Verwacht - mei 1995, nr 156


Muriel's wedding Het begon een jaar of drie geleden. Uit het niets dook de Australische popgroep Björn Again in Nederland op. Tijdens hun tournee oogstten de ozzies veel succes met hun imitatie van de Zweedse popgroep ABBA, een band die in de jaren zeventig menige hitparade domineerde. De aanpak van de Australische dubbelgangers stond met vier paar benen ferm in het domein van de camp, een tot op dat moment vooral in nichtenkringen populaire combinatie van hommage en persiflage. Dat de act uit Australië kwam was niet verrassend, ABBA was daar nog populairder dan in Europa. De in 1977 gefilmde concertregistratie ABBA the movie is dan ook geheel in Australië opgenomen. Daarnaast lijkt men 'down under' een groot zwak voor camp te hebben, getuige films als Priscilla, queen of the desert, met een overdosis ABBA op de soundtrack, en de uit Nieuw-Zeeland stammende ultieme camp-film Desperate remedies, een prachtig en hysterisch kostuumdrama, zonder ABBA. De Australische obsessie met de Zweedse popgroep duikt ook in Muriel's wedding op. Toni Collette speelt het twintigjarige muurbloempje Muriel Heslop, een corpulent buitenbeentje dat gebukt gaat onder de pesterijen van haar vriendinnen. Op de muziek van ABBA droomt ze weg bij de gedachte ooit geschaakt te worden door de ware Jacob. Wanneer haar vriendinnen stiekem zonder haar op vakantie gaan steelt Muriel geld van haar dominante vader om ze achterna te reizen. Het is de eerste stap op weg naar een nieuw leven voor deze 'dancing queen'. Regisseur en scenarioschrijver P.J. Hogan, eerder actief achter de schermen bij het door zijn echtgenote Jocelyn Moorhouse geregisseerde Proof, is al jaren een grote ABBA-fan. Het kostte hem wel wat moeite om van de Zweden toestemming te krijgen om hun grootste hits in zijn debuutfilm te gebruiken. Toen hij na acht maanden vruchteloos faxen naar Stockholm dreigde te komen voor overleg ging de groep alsnog overstag.


D'Est is een creatieve documentaire van de Belgische filmmaakster Chantal Akerman. Haar nieuwe film kan beschouwd worden als een vervolg op het in 1977 gemaakte News from home, waarin ze met behulp van beelden van het straatleven in New York het Westen op film probeerde te vangen. Zoals de titel al doet vermoeden richt ze haar blik dit keer in oostelijke richting. Wie bij deze trojka instapt wordt meegevoerd op een reis door Oost-Duitsland, Polen, langs de Baltische kust, met als eindbestemming Moskou. Onderweg kan men genieten van zompige landweggetjes en karakteristieke boerenkoppen, maar ook van treinstations, gevels van gebouwen en Oost-Europese verkeerssituaties. De lange rijen wachtende mensen zijn natuurlijk ook van de partij. Doel van de film was het vastleggen van een verdwijnende cultuur. Het trekken van conclusies laat Akerman aan haar passagiers over. Als u er niet uitkomt kunt u altijd nog filmblad Skrien raadplegen.


The Browning version behandelt dezelfde thematiek als The remains of the day en Shadowlands, het emotioneel ontwaken van een stoïcijnse Engelsman van middelbare leeftijd. In dit geval betreft het niet een door Anthony Hopkins gespeelde butler of schrijver, maar een docent klassieke talen op een middelbare school. Hopkins had kennelijk geen tijd voor de rol, zodat Albert Finney een keer mocht worstelen met zijn Engelse stijfheid. Het ontdooien van Finney komt op het conto van een van zijn leerlingen, die hem bij zijn afscheid als leraar een boek geeft. Niet zomaar een boek: het is Robert Brownings vertaling van het werk van de oude Griekse treurspeldichter Aeschylos. Finney wordt er helemaal week van. Mocht dit u bekend in de oren klinken: het betreft hier de tweede verfilming van het in Engeland zeer populaire toneelstuk van Terence Rattigan. De regie is in handen van Mike Figgis, die hiermee terugkeert naar zijn vaderland, na een periode in Hollywood waar hij onder meer Internal affairs en Mr. Jones maakte. Richard Gere bleef liever thuis.


