Video - april 1996, nr 166

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


Romper stomper
Geoffrey Wright
Omdat het huren van een video zelden een weloverwogen daad is maar veeleer, in het jargon van de business, een impulsbeslissing, speelt de videohoes, of inlay, een belangrijke rol om de potentiële huurder voor zich te winnen. De Australische film Romper stomper heeft als slagzin: "You've never seen anything like it" (Zoiets heeft u nog nooit gezien). En inderdaad; wij hadden nog nooit een film gezien over Australische neo-nazi's die het hebben voorzien op Vietnamese immigranten. De hoes bestaat verder uit het kaalgeschoren hoofd van acteur Russell Crowe, met daarnaast de woorden: "Beangstigend, Brutaal, Buitengewoon, Hard, Intelligent, Intrigerend, Onbeschoft, Provocerend, Realistisch, Shockerend, Wreed". Dit dekt wel zo'n beetje elke emotie waar iemand naar op zoek is in de videotheek. Het verdrinkt de film echter in een menigte nietszeggende adjectieven. Romper stomper baarde in 1993 enig opzien op het Filmfestival Rotterdam, maar kreeg merkwaardig genoeg nooit een officiële bioscooprelease. Het is een keiharde, amoralistische kijk op een groep neonazi's en de film opent voortvarend met een scène waarin een aantal Vietnamezen in elkaar wordt getrapt. Aan dit soort fragmenten ontleende de film, niet ten onrechte, zijn bijnaam 'Clockwork orange without the intellect'. Omdat Wright het perspectief van de skinheads kiest en binnen hun karakterisering enige ruimte voor nuance laat kwam de film meteen, en dat wél ten onrechte, in een kwade reuk te staan. Zoals bij de meeste Australische films die onze kusten bereiken is het acteren uitstekend. Romper stomper betekende in ieder geval de doorbraak van Jacqueline McKenzie die dit jaar weer in Rotterdam te zien was in
Angel baby. In Romper stomper speelt zij de love interest van de twee belangrijkste skinheads. Wright maakte na Romper stomper nog de film Metal skin, een soort herhalingsoefening die ditmaal was gesitueerd in het circuit waar men wedstrijden met opgevoerde auto's houdt. Maar deze film kwam nooit verder dan een klein festivalcircuit.
Mark Moorman
Te huur vanaf 25 april (Laurus).


Tom & Viv
Brian Gilbert
Films over dode beroemdheden gaan er nogal eens vanuit dat het publiek niets weet over de hoofdpersonen. Vaak leidt dit tot oppervlakkige produkties én teleurstelling bij ingewijden in de materie. De Britse film Tom & Viv over de Amerikaanse schrijver T.S. Eliot en zijn vrouw Vivian, met in de hoofdrollen Willem Dafoe en Miranda Richardson, is een voorbeeld van het tegenovergestelde. Regisseur Brian Gilbert veronderstelt de belangrijkste feiten over leven en werk van de dichter, essayist en toneelschrijver zozeer bekend, dat je je als leek al gauw een beetje dom voelt. Over het leven van T.S. Eliot moet een aardige film te maken zijn. In 1922 veroorzaakte hij een ware literaire rel met het lange, modernistische gedicht 'The wasteland'. Verder won hij de Nobelprijs en bekeerde hij zich achtereenvolgens tot het katholieke geloof en het Brits staatsburgerschap. Tot zijn dood in 1965 schreef hij vele moeilijke werken voor ernstige mensen, maar ook maakte hij de luchtige gedichten waarop Andrew Lloyd Webber zijn musical 'Cats' baseerde. Een veelzijdig man, deze Tom, maar als we de film moeten geloven ook een hele saaie. Daarom gaat Tom & Viv vooral in op het trieste lot van Vivian. In een tijd dat zulks nog slechts mondjesmaat op prijs werd gesteld, was zij een intelligente, ambitieuze vrouw, die in de schaduw van haar beroemde man leefde. Tragisch genoeg leed Vivian aan een mysterieuze 'vrouwenziekte' die zich uitte in permanente menstruatie en emotionele uitbarstingen. Hierdoor werd zij Eliot meer en meer tot last. Viv wordt opgevoerd als slachtoffer van een maatschappij die vrouwen niet toestaat om zich te ontplooien. Jammer genoeg is het nauwelijks mogelijk om met Viv mee te leven, hoezeer Richardson ook haar best doet om een getormenteerde vrouw neer te zetten. Dat komt doordat de film nogal traag verloopt en lang stilstaat bij details, terwijl belangrijke informatie niet, of vijf scènes te laat wordt verstrekt. Tom & Viv is een pretentieuze, saaie film die alleen is te aan raden voor Eliot-adepten.
Fritz de Jong
Te huur vanaf 17 april (PolyGram).

