Verwacht - oktober 1995, nr 160


Mortal kombat van regisseur Paul Anderson is de verfilming van het gelijknamige computerspelletje, waarin Westerse en oriëntaalse knokspecialisten elkaar met rake klappen naar het leven staan. Eerder dit jaar resulteerde een dergelijke verfilming in de beroerde actiefilm Streetfighter, met Jean-Claude Van Damme. Aan de Amerikaanse bioscoopkassa's werd het Belgische computerwonder volledig verpulverd door deze nieuwe variant. En dat terwijl de Belg aanmerkelijk populairder is dan Christopher Lambert, die hier wordt opgevoerd als de dondergod Rayden. De Franse donder krijgt dan ook ondersteuning van een enorm leger trucagespecialisten, dat onder meer het vierarmige monster Goro tot leven wekte. Vier armen betekent twee paar biceps, dat zijn twee biceps meer dan Van Damme. Kassa! Goro, Lambert en Anderson zijn bovendien lief voor dieren, want de Amerikaanse dierenbescherming prijst het drietal om de wijze waarop het tijdens de opnamen met slangen en insekten omging. Niet één vlieg raakte geblesseerd, zo meldt de persmap met gepaste trots. Die jongens verdienen de Nobelprijs.


Der bewegte mann is een zedenkomedie van regisseur Sönke Wortmann, die er in Duitsland maar liefst zes miljoen bezoekers mee naar de bioscoop wist te lokken. De film werd in eigen land meermalen bekroond, om nog maar te zwijgen over de pers- en publieksprijzen die hij op het Peniscola Filmfestival in Spanje ontving. Nee, dat festival bestaat echt. In deze stripverfilming wordt de verstokte versierder Axel door zijn vriendin Doro uit hun huis gezet, want hij kan het lonken niet laten. Omdat al zijn ex-vriendinnen hem de toegang tot hun woning ontzeggen trekt hij samen met zijn papegaai bij homo-vriend Walter in. Die heeft wel trek in een verzetje. Waarop Axel zijn toevlucht bij Norbert zoekt. Norbert is ook een nicht en, u voelt 'm al aankomen, valt als een blok voor de opgejaagde hetero. Tot overmaat van ramp begint spijtoptante Doro te vermoeden dat Axel ook zo is. Een papegaai, een opgejaagde hetero, twee opdringerige nichten en een twijfelende vrouw. Zes miljoen bezoekers in Duitsland. Wij branden alvast van nieuwsgierigheid.


La vengeance d'une blonde stelt de vraag: wat te doen als je echtgenoot zich op zijn werk volledig laat inpalmen door zijn bazin die hem Gouden Bergen belooft? De echtgenoot in kwestie is journalist bij een tv-station, wordt door zijn bazin gepromoveerd tot nieuwslezer, haalt vervolgens een spectaculaire kijkdichtheid en verliest daarbij zijn integriteit en gezin steeds meer uit het oog. Zijn blonde vrouw weet wat haar te doen staat: wraak nemen op die bazin. In deze doldwaze Franse komedie speelt de in eigen land razend populaire komiek Christian Clavier de rol van nieuwslezer. Clavier was eerder te zien in Les visiteurs, het grootste kassucces uit de Franse geschiedenis. Die film ging in Nederland genadeloos onderuit. Of de regie van Jeannot Swarc het tij ditmaal keert valt te betwijfelen. De Fransman werkte lange tijd in Hollywood, maar had met Jaws 2, pardon Les dents de la mer deux, slechts één bescheiden succesje. Die arme Fransen toch, ze hebben het maar moeilijk.


Nine months betekende twee maanden geleden de lakmoesproef voor Hugh Grant. Zijn eerste Amerikaanse film opende in de Verenigde Staten vlak na de ophef rond zijn orale slippertje met een dame van lichte zeden. De hamvraag was: houden de Amerikanen nog wel van de stuntelige Engelsman? Het antwoord was een volmondig: Ja, wij houden massaal van De Stuntel. Waarbij de aanwezigheid van Chris Columbus achter de camera nog extra gewicht in de schaal legde. De regisseur van de successen Home alone 1 & 2 en Mrs. Doubtfire noemt Grant "de vijfde Beatle" en "de Engelse Woody Allen". Toe maar! De Stuntel speelt in deze herverfilming van het Franse Neuf mois een gelukkige yup die zijn zorgeloze levenstijl bedreigd ziet worden door het nieuws dat zijn door Julianne Moore gespeelde vriendin zwanger is. Tom Arnold en Jeff Goldblum staan hem bij met verwarrende adviezen, terwijl zijn vriendin aangewezen is op de diensten van Robin Williams, die een Russische dierenarts speelt. U begrijpt: dat wordt lachen!