Demon knight is het eerste deel van een filmisch drieluik dat is afgeleid van de tot tv-serie bewerkte horrorstrip 'Tales from the crypt'. Het verhaal wordt in- en uitgeleid door de cryptkeeper, een gemummificeerd lijk met een morbide gevoel voor humor. Het draait allemaal om de bloederige strijd tussen twee noeste kerels. De een is overtuigd satanist en heeft een angstaanjagende kudde demonen tot zijn beschikking, de ander moet voorkomen dat de duivel de mensheid onderwerpt en maakt daarbij gebruik van een flesje gevuld met het bloed van Jezus. Het religieuze bloedbad is geregisseerd door Ernest Dickerson, de voormalige cameraman van Spike Lee, die zich de laatste tijd profileert als een bekwaam B-filmer. Demon knight markeert de honderdvijftigste bijrol van levende legende Dick Miller, gezegend met een aanstekelijk gevoel voor humor en de mooiste doorgroefde kop van Hollywood. Miller begon zijn lange carrière in de jaren vijftig bij cultregisseur Roger Corman en is ook te zien in alle films van diens protégé Joe Dante, waaronder twee delen Gremlins. Wij wensen Dick nog heel veel mooie rollen toe.


Rob Roy is een episch kostuumdrama gebaseerd op het leven van de achttiende eeuwse Schotse volksheld Robert Roy MacGregor. De uit Nell en Schindler's list bekende Liam Neeson draagt de kilt. Om zijn clan de winter door te helpen leent hij geld van een nobelman, die echter lang niet zo nobel blijkt als hij zich voordoet. Rob krijgt het ook nog aan de stok met diens gemene assistent, die zijn baas besteelt, Rob de schuld geeft en zich ook nog aan Robs vrouw vergrijpt. De sadistische schavuit wordt gespeeld door Tim Roth, die goed op dreef was in Reservoir dogs en Pulp fiction. In Robs vrouw herkennen we Jessica Lange, onlangs nog goed voor een Oscar naar aanleiding van haar rol in Blue sky. Het motto van de film, "Elke man van eer is een koning, maar niet elke koning is een man van eer", laat aan duidelijkheid niets te wensen over en zou het ook goed doen op een tegeltje. Of de van oorsprong Schotse regisseur Michael Caton-Jones ook een man van eer is vermeldt de persmap niet. Er valt echter wel uit op te maken dat hij na zijn Amerikaanse films Doc Hollywood en This boy's life dolgraag naar Schotland terugkeerde. Daar klagen de buren niet wanneer je eens flink op je doedelzak blaast.


Boys on the side is een roadmovie over drie vrouwen die als vreemden bij elkaar in de auto stappen en natuurlijk steeds hechter bevriend raken naarmate de kilometers verstrijken. Mary-Louise Parker speelt een yuppie met een identiteitscrisis, Whoopi Goldberg een zangeres die haar partner en haar baantje kwijt is en Drew Barrymore een op haar lijf geschreven zwangere mannengek. Voordat u denkt dat het hier om een doldwaze komedie gaat dient u wel te beseffen dat Parker aids heeft, Goldberg lesbisch is en Barrymore op de vlucht is voor de politie. Dat belooft veel Emotionele Momenten. Om die te verluchtigen zingt Whoopi enkele liedjes en bestaat de rest van de soundtrack uit een keur van beroemde vrouwenpopsongs. Het onderwerp past uitstekend in het oeuvre van regisseur Herbert Ross, die zich in The turning point en Steel magnolias ook al met vrouwenvriendschappen bezighield.


