Verwacht - september 1995, nr 159


Braveheart is een epische kostuumfilm van en met Mel Gibson, die als regisseur debuteerde met The man without a face. Verborg hij in die film zijn gezicht nog achter een dikke laag make-up, dit keer gooit Mel zijn fysieke kwaliteiten weer als vanouds in de strijd. Hij speelt de Schotse volksheld Willam Wallace, die aan het eind van de dertiende eeuw ten strijde trok tegen de Engelse overheersing, daartoe geïnspireerd door de liefde voor zijn vrouw. Dat lijkt een goede Schotse gewoonte, want Liam Neeson deed onlangs hetzelfde in Rob Roy. Mel probeert zijn concurrent onder meer te overtroeven met enorme veldslagen met duizenden figuranten, gekleed in drie kilometer Schots geruite stof. Maar de paar meter die hij om zijn eigen gordel drapeerde vormen zijn sterkste troef, want in zo'n kilt oogt Mel natuurlijk een stuk beter dan Liam. Sophie Marceau is te bewonderen in haar eerste Engelstalige rol.


When night is falling is de nieuwe film van de Canadese regisseur Patricia Rozema, bekend van haar debuut I've heard the mermaids singing en minder van haar tweede film White room. De titel verwijst naar de slotspeech uit Ingmar Bergmans Fanny och Alexander, waarin de Zweedse grootmeester zijn publiek adviseerde toch vooral de bloemetjes buiten te zetten, want voor je het weet is het uit met de pret. In Rozema's film neemt Camille, de vrouw van een protestantse dominee, het advies ter harte nadat haar hondje is overleden. Ze plant haar spreekwoordelijke bloemetjes in het circus, waar de flamboyante Petra haar probeert te verleiden. Het biseksuele overspel tussen kansel en piste leverde Rozema een aardige reeks publieksprijzen op filmfestivals op, maar de pers was minder enthousiast. Het is ook altijd hetzelfde liedje op die festivals.


Under siege 2 markeert de terugkeer van de bottenbrekende kok Casey Ryback, gespeeld door de permanent gefronste, altijd even onsympathieke actieheld Steven Seagal. Stond hij in de eerste film aan boord van een marineschip in een potje te roeren, dit keer serveert hij zijn stoofschotel aan boord van een luxe trein. Vanzelfsprekend wordt de trein gekaapt door brute terroristen, die met behulp van een satelliet Washington willen opblazen. Al even vanzelfsprekend verruilt Seagal zijn koksmuts voor een pistool om vervolgens het rapaille op te ruimen. De pijntrein werd bestuurd door regisseur Geoff Murphy, die niet kon voorkomen dat Seagal voor de soundtrack het pakkende lied 'After the train has gone' schreef en zong. Seagal als singer/songwriter? Nadat hij met On deadly ground zijn regiedebuut maakte kijken we nergens meer van op.


Judge Dredd is de tweede film van de jonge Engelse regisseur Danny Cannon, die weinig overtuigend debuteerde met het gangsterdrama The young Americans, maar desondanks toch tachtig miljoen dollar en Sylvester Stallone tot zijn beschikking kreeg voor deze stripverfilming. Stallone speelt in de titelrol een quasi-fascistische politieman, rechter en beul die in het New York van de 22ste eeuw de misdaad bestrijdt. Zijn gevaarlijkste opponent is Armand Assante, die de beste robot uit de filmgeschiedenis aan zijn zijde vindt. Stallone wordt daarentegen opgescheept met Rob Schneider, die de slechtste komische noten uit de filmgeschiedenis verzorgt. U mag raden wie er uiteindelijk aan het langste eind trekt.


Belle époque is een lichtvoetige erotische komedie van de Spaanse regisseur Fernando Trueba. In de lente van 1931 trekt een door Jorge Sanz gespeelde jonge deserteur door het zorgeloze Spanje van het pre-Franco tijdperk. Hij krijgt onderdak bij een kunstschilder op leeftijd en kan zijn lol niet op wanneer diens vier aantrekkelijke dochters arriveren. De persmap meldt dat er vervolgens sprake is van "dagen waarin erotiek en lust, niet gebonden aan regels, op charmante wijze centraal staan". Dat belooft wat. De Spaanse frivoliteiten legden Trueba in ieder geval geen windeieren: in zijn vaderland was zijn film een groot succes en werd hij overladen met prijzen, waarna de regisseur ook nog de Oscar voor de beste buitenlandse film in de wacht sleepte.


Golden balls (Huevos de oro) zet de bekrompen idealen van de Spaanse macho te kakken. Benito, gezegend met een stevig paar Gouden Ballen, werkt zich op van kruimeldief tot projectontwikkelaar. Hij is gek op Dalí en Julio Iglesias en zijn grootste wens is een wolkenkrabber met zijn naam erop. De weg naar zijn betonnen fallus is bezaaid met Spaanse Schonen, waaronder een door María de Medeiros gespeelde bankiersdochter. Zij trouwt met Benito, maar hij kan zijn ballen niet in bedwang houden. Het betreft hier dus een typische Bigas Luna film. Van de regisseur was vorig jaar Jamón jamón te zien. Javier Bardem speelde daarin een rol als dekhengst en neemt dit keer de centrale rol van Benito voor zijn rekening. Van de hammen naar de ballen, die Bardem komt er wel.


Geest uit de polder is de debuutfilm van Karin van den Born. In deze documentaire richt ze haar camera op de inwoners van het Noord-Hollandse dorp Langedijk. Als na een periode van ruilverkavelingen de rust in het dorp eindelijk lijkt teruggekeerd komt het gemeentebestuur met grootse plannen voor een nieuwe woonwijk en een nieuw gemeentehuis. Dat stuit op verzet binnen de dorpsgemeenschap. Mochten de Langedijkse boeren u koud laten, bedenk dan dat de problemen in de 'Koolschuur van Nederland' symbool staan voor grotere vraagstukken als de uitbreiding van Schiphol, de Betuwelijn en de stadsprovincies. Langedijk is overal, zoveel is duidelijk.

Bart van der Put

Naar boven