Video - juni 1995, nr 157

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


The Langoliers
Tom Holland
Het enorme verkoopsucces van de griezelromans van auteur Stephen King heeft tot een groot aantal verfilmingen geleid, waarvan er slechts drie echt geslaagd zijn: David Cronenbergs The dead zone, Rob Reiners Misery en George Romero's The dark half. Sinds een paar jaar belandt Kings werk met enige regelmaat op de beeldbuis, waarbij een speelduur van drie tot zes uur de mogelijkheid biedt om de epische stijl van de auteur te behouden. De miniserie The Langoliers is gebaseerd op een van de spannendste verhalen uit zijn oeuvre. Een tiental reizigers wordt na een dutje in een vliegtuig wakker en ontdekt dat alle medepassagiers en de bemanning spoorloos zijn verdwenen, met achterlating van hun bagage en hun prothesen, uiteenlopend van vullingen uit geplombeerde kiezen tot pacemakers. Een van de passagiers is piloot en slaagt erin het toestel aan de grond te zetten, maar ook daar is het niet pluis: de tien reizigers lijken de laatste mensen op aarde te zijn en vanachter de horizon klinkt een huiveringwekkend geluid dat steeds dichterbij komt. De verfilming van dit intrigerende gegeven staat of valt met de rolverdeling. Dean Stockwell (Blue velvet) en Bronson Pinchot (True romance) weten als detective-schrijver en hysterische zakenman nog wel te overtuigen, maar de rest van de cast laat het volledig afweten. Regisseur Tom Holland, eerder verantwoordelijk voor de geslaagde popcornhorror van Fright night en Child's play, toont zich van zijn vlakste kant en slaagt er niet in zijn acteurs-ensemble tot enige emotie te verleiden. Dat The Langoliers toch nog weet te boeien is geheel te danken aan Kings ijzersterke verhaal. De koning is dood, lang leve de koning.
Bart van der Put


Crooklyn
Spike Lee
Het begint al meteen zeer nostalgisch. Crooklyn, de nieuwe film van Spike Lee, opent met het kleurrijke straatleven in een zwarte buurt in Brooklyn, jaren zeventig. Het is altijd zomer in dat soort straten, en iedereen is buiten. Een heel scala aan kinderspelletjes passeert de revue, met een prominente rol voor het beroemde rondhangen op de trappen. Nostalgie en kinderen, daar draait het om in Crooklyn. Centraal staat de tienjarige Troy, een vertederend en vroegwijs schoffie dat tussen haar vier altijd pesterige broers heeft geleerd om stevig van zich af te bijten. In huize Carmichael is er altijd ruzie: tussen de kinderen onderling, tussen de kinderen en hun moeder (Alfre Woodard, doorgebroken als verpleegster in Passion fish) of tussen vader en moeder. De kinderen slijten hun tijd met tv-kijken, de buurman pesten en elkaar voor 'nigger' uitschelden. Troy zwerft er zo'n beetje tussendoor, gaat uit logeren bij kakkerige familieleden en verliest bij terugkeer haar moeder aan kanker. Om de een of andere duistere reden gaat in films over gezinnen in de jaren zeventig de moeder altijd dood aan kanker. Heel dramatisch is dat in dit geval niet, want erg betrokken bij de familie Carmichael zijn we ons in de loop van deze zoetige film niet gaan voelen. Hun geruzie, geluk en geldproblemen dreutelen voorbij zonder emotie of motief. De zeggingskracht uit Lee's andere films is volkomen afwezig: Crooklyn maakt een zeer ongeïnspireerde indruk. De jaren zeventig dienen vooral om de met soulpijpen uitgedoste Show Train Dancers op tv te kunnen laten zien en om de film vol te stoppen met weinig functionele liedjes uit die periode. Geweld bestond toen nog niet, dus het rondhangen op de trappen kan volop worden geïdealiseerd. Lee staat zelf als derde acteur vermeld, maar speelt niet meer dan een piepklein bijrolletje als suffe lijmsnuiver. Het is opmerkelijk dat een film van Spike Lee niet in de bioscoop wordt uitgebracht, maar ook niet helemaal onterecht. Hopelijk heeft Lee zich bij het maken van de dit najaar verwachte film Clockers wat meer opgewonden. Als hij kwaad is is hij veel beter.
Mark Duursma


