Video - november 1995, nr 161

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


De nietsnut
Ab van Ieperen
'De veelbesproken film eindelijk te zien!', zo luidt de slogan van de producent die er dankzij het geruchtmakende conflict met de regisseur voor zorgde dat De nietsnut nu pas te zien is. Na ruzie en rechtszaak, met als inzet de vereiste lengte van de film, is er dan nu een videoversie, met Van Ieperen als vermelde regisseur. Uitgaande van deze ingekorte versie blijkt het conflict interessanter dan de inzet. Van Ieperens verfilming van het gelijknamige boek van Frans Kellendonk kan bogen op vier mooie mannelijke hoofdrollen, maar mist elan en verbeeldingskracht. Teveel blijft de film trouw aan de literaire structuur waarin de zoon (Pierre Bokma, als geslagen hond) tijdens een lange autorit aan een lifter (een pijnlijk slechte bijrol) zijn levensverhaal vertelt. Hij is op weg naar het huis in de Ardennen waar zijn vader (Willem Nijholt, natuurlijk met kamerjas) is vermoord, en vertelt hoe zijn vader-de-nietsnut werd geduld in het bedrijf van zijn oom-de-krachtpatser (Ramses Shaffy, nu eens als bruut). De zoon erft de tragiek van zijn vader, ook hij is tot weinig in staat. Pas met de entree van vaders geschifte kennis (Rik van Uffelen, met gevaarlijke uitstraling) krijgt de film spanning. Die vervolgens weer wegebt door de cryptische anti-climax in de Ardennen en een al te discrete liefdesnacht van de zoon met een hotelier. Vooral aan het einde van de film lijkt er behoorlijk wat weggesneden, niets van wat er werd opgebouwd wordt ingelost. Dat de Franse dialogen geen vertaling maar wel een echo hebben biedt weinig steun. Eerder al was het geluid slecht en liepen de vele nachtelijke scènes dicht op het tv-scherm. Daar kunnen die vier aardige acteurs, met Shaffy voorop, niet tegenop spelen. Een film met zoveel gekunstelde tekst en zo weinig sterke beelden blijft een moeizame onderneming.
Mark Duursma
Te huur vanaf 1 november


Six degrees of separation
Fred Schepisi
De slogan 'Humor met topster Will Bad boys Smith' belooft niets bijzonders, maar het op feiten gebaseerde gegeven maakt nieuwsgierig: een zwarte jongen doet zich voor als de zoon van Sidney Poitier en weet zo de blanke high society van New York in te palmen. Voorwaar een uitstekend uitgangspunt voor een bijtende satire over de verhouding tussen blank en zwart in de Verenigde Staten. Sidney Poitier was tenslotte de eerste zwarte filmster die door een blank publiek werd geaccepteerd. Hij bleef ook pijnlijk lang de enige. John Guare, die zijn gelijknamige toneelstuk tot filmscenario bewerkte, laat in Six degrees of separation echter talloze mogelijkheden tot satire en sociaal commentaar onbenut. Het begint veelbelovend met een rijk echtpaar dat de jongen in hun huis binnenlaat, omdat hij zegt zojuist beroofd te zijn en hun zoon van Harvard kent. Leuk wordt het als hij zijn Poitier-troef uitspeelt en mag overnachten, op voorwaarde dat hij hen een bijrol bezorgt in de filmversie van de musical 'Cats', geregisseerd door u weet wel. Amusant is ook de confrontatie van het echtpaar met andere 'gedupeerden'. Maar halverwege wordt duidelijk waar het Guare werkelijk om te doen is: al die rijke society-types ontfermen zich maar al te graag over de zoon van een filmster, maar voor hun eigen kinderen hebben ze nauwelijks belangstelling. Van enige satire is dan geen sprake meer. Wat rest is een slap toneelstuk dat nauwelijks weet te boeien en als een nachtkaars uitgaat. Het wordt tijd voor een vlijmscherpe komedie waarin de vermeende broer van Denzel Washington die rijke blanken echt te kakken zet.
Bart van der Put
Te huur vanaf 28 november.


Totally f***ed up
Gregg Araki
Beavis en Butthead leverden de inspiratie. Bill en Ted komen niet zomaar uit de lucht vallen. Verveelde jongeren in alle delen van de Verenigde Staten hebben de Californische 'Valley speak' omarmd. Deze manier van praten - of beter gezegd manier van leven - is afkomstig uit de vrijblijvende surfwereld en de winkelcentrumjeugd uit de San Fernando Valley. Het taaltje is succesvol bij de verschillende subculturen omdat het uiterst geschikt is om zaken in het midden te laten, uitspraken te verzwakken en gevoelens te verbergen. Dat is ook precies wat de hoofdpersonen van Totally f***ed up doen. Een groepje homoseksuele tieners praten over hun leven in het plastic Los Angeles van de homofobe jaren negentig. Hoewel ze qua uiterlijk ieder een eigen stijl hebben, hangen ze in dezelfde bars, gaan naar dezelfde concerten en komen samen om stoned te worden. Niet dat ze veel te vertellen hebben, maar hun kwetsbaarheid is ontroerend. Ze kletsen hardop tegen de videocamera, waarbij Araki zijn opgespaarde one liners eindelijk kon lozen. "Sex: it's just a hassle.", "L.A. is the alienation capital of the world." Onschuldig zijn ze allang niet meer. Ze hebben dezelfde grote mensen problemen als hun ouders. Wie verliefd wordt en zich kwetsbaar opstelt, zal daarvoor boeten. "I got burned, man", verzucht Andy, gespeeld door James Duval, de dubbelganger van River Phoenix. Er zit niets anders voor hem op dan er een streep onder te zetten, want seks is teveel gedoe, liefde is gevaarlijk en verveeld is hij sowieso. Totally f***ed up is net niet spannend genoeg voor het grote doek, maar is heerlijk voor een avondje op de bank.
Thessa Mooij
Te huur en te koop vanaf 1 november.


I like it like that
Darnell Martin
Treurige en sombere films over het gettoleven zijn er genoeg. Kennelijk was dat een reden voor de Newyorkse regisseur Darnell Martin om het in haar debuutfilm eens anders aan te pakken. Niet dat in I like it like that bekende getto-elementen als drugs, criminaliteit, gevangenis, werkloosheid en seksistisch geweld ontbreken, maar Martin maakt deze ondergeschikt aan een vrolijk verhaaltje over een jong, getrouwd latino-stel. Chino is een niet al te slimme macho-jongen die als er weer eens winkelruiten sneuvelen in de Bronx gezellig mee gaat plunderen. Op een geluidsband met salsamuziek is het goed plunderen, maar het resultaat is toch de gevangenis. Als Chino 1500 dollar op tafel legt, mag hij op borgtocht vrij. Hoe aan geld te komen? Lisette vindt werk en merkt dat haar baas van neuken houdt. Dat vindt ze niet erg, omdat een buurvrouw plotseling beweert zwanger te zijn van Chino. U begrijpt dat de film over seksuele jaloezie gaat. Dat is niet erg, maar wel dat we halverwege de film al zien aankomen dat het huwelijk van Chino en Lisette door alle gedoe uiteindelijk meer glans krijgt. En dan hebben we het nog niet gehad over de flauwiteiten die Martin zich als scenarist permitteert. Baas neukt onder de tafel Lisette. Secretaresse belt: "U moet nu beslist naar een vergadering." Hijg, hijg: "I'm in a meeting." De gemiddelde schoolkrant heeft betere grappen.
Jos van der Burg
Te huur vanaf 1 november.

Naar boven