Verwacht - november 1995, nr 161


Assassins & Desperado
Zijn kennis van de Engelse taal is nog niet al te best, om over zijn dictie nog maar te zwijgen. Net als Arnold Schwarzenegger lukt het hem echter toch om Hollywood aan zijn voeten te krijgen. Waar de Oostenrijkse Eik zijn imposante biceps gebruikte beschikt Antonio Banderas ook over een sterke troefkaart. De Spaanse Adonis is een meester in de Broeierige Blik: wanneer Banderas zijn troef uitspeelt vallen de mussen van het dak en vrouwen in katzwijm. Dat laatste leidde er toe dat El Banderas in Los Estadas Unidas hoofdzakelijk in romantische rollen te zien was, met als 'hoogtepunt' Miami rhapsody, waarin hij aan Mia Farrow werd gekoppeld. Dat het nóg gekker kan blijkt uit Banderas' affaire in het echte leven: samen met Melanie Griffith siert hij al maanden de Amerikaanse roddelkolommen. Zijn indrukwekkende vertolking van een sadistische bloedzuiger in Interview with the vampire lijkt het tij te hebben gekeerd: Banderas is voortaan ook inzetbaar als slechterik. Dankzij de Broeierige Blik. Geef zo'n man een vuurwapen en de schade is niet meer te overzien.
In Assassins van regisseur Richard Donner speelt Antonio een huurmoordenaar. Hij is op één na de beste ter wereld en ambieert de toppositie op de hitman-parade. Sylvester Stallone staat op een, met stip. Omdat Sly meteen inzag dat hij niet is opgewassen tegen Banderas' seksuele charisma draagt hij voor de gelegenheid wollen vestjes en zet hij regelmatig een brilletje op. Bij voorkeur wanneer hij op zijn notebook-computer met zijn opdrachtgever communiceert. Dat doet hij heel erg vaak. Het echte vuurwerk moet dan ook van Antonio komen en het moet gezegd worden: als de Spanjaard schiet dan vallen er doden, heel veel doden.
Dat besefte Robert Rodriguez ook toen hij voor Desperado een Mexicaans ogende hoofdrolspeler zocht. Rodriguez is de man die het minimale budget voor zijn regiedebuut El mariachi via donaties aan een commerciële bloedbank bij elkaar lekte. Dankzij het succes van die film kreeg hij voor het vervolg genoeg geld om de hele bloedbank leeg te kopen. En dat zullen we weten ook. Antonio neemt hier de mariachi-rol van Carlos Gallardo over. Gallardo was muy sympático in de eerste film en kreeg als dank voor bewezen diensten een bijrolletje toegeschoven, net als Quentin Tarantino die de slapste mop uit zijn carrière vertelt. Steve Buscemi is aanzienlijk beter op dreef in de ijzersterke proloog, waarin hij het beste barverhaal aller tijden vertelt. En Banderas? Banderas is uitstekend als de vleesgeworden engel der wrake. Dankzij die Broeierige Blik. Binnenkort staat hij weer voor Rodriguez' camera. Als Zorro. En dat is geen mop.


Waterland is de verfilming van het gelijknamige boek van Graham Swift. Jeremy Irons speelt de naar de Verenigde Staten uitgeweken Engelse geschiedenisleraar Tom Crick. Hij heeft het niet gemakkelijk: een huwelijkscrisis, dreigend ontslag, opstandig gedrag van leerlingen en jeugdtrauma's spelen hem parten. Hij besluit eens flink uit de school te klappen en biecht voor de klas zijn verleden op. Waarop de film zich naar het Engeland van 1943 verplaatst en Grant Warnock de rol overneemt. Cricks jeugdjaren temidden van een waterrijke omgeving blijken allesbehalve idyllisch, want hij vindt incest, een ongewenste zwangerschap en zelfs moord op zijn pad. Let u vooral ook op Cricks volwassen echtgenote, gespeeld door Sinead Cusack, die in het echte leven ook met Irons getrouwd is. Ze staan op aandringen van regisseur Stephen Gyllenhaal voor het eerst samen voor de camera. Zo hou je een twintigjarig huwelijk spannend.


Rosine is de debuutfilm van Christine Carrière, die zich in acht korte films bezighield met de relatie tussen veertienjarige meisjes en hun moeder alvorens het thema tot speelfilmlengte uit te werken. De door Eloïse Charretier gespeelde Rosine is dol op haar alleenstaande moeder, al wordt haar liefde nauwelijks beantwoord. Wanneer haar vader ineens terugkeert en incestueus gedrag vertoond zit er voor Rosine niets anders op dan te vertrekken. Gezien de omzichtige manier waarop Carrière in de summiere persinformatie over de incest-thematiek schrijft is ze bang dat haar bedoelingen verkeerd begrepen kunnen worden: "Mijn film gaat niet over incest, maar over de liefde tussen een moeder en haar dochter. Ik wil niemand met incest naar de bioscoop lokken." Het is maar dat u het weet.