Jason's lyric
Doug McHenry
Jason's lyric wordt aangeprezen als het Romeo en Julia verhaal van de jaren '90. Dat stemt somber, want romantisch is de film allerminst. Het geweld is zo overheersend dat je van goeden huize moet komen om nog ontvankelijk te zijn voor het liefdesverhaal, dat de film pretendeert uit te dragen. In geen enkel opzicht stijgt deze produktie uit boven het gros aan middelmatige videofilms. Romeo en Julia zijn dit keer weliswaar zwart, maar deze positieve ontwikkeling wordt ruimschoots teniet gedaan door de rest van de film. De personages krijgen zo weinig diepgang dat je met behulp van een paar gegevens, de rest van het plaatje met je ogen dicht kunt invullen. Sinds de gewelddadige dood van zijn vader, een gestoorde Vietnamveteraan, is Jason de steun en toeverlaat van zijn moeder. Zijn broer Josh die regelmatig in de gevangenis verblijft, baart de familie grote zorgen, ook al doet Jason werkelijk alles om zijn broer te redden. Helaas altijd net op de verkeerde manier. Jason wordt verliefd op de knappe Lyric, een meisje uit de buurt, wiens leven ook wordt overschaduwd door een misdadige broer. Samen besluiten zij te vluchten en elders een mooier leven op te bouwen. Voor het zover is worden zij echter bijna uit elkaar gedreven door de ellende die hun broers aanrichten. Het verhaal is mierzoet, uiterst voorspelbaar en verloopt bijzonder traag. Om het gewenste effect te bereiken is zowel bij de liefdesscènes als de geweldescalaties alles uit de kast gehaald. Muziek, bloemenvelden, beelden in slow motion als het om liefde gaat en rauwe, bloederige beelden met veel geschreeuw, kettingzagen en geweren als het om geweld gaat. Voorvallen uit het verleden worden door middel van flashbacks tot in den treure herhaald zodat je compleet murw bent wanneer het liefdeskoppel eindelijk aan het begin staat van hun reis naar het geluk.
Denise van Laar


Fall time
Paul Warner
Een van de eigenschappen van Hollywood-producenten is dat ze een beproefde succesformule het liefst een paar keer herhalen. Met Fall time toont regisseur Paul Warner zich een duidelijke adept van de gangsterfilms van Quentin Tarantino. De vaste ingrediënten van dit genre zijn in de eerste plaats natuurlijk een bankoverval en een paar medogenloze criminelen. Tarantino's invloed toont zich echter vooral in het gedrag en het bijzondere taalgebruik van de gangsters. Ze zijn op een haast vanzelfsprekende manier geweldadig en hun woordkeuze is opvallend komisch en intelligent. Het zit de overvallers, gespeeld door Mickey Rourke en Stephen Baldwin, bepaald niet mee. Hun doordachte plannetje wordt op een stuntelige manier ongewild gedwarsboomd door een drietal scholieren. Het is hun laatste schooldag en ze willen nog een spectaculaire stunt uithalen. Laten ze die nou net bij dezelfde bank gepland hebben als de twee overvallers. Het zaakje loopt volledig uit de hand, want een van de overvallers wordt door de onwetende scholieren ontvoerd. De afloop is, geheel in de stijl van het pulpgenre, zeer bloederig. De doden vallen letterlijk over elkaar heen. Maar er is toch nog een lichtpuntje aan te wijzen. Dat is het personage van de vrouwelijke medeplichtige van de twee overvallers. Heel luchtig en overtuigend gespeeld door Sheryl Lee. De meest opvallende scene is die waarin zij één van de scholieren zijn eerste sexuele ervaring bezorgd. Door haar inbreng krijgt het verhaal ook een origineel en verassend einde. Ondanks het te hoge Tarantino-gehalte, toch een leuke film voor een regenachtige zondagmiddag.
François Stienen

Naar boven