Verwacht - juni 1996, nr 168


Professione: reporter
Hoewel de film door de distributeur onder de Engelse titel wordt uitgebracht, betreft het hier wel degelijk de Italiaanse filmklassieker uit 1975 van Michelangelo Antonioni. Er schijnen wat moeilijkheden te zijn met het al eerder aangekondigde Antonioni-retrospectief in de Nederlandse filmtheaters, maar hierbij krijgen we alvast een voorproefje van wat ons hopelijk nog te wachten staat. Professione: reporter markeerde destijds de bejubelde terugkeer van Antonioni op Europese bodem, na een Amerikaans uitstapje in 1970 met Zabriskie point, een intrigerende film die lang niet zo slecht is als menig naslagwerk u wil doen geloven. Antonioni, die vorig jaar een Oscar ontving voor zijn gehele oeuvre, richt zijn door Luciano Tovoli virtuoos bediende camera op een verslaggever die in Afrika een guerilla-beweging onderzoekt. De door Jack Nicholson vertolkte reporter vindt in een hotelkamer een overleden man en besluit zijn oude identiteit te verruilen voor die van de dode. Zijn leven wordt er niet eenvoudiger op: belaagd door zijn vrouw, geheim agenten, wapenhandelaren en een door Maria Schneider gespeelde mysterieuze vrouw trekt hij door Europa, om te eindigen in een Spaans dorp. Wat daar gebeurt verklappen we niet, het volstaat te vermelden dat het vooral de slotscène is die de film zijn klassieke status bezorgde.

Jack Nicholson beziet Afrika door een andere bril.


Circle of friends is een verfilming van de gelijknamige roman van de Ierse schrijfster Maeve Binchy. Drie vriendinnen uit een klein dorp belanden anno 1957 op de universiteit van Dublin, waar ze bij gebrek aan ouderlijk gezag al snel achter de jongens aanlopen. Zal het de katholieke kerk lukken de dames tot de orde te roepen? Afgaande op uitspraken van Binchy in de persmap waarschijnlijk niet, want volgens de auteur is er weinig verschil tussen boek en film, behalve waar het seks betreft. "De film is een stuk pikanter dan mijn preutse boek", zo verklaarde ze. Dat was te verwachten, want regisseur Pat O'Connor, nog maar net bekomen van zijn geflopte seriemoordenaar-thriller annex komedie The january man, zet met Chris O'Donnell een opwindende joker in. Al draait de film om de drie meisjes, O'Donnells rol als een van de heren op wie ze het voorzien hebben wordt in het publiciteitsmateriaal prominent naar voren geschoven. Actrices Minnie Driver, Geraldine O'Rawe en Saffron Burrows hingen dan ook niet samen met Batman in een strakke maillot aan een touwtje te bungelen.

Circle of friends: Chris O'Donnell doet sexy in Dublin.


Les anges gardiens is wat we in vaktermen noemen een doldwaze komedie. Met de Franse Slag, maar dat had u al begrepen. Regisseur Jean-Marie Poiré schreef het scenario samen met hoofdrolspeler Christian Clavier, zoals ze dat eerder deden voor Les visiteurs. Dat was die komedie over twee ridders die in de moderne tijd ontdekken hoe een wc-pot werkt. De Fransen kwamen niet meer bij en maakten er een enorme kassakraker van, maar hier te lande ging de film keihard onderuit. En Chirac was toen nog niet eens zo'n cochon als tegenwoordig! In het nieuwe vehikel van Poiré en Clavier treffen de eigenaar van een striptent en een priester, samen op weg van Hong Kong naar Parijs, hun dubbelgangers. De goede beschermengel ontfermt zich over de slechterik, de kwade engel over de priester. U krijgt dus twee keer het Franse antwoord op André van Duin voor de prijs van één of, indien u in engelen gelooft, vier voor de prijs van twee. De reden voor een tot mislukken gedoemd Nederlands bioscooproulement laat zich raden: Gérard Depardieu speelt de nachtclub-exploitant. Is dat even lachen!

Les anges gardiens: Christian Clavier doet leuk in Hong Kong.