Species is Engels voor diersoort. Het gaat hier om een diersoort van buitenaardse afkomst, ontworpen door de Zwitserse kunstenaar Giger. Hij bedacht eerder de monsters uit de Alien trilogie, zodat de MGM-studio deze als blockbuster vermomde B-film van Roger Donaldson als een soort Alien 4 kan verkopen. Amerikanen stonken er in grote getalen in. Het draait allemaal om een wulpse blondine met buitenaards DNA in haar bloed. Ze ontsnapt uit een laboratorium en heeft maar één agendapunt: ze moet bevrucht worden en wel zo snel mogelijk. Zelden zo'n idioot excuus gehoord om Opwindend Bloot in een film te krijgen. Maar het wordt nog gekker. Ben Kingsley, ex-Ghandi, stelt een superteam van experts samen om het loopse buitenaardse teefje te zoeken. Naast een antropoloog en een moleculair biologe (komen altijd van pas) herkennen we Michael Madsen, jager op groot wild, en Forest Whitaker. Forest speelt een empath. Dat is iemand die empathie voelt. Voor de ouderen onder u: denk aan Peter Hurkos, voor de jongeren: vergeet Rasti Rostelli. De blondine wordt gespeeld door debutante Natasha Henstridge, het Oil of Ulay meisje van Canada. Tja.


The secret of Roan Inish is de nieuwe film van John Sayles, die zich na een periode als scenarioschrijver in de B-film fabriek van Roger Corman met kleine parels als The brother from another planet, City of hope en Passion fish opwierp als eigenzinnig filmtalent. Voor zijn nieuwe film verlegde hij zijn werkterrein van de Verenigde Staten naar Ierland, waar hij zich verdiepte in de Keltische mythologie. De elfjarige Fiona laat in de film haar dronken vader in Dublin achter om bij haar grootouders in een vissersdorpje op kracht te komen. Daar raakt ze gefascineerd door de legendes rond het eilandje Roan Inish, dat slechts bewoond wordt door zeehonden. Wanneer ze te horen krijgt dat ze afstamt van een Selkie, half mens, half zeehond, slaat haar fantasie op hol. Dat levert vast een hele mooie film met veel fraaie landschappen en fijne Ierse muziek op. Overigens wordt die andere film over een jong meisje en een zeehond, Andre, deze maand ook nog in de bioscoop verwacht. Waar twee zeehonden vechten om een been...


Operation dumbo drop draagt het predikaat 'waargebeurd'. Tijdens de Vietnam-oorlog beloofde een kapitein van de Groene Baretten de inwoners van het dorpje Dak Nhe een nieuwe olifant voor een religieuze ceremonie. Wat er met de oude olifant gebeurd was vermeld de persmap niet, er staat wel in dat 'elephant consultant' Richard Lair maar liefst vijfhonderd dikhuiden auditie liet doen voordat hij een passende stand-in voor ster Tai gevonden had. Dat was hard nodig, want die malle soldaten brachten de olifant met behulp van vliegtuig en parachute naar het dorp. Waarmee weer eens bewezen is dat de Vietnam-oorlog eigenlijk hartstikke leuk was. Vooral in de optiek van Dumbo-producent Disney, die voor de regie Simon Wincer aantrok. De Australische filmmaker leverde eerder Free Willy af, dus het mennen der dikhuiden was hem wel toevertrouwd.


Sleeping beauty, in goed Nederlands Doornroosje, is alweer een Disney-animatiefilm uit den ouden draaidoosch, die opnieuw van stal wordt gehaald. De klassieke film werd in 1959 onder supervisie van Clyde Geronimi voltooid en vertelt het al even klassieke sprookje over de prinses, de heks, het spinnewiel, het langdurige dutje en natuurlijk de prins. En dat alles begeleid door de zalvende klanken van Tsjaikovski's 'Schone Slaapster'. Intussen wacht de ware Disney-fan op de nieuwe tekenfilm Pocahontas, die het in de Verenigde Staten lang niet zo goed deed als The lion king en Alladin. Het zal de Disney-bobo's niet deren: ze kochten onlangs het grote Amerikaanse tv-station ABC op en mogen tot hun vreugde constateren dat het EuroDisney pretpark nu eindelijk geld begint op te brengen. En zo kwam alles toch nog op zijn pootjes terecht en leefden ze nog lang en gelukkig.

Bart van der Put

Naar boven