Video - mei 1996, nr 167

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


Bodies, rest & motion
Michael Steinberg
De afgelopen tien jaar is de Amerikaanse filmmaatschappij Miramax uitgegroeid tot de grootste en machtigste onafhankelijke distributeur en producent van arthouse-films in de Verenigde Staten. Het succes inspireerde concurrent New Line Cinema, groot geworden met publieksvriendelijke horrorfilms, tot het opzetten van Fine Line Features, waarmee men het arthouse-monopolie van Miramax hoopt te doorbreken. Miramax sloeg direct terug met de oprichting van Dimension Films, gespecialiseerd in de produktie van, u raadt het al, publieksvriendelijke horrorfilms. Zoals recente Dimension-produkties als het ronduit beroerde Halloween 6 en
Hellraiser 4 aantonen dat Miramax weinig binding heeft met het horrorgenre, zo bewijst de Fine Line titel Bodies, rest & motion dat ook New Line's uitstapje richting filmhuis bezieling mist. De film is niets meer dan een reeks bij elkaar geharkte arthouse-clichés: vier mooie jonge acteurs (in dit geval Bridget Fonda, Tim Roth, Phoebe Cates en Eric Stoltz) spelen vier mooie jonge mensen die een beetje om elkaar heen draaien voor ze bij elkaar in de armen vallen. Het weinig enerverende verhaalverloop voltrekt zich middels een reeks bijzonder slappe dialogen en het geheel is gevat in zachte pasteltinten (in dit geval veel bruin en geel, want de lokatie is een woestijnstad in Arizona). En ja, het beeld van Stoltz die in de post-coïtale fase heel fotogeniek naar het plafond staart ontbreekt ook al niet. Hetgeen sterk doet denken aan de bescheiden arthouse-hit Sleep with me. Niet geheel verwonderlijk, want scenarioschrijver Roger Hedden en regisseur Michael Steinberg maakten eerder deel uit van het zeskoppige team dat die voorganger schreef. De hoestekst spreekt over "het ontstuimige bestaan van de Amerikaanse patatgeneratie" en "komische verwikkelingen", maar het holle geleuter van deze late twintigers op drift is onstuimig noch komisch. Het is eigenlijk helemaal niets.
Bart van der Put
Te huur vanaf 29 mei (Arcade Movie Company).


The harvest
David Marconi
Niet altijd verloopt de uitbreng van een film zo gesmeerd als we bij de kassakrakers gewend zijn. The harvest komt in Nederland niet verder dan de videotheek, na vier jaar op de plank te hebben gelegen. Weinigen blijken te wachten op alweer zo'n erotische thriller in stoffig Mexico. Merkwaardig is de film wel: zelden zie je zoveel beproefde ingrediënten tegelijk in één film. Allereerst is daar de onbegrepen scenarioschrijver Charlie, geveld door een writer's block. Uiteraard wordt hij achter zijn broek aangezeten door een scheldende opdrachtgever, die een script met goedkope spanning en sensatie eist. Na The harvest gezien te hebben, rijst het vermoeden dat de scenarioschrijver van de film zelf met eenzelfde opdrachtgever te kampen had. Al snel belanden we namelijk in het mysterieuze Mexico, waar onze gekwelde schrijver op reportage is gestuurd om inspiratie op te doen. En zie, het tij keert, want spoedig stuit hij op een zaakje waar bloed aan kleeft. De goede opletter herkent luttele seconden de rijzende ster George Clooney (From dusk till dawn en de nieuwe Batman-vertolker) als travestiet. De sfeer zou niet compleet zijn zonder een geheimzinnige ontmoeting met een ware femme fatale (Leilani Sarelle, speelde de jaloerse vriendin van Sharon Stone in Basic instinct). De versierscène (met ijsblokje!) beleeft zijn hilarisch hoogtepunt als de bedwelmde Charlie vraagt: "Wie ben je nu eigenlijk?". De intrige wordt compleet als Charlie's nier ongevraagd wordt verwijderd. De grootste nonsens moet uiteindelijk geloofwaardig worden gemaakt, door Charlie's scenario en de werkelijkheid door elkaar heen te laten lopen. Toch kan regisseur Marconi niet ontzegd worden dat hij zijn uiterste best heeft gedaan om de gelikte plaatjes de schijn van eigenheid te geven.
Mariska Graveland
Te huur vanaf 28 mei (Still Entertainment).


