Video - september 1995, nr 159

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


Radioland murders
Mel Smith
George Lucas stond na het fenomenale succes van zijn Star Wars trilogie en zijn samenwerking met Steven Spielberg in de Indiana Jones trilogie te boek als een van de machtigste filmbonzen in Hollywood. De laatste jaren houdt hij zich vrijwel uitsluitend met technische vernieuwingen bezig. Zo resulteerde zijn wens naar een perfect bioscoopgeluid in het THX-systeem dat menig Amerikaanse blockbuster van een overdonderende soundtrack voorziet. Als filmmaker liet Lucas lange tijd niets van zich horen, maar nu is er dan Radioland murders, waarvoor hij het verhaal schreef en als producent optrad. Net als zijn eerste hit American graffiti is deze ode aan het radiotijdperk doortrokken van een nostalgische hang naar het Amerika van voor Vietnam en Watergate. De film speelt zich geheel af in de studio's van de radiozender WBN, die met een reeks hoorspelen en muzikale entr'actes zijn eerste nationale uitzending verzorgt. Wanneer een saboteur roet in het eten gooit door een aantal WBN-medewerkers te vermoorden valt de verdenking op een door Brian Benden gespeelde scenarioschrijver, die op hysterische wijze zijn onschuld probeert te bewijzen en terloops ook nog een huwelijkscrisis bezweert. Hysterisch is hier het sleutelwoord. Onder de noemer slapstick rent onze held trappen op en af, knalt hij met zijn hoofd tegen openslaande deuren en slaagt hij er maar niet in grappig over te komen. Tussen de bedrijven door wordt de kijker getrakteerd op imitaties van oude radiosterren, van de Andrew Sisters tot Peter Lorre, of op de authentieke Toppers van Toen, zoals de stokoude komiek George Burns. Leuk wordt het nooit. Het wordt tijd dat Lucas niet langer om de hete brij heen draait en eindelijk de zes nieuwe Star Wars films maakt die hij herhaaldelijk heeft beloofd.
Bart van der Put
Te huur vanaf 12 september.


Speechless
Ron Underwood
Het grootste verhaal van de Amerikaanse presidentscampagne in 1992 was, naast de stoet minnaressen van Bill Clinton, de relatie tussen de campagneleider van Clinton en de tekstschrijfster van George Bush. Officieel met elkaar in oorlog en 's avonds op één kussen. 'Hoe doen ze dat?' vroeg de Amerikaanse pers zich af bij gebrek aan betere verhalen en de Amerikaanse late night talkshowhosts lieten een spervuur van oneliners op deze verdachte situatie los. Speechless van Ron Underwood is gebaseerd op dit gegeven. Geena Davis, die de film tevens produceerde met haar Finse echtgenoot Renny Harlin, schrijft voor een democratische Senaatskandidaat en leert Michael Keaton (ex-Batman) kennen, een gesjeesde comedyschrijver, die er bij wordt gehaald om de republikeinse campagne een beetje op te peppen. Bij hun eerste ontmoeting is er nog verwarring over de identiteit maar al snel komen ze er achter dat er tussen hun liefde een politieke kloof loopt. Speechless is best een aangename film, mede door de charmante hoofdrollen, maar de film heeft werkelijk geen enkel venijn. Als politieke parodie schiet hij hopeloos te kort want we weten allemaal dat de politieke realiteit nog absurder is dan hier wordt vertoond. Als komedie mist hij de scherpte van goede dialogen en wat betreft de romance: het ligt er zo dik bovenop dat ze elkaar zullen krijgen, dat elke omleiding tijdsverspilling lijkt. Speechless zal de geschiedenis ingaan als de film met de laatste lopende rol van Christopher Reeve, die de verloofde van Geena speelt. Vlak na de opnamen stortte de ex-Superman van zijn paard en raakte hij verlamd. Met de rol van Beijing Bob, een soort Peter Arnett meets Harmen Roeland, nemen we afscheid van Reeve. Geen bloemen en flauwe grappen graag.
Mark Moorman
Te huur vanaf 19 september.