Romantiek tussen het riet in Tom & Viv.


Naked in New York
Dan Algrant
De titel is een lokkertje dat niet wordt waargemaakt. Onder de titel staat zo'n leus die alleen maar afschrikt: 'Een prettig gestoorde komedie...'. Maar boven de titel staan de namen die nieuwsgierig maken: 'Martin Scorsese presents' en een aantal imposante acteurs. De hoofdrollen zijn voor Eric Stoltz en Mary-Louise Parker. Ze spelen een artistiek stel met relatieproblemen. Ze zijn jong en ambitieus, maar zij heeft wat meer succes dan hij en dat zet de relatie onder druk. Hij is toneelschrijver, probeert wanhopig door te dringen tot Broadway en stuit op Tony Curtis als snelle producent en Kathleen Turner als gehaaide soapactrice. Zij is fotografe en werkt zich omhoog als assistente van Timothy Dalton als charmante galeriehouder. Jill Clayburgh speelt een emotionele moeder, Whoopi Goldberg een als theatermasker vermomde gevelsteen. Regisseur Algrant is heel wat minder ambitieus dan zijn personages en kennelijk een fan van Woody Allen. Stoltz, door een ander personage aangeduid als 'artistieke jood uit New York', speelt de schlemiel met nerveuze intonatie en vertrouwde zelfspot. Alleen de scherpte is ver te zoeken, de grappen en gevoelens blijven slap en onuitgesproken. Milde ironie is mooi, maar de balans slaat hier wel erg door naar mild. Van Scorsese leende Algrant niet alleen diens naam, maar ook de contacten: tijdens feestjes spelen literaire kopstukken als Richard Price, Ariel Dorfman en William Styron zichzelf. Jatten van Allen en lenen van Scorsese, een beetje lef moet die Algrant wel hebben. Jammer dat het niet in z'n film zit.
Mark Duursma
Te huur sinds 21 maart (Laurus).


The Nether-Horror Collection
Diverse regisseurs
Op de 15de editie van het Nederlands Film Festival vond er een heus Neder-horror avondje plaats. Zoals bij veel vertoningen op het Utrechtse festival bestond het publiek in de bomvolle zaal voor een klein gedeelte uit nieuwsgierige festivalbezoekers en voor het overgrote deel uit vrienden en familieleden van de filmmakers. Zo'n gemengd publiek heeft zo zijn charmes, want waar door de wol geverfde horrorfans regelmatig het gevoel hebben naar Vrijdag de dertiende deel 26 te kijken, laten opa en oma zich nog snel en effectief op de kast jagen. Dergelijke reacties roepen bij ervaren liefhebbers een gevoel van nostalgie op, want ooit waren ook zij een gemakkelijke prooi voor griezelfilmregisseurs. Voor hen waren de korte filmpjes The bitch is back en Zombi 1 misschien niet huiveringwekkend, maar wel zeer herkenbaar, want regisseurs Tjebbo Penning en Richard Raaphorst spelen beiden met de geijkte genreconventies en verwijzen voortdurend naar beruchte voorgangers. Waar Pennings film over een moordlustige sekspop door de technisch perfecte uitvoering voor niet-ervaren kijkers bijzonder spannend is, zal Zombi 1 als parodie op het werk van de Italiaanse smeerpijp par excellence
Lucio Fulci vooral de fans aanspreken. De twee filmpjes zijn exemplarisch voor de tien titels omvattende compilatie The Nether-Horror Collection. De verzameling korte griezelfilms van eigen bodem loopt uiteen van koddige genre-odes als The great rock 'n roll massacre (Bloody Holly ontmoet beroemde filmmonsters), grappige eenakters met een macabere clou, waaronder Dick Maas' oudje Picknick, tot aan de overtuigende narigheid van The prodigal son. Chris Mitchells bizarre kannibalenfilm is een bloedserieuze tegenhanger van Peter Jacksons kolderieke Braindead en vormt samen met Richard van Kruysdijks barokke nachtmerrie Inkt het hoogtepunt van de compilatie. Als geheel bewijst de verzameling dat de Nederlandse horrorfilm in beide betekenissen van het woord beslist geen bloedeloze aangelegenheid is.
Bart van der Put
Te huur en te koop vanaf 18 april (Cult Classics).

Gruwelijk behang in Zombi 1.

Naar boven