Higher learning
John Singleton
Boyz 'n the hood veroorzaakte drie zomers geleden een kleine sensatie. Een jonge zwarte regisseur deed bewogen verslag van het leven in het getto van South Central, een grote zwarte woonwijk in Los Angeles. Het leverde de 23-jarige John Singleton een Oscarnominatie voor beste regie op, een zware last op de jonge schouders. Samen met Spike Lee werd Singleton het boegbeeld van de nieuwe zwarte cinema. Poetic justice, Singletons tweede film, werd in de VS welwillend onthaald, maar haalde in Nederland de bioscopen niet en ook Higher learning komt rechtstreeks op video uit. Het is een curieuze film over het leven op de campus van Columbia University. Geen jolige studentenfilm, een soort variant op Animal House, maar een intens serieuze studie van de raciale microkosmos die de universiteit is, een soort schaalmodel van de Verenigde Staten. Net als in zijn eerdere films toont Singleton zich een bedreven filmmaker die goede acteerprestaties uit zijn vaak onbekende cast haalt, maar in Higher learning raakt de flair toch verstikt in een akelig moralisme. Singleton volgt een blanke studente die wordt verkracht, een zwarte atleet die wordt uitgebuit en een naïeve boerenzoon die door een aantal neo-nazi's voor hun karretje wordt gespannen. Het levert een soort Teleaccursus 'politieke correctheid' op, waar elke vorm van seksuele, economische en raciale discriminatie aan de orde komt, vaak met vermelding van de daarbijhorende statistieken. Net als in Boyz levert Larry Fishburne, hier als pijprokende professor 'Political Science', het juiste filosofische kader met een aantal aforismen over onze rol in een multiculturele samenleving. Dit alles vindt plaats in de schaduw van het standbeeld van Columbus, de ontdekker van Amerika, wiens naam aan een Amerikaanse feestdag is verbonden terwijl hij toch de kiem van de uitroeiing van de Indianen heeft gelegd. Singleton eindigt cryptisch met het woord 'Unlearn!', wat in de Nederlandse ondertiteling wordt vertaald met: Vergeet alles wat je geleerd hebt! Bij Singleton staat het echter voor: Vertrouw alleen je eigen gezonde verstand en laat je niet door je vooroordelen meeslepen. Mooi gepreekt.
Mark Moorman
Te huur vanaf 9 mei (Columbia TriStar Home Video).


Jefferson in Paris
James Ivory
Het eten was lekker, maar de sfeer was landerig in de villatuin waar acteurs en makers van Jefferson in Paris met de pers kwamen praten, vorig jaar mei, even buiten Cannes. De film draaide in competitie, maar werd matig ontvangen. Ik wist niet wat ik aan Greta Scacchi moest vragen. Het is me niet gelukt om het geheim van Merchant-Ivory aan de minzame heren te ontfutselen. Gelukkig kwam ik op weg naar de wc een doos vol biografieën van Satyajit Ray tegen. Hield ik er in ieder geval nog een boek aan over. Een half jaar later bleek dat de film de Nederlandse bioscoop niet zou halen. Hield ik er ook nog onbruikbare interviewbandjes aan over. Grootverdiener Buena Vista mist het lef om een minder geslaagde James Ivory-film uit te brengen. Terwijl de maker van A room with a view, Maurice, Howards End en Remains of the day natuurlijk geen écht slechte film kan maken. Wel is het onduidelijk wat Ivory precies voor ogen stond met Jefferson in Paris. Tal van lijnen laten zich onderscheiden rondom het centrale gegeven: het verblijf van Thomas Jefferson (Nick Nolte) als Amerikaans ambassadeur in Parijs gedurende de jaren 1784-1789, vlak voor het uitbreken van de Revolutie. Er is een onvervulde romance van Jefferson met een artistieke dame (Scacchi), er is een broeierige verhouding met zijn jonge slavin (Thandie Newton), er is veel suggestief gedoe over slavenkinderen en familierelaties. Maar bovenal, en dat redt de film, is er een fraai tijdsbeeld met de nadruk op ideeëngeschiedenis: de nationale verschillen tussen Amerika en Frankrijk en de mogelijk vergelijkbare idealen van de prille Amerikaanse Grondwet en de Franse Revolutie. De opwinding van de Nieuwe Tijd, met een politieke discussie bij elke picknick, is aanstekelijk verbeeld. Jammer alleen van de raamvertelling en de vele indirecte scènes, waarbij het beeld wordt begeleid door brieven van Jefferson of zijn geliefde. En dat Nick en Greta zo netjes blijven is toch ook een domper.
Mark Duursma
Te huur vanaf 7 mei (Buena Vista Home Entertainment).

Jefferson in Paris: Nick Nolte en Greta Scacchi houden het netjes..

Naar boven