Spy hard is een lach-of-ik-schiet parodie op de James Bond films en de daaraan verwante spionagefilm True lies. Leslie Nielsen, de stuntelende detective uit de Naked gun-trilogie, speelt Dick Steele, alias geheimagent WD-40. Wanneer zijn doodgewaande oude aartsvijand generaal Rancor, in goed Nederlands generaal Wrok, een greep naar de wereldhegemonie doet verruilt de gepensioneerde Steele zijn Zwitserlevengevoel voor een opwindende terugkeer in zijn oude ambt. Regisseur Rick Friedberg werkte eerder samen met Nielsen voor een reeks reclamespotjes en de twee instructievideo-parodieën 'Leslie Nielsen's Bad Golf Made Easier' en 'Bad Golf My Way'. Het duo wist voor enkele bijrolletjes in hun eerste speelfilm een aantal bekende namen te strikken. Zo duikt Ray Charles op als buschauffeur en speelt Roger Clinton, de broer van president Bill, een collega van Steele. Let u vooral ook op de 'Gorgeous Blonde'. Zij wordt gespeeld door Angela Visser, de Nederlandse ex-Miss World, die haar acteerambities eerder verwezenlijkte met een hoofdrol in de kolderfilm Killer tomatoes eat France. Zij bevindt zich overigens in goed gezelschap: George Clooney, de nieuwe Batman, speelde zijn eerste hoofdrol in Return of the killer tomatoes!, het tweede deel in de dodelijke tomatenserie.

Spy hard: Leslie Nielsen helpt een handje.


A Goofy movie is een animatiefilm uit de Franse Disney-studio's. De Europese dependance van het Disney-bolwerk in het Amerikaanse Burbank verzorgt sinds de oprichting in 1989 voornamelijk tv-produkties en leverde met DuckTales: the movie haar eerste lange tekenfilm af. Ging de hoofdrol in die film naar het trio Kwik, Kwek en Kwak, dit keer draait het om de hond Goofy, eveneens een bijrolspeler in de Donald Duck verhalen. Disney-puristen zullen ongetwijfeld gruwelen bij de gedachte dat de hond die in 1932 debuteerde onder de naam Dippy Dawg in zijn eerste lange film geheel gemoderniseerd is, maar het legde de producenten aan de Amerikaanse bioscoopkassa's in ieder geval geen windeieren. Kinderen liepen daar massaal uit voor de avonturen van Goofy en zijn zoontje Max in het hiphop-tijdperk. Regisseur Kevin Lima, eerder betrokken bij Amerikaanse Disney-produkties als Aladdin en The lion king, moest zijn Franse animators in het begin van de produktie een extra les accentloos Amerikaans geven, want aanvankelijk bewogen de monden van de figuurtjes alsof inspecteur Clouseau hun stemmen insprak. Toen ze het Amerikaans eenmaal onder de knie hadden mochten de Fransen meteen een kwartier voor de nieuwe grote Disney-film The hunchback of Notre Dame leveren. Bij die produktie is een Frans accent natuurlijk helemaal uit den boze.

A Goofy movie: Max en Goofy op weg naar Parijs.


How to make an American quilt is een verfilming van Whitney Otto's gelijknamige roman, in het Nederlands verschenen onder de bizarre titel 'De krankzinnige lappendeken'. Zo weet u in ieder geval dat een 'quilt' een lappendeken is. Een Amerikaanse traditie gebiedt dat een bruid bij haar huwelijk zo'n deken krijgt. De bruid in kwestie is Winona Ryder, al is ze er nog niet zeker van dat ze ook daadwerkelijk wil trouwen. Om die grote stap in alle rust te overwegen verblijft ze een tijdje bij haar oma op het platteland, waar zeven vrouwen het naaien van de deken combineren met het ophalen van herinneringen aan oude liefdes. In deze filmische lappendeken worden heden en verleden afgewisseld en schitteren naast Ryder bekende actrices als Ellen Burstyn, Anne Bancroft en Jean Simmons. Er is ook nog een rol weggelegd voor dichteres Maya Angelou, wier werk prominent figureerde in John Singletons Poetic justice. Het legendarische naaikransje werd bij elkaar gebracht onder regie van de Australische Jocelyn Moorhouse, die eerder debuteerde met het veelgeprezen Proof, waarin een blinde fotograaf het middelpunt vormde van een driehoeksverhouding.

How to make an American quilt: Winona Ryder leert veel van wijze vrouwen.