Colpo di luna is een Italiaans/Frans/Nederlandse co-produktie en markeert het regiedebuut van de tot psychotherapeut opgeleide Alberto Simone. Dat is dus een Italiaan. Hij wendde zijn ervaringen als creatief therapeut aan bij het schrijven van zijn film, waarin de in Istanbul geboren Franse acteur Tcheky Kario de prettig gestoorde Italiaan Nino Manfredi inhuurt voor het opknappen van zijn huis. Manfredi speelt een patiënt van de door de Belg Johan Leysen vertolkte dokter Titto en was volgens de persmap eerder te zien in L'Olandese volante. Leysen dienen wij te kennen van Ben Verbongs La fille aux cheveux rouges, terwijl patient Jim van der Woude ooit in Jos Stellings The pointsman schitterde. Als de film geen Europudding is dan is de persmap dat wel. Het geheel is opgesteld in de Engelse taal, zodat Tcheky Kario's bijdragen aan And the band played on en Operation dumbo drop nog enigszins thuis te brengen zijn. Maar is het nu Kario, Karyo of Karyu? En gaat het eigenlijk wel goed met de Italiaans/Frans/Nederlandse co-produktie?


The net is een computer-thriller van Irwin Winkler, eerder verantwoordelijk voor Guilty by suspicion en Night and the city. Sandra Bullock speelt een eenzame internet-gebruikster. In While you were sleeping speelde ze een eenzame metro-employee. Eerder dit jaar werd dezelfde eenzame Bullock door de Amerikaanse kijkers van MTV tot meest begeerde vrouw van het universum uitgeroepen. Desalniettemin slijt Sandra haar dagen in The net dus allenig voor haar beeldscherm. Wanneer ze een mysterieus computerschijfje in handen krijgt zijn de floppen aan het dansen. Virtuele vijanden wissen haar identiteit uit alle mogelijke bestanden, waardoor haar pinpas en chipknip volkomen waardeloos worden. De digitale degradatie neemt schrikbarender vormen aan als de cybernetische snoodaards er ook nog in slagen politie-computers naar hun hand te zetten. Wat een nachtmerrie! Je zou er haast webvrees en netfobieën van krijgen.


Forget Paris is een romantische komedie geschreven en geregisseerd door Billy Crystal, die bovendien de hoofdrol speelt. Hij probeerde eerder op eenzelfde wijze een hattrick te scoren met Mr. Saturday night, maar passeerde toen nauwelijks de middenstip. Door in te haken op de formule van zijn grootste acteersucces When Harry met Sally hoopt hij nu wel doel te treffen. Dit keer gaat niet Meg Ryan maar Debra Winger in etappes voor de bijl. De aftrap vindt plaats in Parijs, maar dat had u natuurlijk al begrepen. Het was een dolle boel, daar aan de Seine. De persmap meldt dat de Amerikanen van de ene verbazing in de andere vielen. Zo bleken die malle Fransen er lunchpauzes van maar liefst twee uur op na te houden! En die Amerikanen maar denken dat ze na een half uur bikken weer aan de slag konden. Alsof dat al niet gek genoeg was trokken de Fransen er ook nog steevast een fles wijn bij open. Nadat ze drie dagen de chat uit de boom hadden gekeken besloten de yanks ook een slok te nemen. Van wat er daarna gebeurde kunnen ze zich niets meer herinneren.


Something to talk about is de verfilming van een scenario van Callie Khouri, die voor haar debuut met Thelma and Louise een welverdiende Oscar kreeg. Khouri steekt haar Texaanse origine en feministische denkbeelden ook in haar tweede scenario niet onder stoelen of banken. Centraal staat de door Julia Roberts gespeelde dochter van een rijke paardenfokker. Wanneer ze haar man betrapt op overspel ontwaakt ze uit haar lethargische bestaan en vertrekt ze met haar dochter naar haar ouderlijk huis. Tijdens het verblijf bij haar ouderwetse vader en moeder en opstandige zuster neemt ze haar leven en relatie opnieuw onder de loep. Met Khouri aan de basis, Robert Duvall en Gena Rowlands als de ouders, Ingmar Bergmans vaste cameraman Sven Nykvist achter de lens en Lasse Hallström (My life as a dog, What's eating Gilbert Grape?) aan het roer is de kans groot dat Julia Roberts' zieltogende carrière eindelijk een positieve wending krijgt. Temeer daar ze onlangs haar rol in Stephen Frears' langverwachte Dr. Jekyll and Mr. Hyde verfilming Mary Reilly voltooide en momenteel in Neil Jordan's Michael Collins speelt. Die Julia komt er wel.


Jade van regisseur William Friedkin is de verfilming van een scenario van Joe Eszterhas, de man die Paul Verhoevens Basic instinct en Showgirls schreef. Als u minderjarig bent kunt u dit stukje misschien beter niet lezen. Joe houdt namelijk van gevaarlijke vrouwen, schunnige teksten en stevige neukpartijen. De gevaarlijke vrouw in Jade wordt gespeeld door Linda Fiorentino. Dat zij dat heel goed kan bewees ze in John Dahls uitstekende film noir The last seduction. Daarin liep ze een dorpscafé binnen en sprak de onvergetelijke woorden: "Wie moet ik hier pijpen om een drankje te krijgen?" Daar kon Joe nog een puntje aan zuigen. Maar Joe weet in Jade ook van wanten. Wanneer een detective de gouverneur van Californië aanspreekt op een slippertje roept deze verontwaardigd uit: "Wil je de toekomst van onze staat soms in gevaar brengen omwille van één harig kutje en een kwak sperma?" De berichten die ons tot nu toe over Showgirls bereikten melden dat Joe zichzelf heeft overtroffen. Het Amerikaanse vakblad Variety repte over een instant cult-klassieker voor liefhebbers van slechte films en tenenkrommende dialogen. Wij hebben nu al rode oortjes.

Bart van der Put

Naar boven