit je ademloos te kijken zonder een moment verveling. Het drama wordt gedragen door de personages, die stuk voor stuk werkelijk menselijk zijn. Dat wil zeggen emotioneel, gemeen, achterbaks en vergevingsgezind. Wrestling Ernest Hemingway is een genot voor het oog, en dat is vooral te danken aan de voortreffelijke acteurs, die zich hier van hun beste kant laten zien. Er wordt door oudere acteurs vaak geklaagd dat er voor hen weinig interessante rollen voor handen zijn. Wrestling Ernest Hemingway is een film waar die klaagzang in ieder geval niet op van toepassing is.
Jeroen van Bergeijk

Naar boven