Nick of time heeft een intrigerend uitgangspunt: een willekeurig gekozen man wordt door de gijzeling van zijn dochtertje gedwongen om binnen negentig minuten de gouverneur van Californië te vermoorden. Waarmee het begrip 'real time' eindelijk eens optimaal wordt uitgebuit, al moet gezegd worden dat regisseur John Badham te kampen heeft met een uiterst beroerd scenario van Patrick Sheane Duncan, die eerder de tranentrekker Mr. Holland's opus schreef. Duncan laat de kwade genius achter de gijzeling de gehele film met de held meelopen, hetgeen de vraag oproept waarom hij zelf de trekker niet overhaalt. De rol van de getergde vader wordt vertolkt door Johnny Depp, die hier een onwaarschijnlijk debuut maakt als actieheld en net als in Jim Jarmusch' Dead man een boekhouder speelt. Nog zo'n rol en Depp zit voorgoed vast aan het imago van een suffe accountant. Zoals Christopher Walken ook nu weer de schurk speelt. Maar die rol is dan ook op zijn bleke lijf geschreven, al was hij in Things to do in Denver when you're dead aanmerkelijk beter op dreef. Walken wordt hier geassisteerd door een actrice met de klinkende naam Roma Maffia. Ongelooflijk, maar hartstikke waar.

Nick of time: Johnny Depp ontduikt de belasting.


Vampire in Brooklyn is een griezelkomedie van regisseur Wes Craven, wiens oeuvre onlangs nog bijna geheel te zien was op het 13e Festival van de Fantastische Film. De horrorspecialist richt zijn camera dit keer niet op zijn razend populaire monster Freddy Krueger, zoals hij dat deed in A nightmare on Elm street en Wes Craven's new nightmare, maar op Eddie Murphy. De komiek speelt een exotische vampier die zijn natuurlijke habitat verruilt voor New York, waar hij zijn laatste vrouwelijke soortgenoot hoopt te vinden. Om de door Angela Bassett vertolkte dame aan zich te binden neemt de eerste zwarte vampierkoning sinds het hilarische Blacula uit 1972 diverse gedaanten aan. Dat geeft Murphy opnieuw de kans om zijn talent voor het vertolken van bizarre typetjes te etaleren, zoals hij dat eerder deed in Coming to America. Zo is Murphy dankzij inventief grimeurswerk onherkenbaar als een Puertoricaanse zakkenroller en als een dikke dominee, die in een donderpreek de heilzame kanten van het kwaad toelicht. Zo horen we het graag.

Vampire in Brooklyn: Eddie Murphy neemt Angela Bassett in het ootje.


White squall is een op feiten gebaseerde film van regisseur Ridley Scott, eerder verantwoordelijk voor Blade runner en Thelma & Louise. Een door Jeff Bridges gespeelde schipper neemt een groep jongens mee voor een avontuurlijke tocht op zijn boot de Albatross. De kaptein brengt de pubers niet alleen een broodnodige dosis discipline bij, maar leert ze terloops ook nog omgaan met problemen als hoogtevrees en hardhandige vaders. Wat begint als een educatieve tocht krijgt echter een dramatische wending wanneer het Amerikaanse antwoord op de Scheepsjongens van Bontekoe in gevaarlijk vaarwater terecht komt en het fenomeen uit de titel zich laat gelden. Volgens diverse buitenlandse publicaties levert de confrontatie van de boot met de witte wervelwind de meest spectaculaire schipbreuk uit de filmgeschiedenis op. Aan de Amerikaanse bioscoopkassa liep het echter niet zo storm als bij Jan de Bonts Twister, maar die records verpulverende filmtornado biedt dan ook nonstop natuurgeweld zonder puberproblemen. Desalniettemin zijn wij razend benieuwd naar de averij van de Albatross, temeer daar de bemanning eerst nog even Curaçao aandoet. Daar doen de jongens hun best een groep Nederlandse meisjes aan de haak te slaan, waarbij ze volgens de persmap eerst het taalprobleem moeten omzeilen. De ervaring leert dat er altijd wat te lachen valt wanneer men in een Amerikaanse film plotseling Nederlands begint te spreken.

White squall: Jeff Bridges vecht tegen de witte tornado.

Bart van der Put

Naar boven