Rudyard Kipling's The jungle book is een Disney-film, maar het betreft hier voor de afwisseling nu eens geen opnieuw uitgebrachte animatiefilm uit den ouden draaidoosch. Mowgli is een echte man van vlees en bloed, gespeeld door de Hawaiiaan Jason Scott Lee, die hiervoor op uitstekende wijze kung-fu legende Bruce Lee vertolkte in Dragon: the Bruce Lee story. Net als in het Paaseiland drama Rapa Nui worden Lee's opwindende fysieke kwaliteiten verpakt in een miniscuul lendedoekje. Het klassieke verhaal toont ons hoe Mowgli opgroeit tussen de dieren in het Indische oerwoud, verliefd wordt op een jeugdvriendinnetje en het aan de stok krijgt met Engelse kolonisten. In tegenstelling tot Disney's beroemde animatie-versie hebben zijn behaarde junglevriendjes wel namen, maar kunnen ze niet spreken. Leg dat maar eens aan uw kinderen uit. Regisseur en scenarioschrijver Stephen Sommers verfilmde twee jaar geleden ook al een beroemd jeugdboek voor Disney, Mark Twains 'The adventures of Huckleberry Finn'. Die film heeft de Nederlandse bioscopen niet gehaald.


Snake eyes is een film van Abel Ferrara met Harvey Keitel in de hoofdrol. Dat schept hooggespannen verwachtingen, want het duo maakte hiervoor samen het ongehoord sterke Bad lieutenant. Het scenario van die film was echter van de hand van Zoe Lund, terwijl Ferrara dit keer terugvalt op zijn vaste schrijfpartner Nicholas St. John. Dat levert een beduidend minder overtuigende film op. Keitel speelt een regisseur die bij de opnamen van de film Mother of mirrors op een extreme manier naar realisme streeft. Aangezien zijn project over een op drugsgebruik en overspel stuklopende relatie gaat lopen de spanningen tussen Keitel en zijn door Madonna en James Russo gespeelde acteurs hoog op. Keitels huwelijk heeft er ook flink onder te lijden, want de regisseur begint zelf een buitenechtelijke verhouding met zijn hoofdrolspeelster. Als Snake eyes een getrouwe afspiegeling is van de werkwijze van Ferrara en Keitel rijst de vraag hoeveel kilo Colombiaans poeder er op de set van Bad lieutenant doorheen gejaagd werd. Getuige de nog witgepoederde neus van de regisseur bij zijn bezoek aan het festival van Cannes twee jaar geleden lust hij er in ieder geval wel pap van.


Highlander 3: the sorcerer heeft dezelfde hoofdrolspeler en hetzelfde onderwerp als de vorige twee films over de onsterfelijke Schotse zwaardvechter Connor MacLeod, maar de scenarioschrijver doet zijn best om liefhebbers van de serie zoveel mogelijk in verwarring te brengen. De eerste film speelde zich af in het zestiende eeuwse Schotland en het New York van de jaren tachtig, het tweede deel was gesitueerd in 1999 en 2024, het derde deel beslaat zo'n beetje alle periodes daartussen. De door Christopher Lambert gespeelde Schot is namelijk sinds 1536 onsterfelijk. Hij bevindt zich dit keer niet alleen in het hedendaagse New York, maar ook in het oude Japan. Voor een rol in de Franse revolutie is hij ook niet te beroerd. Het doel van zijn tijdreis is het onthoofden van zijn tegenstander, gespeeld door Mario Van Peebles. Sean Connery en regisseur Russell Mulcahy hielden het na twee delen voor gezien, zodat Andy Morahan met deze film zijn regiedebuut kon maken. Net als zijn voorganger heeft hij een ruime ervaring met het maken van videoclips, die meestal wel goed te volgen zijn.


Safe passage toont net als Little women dat Susan Sarandon in de ogen van Hollywood de ideale moederkloek is. Dit keer omvat haar kroost maar liefst zeven zonen. Een ervan doet dienst bij de Amerikaanse marine en is gestationeerd in het Midden-Oosten. Wanneer terroristen een aanslag plegen op zijn basis komt het gezin bij elkaar in afwachting van een bericht van overzee. Met kaartspel en het bekijken van familiekiekjes proberen ze de tijd te doden, terwijl mama Sarandon zich afvraagt wat ze nu eigenlijk voor leven leidt. Intussen voert papa Sam Shepard strijd tegen het verlies van zijn gezichtsvermogen. Vergeet dus niet uw zakdoek bij de hand te houden, wanneer u deze eerste film van toneelregisseur Robert Allan Ackerman gaat bekijken.

Bart van der Put

Naar boven