Tollbooth
Salomé Breziner
Twin Peaks was een groot succes, dus blijven imitaties niet uit. Nou ja, imitatie: 'Waar Twin peaks eindigt, begint Tollbooth', luidt de nogal overmoedige aanbeveling op de videocassette. Helemaal onterecht is de slagzin overigens niet, want het ontbreekt de makers van Tollbooth niet aan lef. Wel aan orginaliteit, maar wie zich enigszins kan vinden in het principe 'beter goed gejat dan slecht verzonnen' beleeft aan Tollbooth een hele aardige film. Voor alle Twin Peaks-ingrediënten is gezorgd: een letterlijk en figuurlijk broeierige sfeer in een dorpje, seksuele frustratie, incest, persoonlijke geheimen en natuurlijk een lijk. In het middelpunt van de film staat Jack (Lenny van Dohlen), een niet al te snuggere tolwegbeambte, die graag wil trouwen met de blonde pompbediende Doris (Fairuza Balk). Doris houdt de boot af, omdat zij pas wil trouwen als haar verdwenen vader weer terugkeert. Dat klinkt psychisch niet helemaal gezond en inderdaad zien we in blauwe flashbacks Doris en haar vader in heftige vrijscènes gewikkeld. Om een ingewikkeld scenario kort te maken: Jack vermoordt per ongeluk Doris' vader, waarna Jacks vriend, die eigenaar is van een winkel waarin sportvissers volop marteltuig kunnen vinden, wel raad weet met het lijk. In een eenmalige aanbieding prijst hij zijn unieke aas aan, bereid volgens geheim recept. Tollbooth doet een beroep op gevoel voor cult, maar wie dat bezit wordt niet teleurgesteld. Temeer niet daar het camerawerk uitstekend is. Wie ook nog van Jiskefet houdt, komt dubbel aan zijn trekken, want in de viswinkel voert Jack een conversatie met zijn vriend over vishaakjes ("Je moet de eetgewoonte kennen van je prooi") die zo overgeplant kan worden naar Jiskefets dierenwinkel.
Jos van der Burg
Te huur vanaf 30 augustus.


Love affair
Glenn Gordon Caron
Sinds het succes van Sleepless in Seattle geldt het weer als toppunt van romantiek: afspreken op de top van het Empire State Building. Een tegel met een gegraveerd hart wijst de toeristen op de ontmoeting tussen Meg Ryan en Tom Hanks. Hun romance was geïnspireerd door An affair to remember (1957), met Cary Grant en Deborah Kerr. Die film was op z'n beurt een remake van Love affair (1939), eveneens van Leo McCarey. En nu is er weer een film met die titel, met in de hoofdrollen Warren Beatty en Annette Bening, ook in werkelijkheid heel gelukkig met elkaar. Net toen Annette een paar jaar geleden dreigde door te breken als leuke actrice, wierp zij zich op Warren en werd ze bekend als de vrouw die erin slaagde om HHollywoods grootste macho tot het vaderschap te verleiden. Sindsdien doet het echtpaar niet meer zo veel aan film. Maar deze veredelde home movie wilden ze kennelijk graag doen, met Beatty als producent. Love affair is een hopeloos mislukte poging het oude Hollywood nog eens dunnetjes over te doen. Een melodrama uit de oude doos moest het kennelijk worden, maar het is een anachronistische draak. De twee gelieven belanden door een noodlanding van hun vliegtuig samen op een schip, kwakkelen thuis nog wat verder met hun beider verloofdes en vinden elkaar aan het eind van de film pas weer. Annette zit inmiddels in een rolstoel want op weg naar het Empire State Building liep ze onder een auto. Warren speelt gewoon zijn patserige zelf en doet zo min mogelijk zijn mond open. Avondjurken, zonsondergangen, zwoele blikken, kerstsfeer, weëige kindertjes, het zit er allemaal in. Zonder een greintje ironie, maar met vette violen van Ennio Morricone en smaakvolle belichting. Katherine Hepburn speelt een bijrol als wijze tante op Tahiti. En het echtpaar Beatty ziet er nog steeds heel verliefd uit.
Mark Duursma
Te huur vanaf 5 september.

Naar boven