Verwacht - september 1996, nr 170


Charachar is een Indiase film uit 1993 van Buddhadeb Dasgupta, sinds 1968 niet alleen regisseur van documentaires en speelfilms, maar in eigen land ook zeer gewaardeerd als schrijver en dichter. We verwachten dan ook veel poëtische beelden in zijn negende speelfilm, temeer daar de door Rajit Kapoor vertolkte held de kost verdient met de vangst van tropische vogels in de bossen nabij Calcutta. De arme man houdt echter teveel van de gevederde fauna om zijn werk goed uit te oefenen: hij laat de vogels liever vliegen. Zeker sinds de dood van zijn driejarige zoontje, die vlak voordat hij stierf een dode vogel begroef met de bedoeling een vogelboom te laten groeien, vangt Lakhinder nog maar weinig kostbare vogels. Voorwaar een poëtisch uitgangspunt van formaat. Dat men in India sowieso wat poëtischer is ingesteld dan in Nederland, blijkt wel uit de prijzen: voor Charachar geen Gouden Kalf, maar een Gouden Lotus op het Nationaal Filmfestival van India.

Charachar: Rajit Kapoor ziet ze vliegen.


Cold fever is na Children of nature de tweede IJslandse roadmovie die ons in korte tijd bereikt. Stuurde regisseur Fridrik Thor Fridriksson in laatstgenoemde twee bejaarden de ongerepte natuur in, in de droogkomische opvolger is het een Japanse zakenman, gespeeld door Masatoshi Nagase, eerder te zien in Jim Jarmusch' Mystery train. Om de zielerust van zijn op IJsland overleden ouders te garanderen moet hij er een herdenkingsritueel uitvoeren. De weg naar de plek des onheils is bezaaid met hindernissen, buitengewoon lang en extreem hard, want volkomen bevroren, maar ook zeer fotogeniek. We kunnen daarom opnieuw constateren dat het IJslands Verkeersbureau met Fridriksson een geducht propaganda-wapen in handen heeft. Maar het is wel verdomd koud daar.


The great white hype is een komedie over de Amerikaanse bokswereld. Zoiets heet in sporttermen een schot voor open doel. Eén blik op het elektrostatische kapsel van bokspromotor Don King en u weet waarom. In de film van Reginald Hudlin is het Samuel L. Jackson die buiten de ring de lakens uitdeelt. Als promotor kampt hij met schulden, want geen mens zit nog te wachten op een zwarte kampioen die altijd van zijn eveneens zwarte tegenstanders wint. Vandaar dat er met de nodige malversaties een blanke uitdager naar voren geschoven wordt, opdat de raciale lading van het titelgevecht voor recordopbrengsten zorgt. We verklappen niet of de promotor daarmee wegkomt, maar wel dat er aardig wat te lachen valt bij deze komedie met harde knuisten.

The great white hype: Samuel L. Jackson vertelt over de vissport.


The quest is het regiedebuut van Jean-Claude Van Damme. Nogmaals: The quest is het regiedebuut van Jean-Claude Van Damme. U leest het goed, het Belgische knokfenomeen mag zich voortaan regisseur noemen, dit overigens net als collega's Sly Stallone, Arnold Schwarzenegger (maakte tv-film!), Steven Seagall en natuurlijk de favoriet van deze rubriek, Jackie Chan. Jean-Claude neemt voor de gelegenheid ook maar meteen de hoofdrol voor zijn rekening in deze ouderwetse avonturenfilm. Hij reist anno 1925 van New York naar een verloren stad in Azië, en krijgt het onderweg aan de stok met een charmante Engelse oplichter, gespeeld door Roger Moore en zijn baard. Laatstgenoemden halen de ene schelmenstreek na de andere uit, terwijl onze held het opneemt tegen Ghengis Khan, een Kozak, een Zulu, een Sumo-worstelaar en de onvermijdelijke Nazi's. U begrijpt, u krijgt volledig waar voor uw geld.

The quest: Jean-Claude Van Damme regisseert!!!


Two much is het Amerikaanse speelfilmdebuut van de Spaanse regisseur Fernando Trueba, die in 1994 een Oscar ontving voor het romantische Belle epoque, waarin een jonge deserteur iets moois krijgt met vier Spaanse zussen tegelijk. Dit keer zijn het er maar twee en zijn ze niet eens Spaans, maar Antonio Banderas is dat wel. Hij kan in de film niet kiezen tussen Melanie Griffith en Daryl Hannah, en neemt daarom een tweede identiteit aan. Binnen de kortste keren weet arme Antonio niet meer welk typetje bij welke zus hoort en zijn de poppen ouderwets aan het dansen. Dat wordt dus lachen, gieren, brullen wat de klok slaat. Overigens kon Antonio in het echte leven wel kiezen: hij kreeg iets moois met Melanie en liet Daryl en zijn echtgenote links liggen. Zo gaan die dingen.

Two much: Melanie Griffith betovert Antonio Banderas.


Multiplicity is een science fiction komedie van Harold Ramis, eerder verantwoordelijk voor het geslaagde Groundhog Day, waarin Bill Murray op een zich eindeloos herhalende dag talloze herkansingen krijgt om Andie MacDowell aan de haak te slaan. In Ramis' nieuwste is Andie getrouwd met Michael Keaton, die door zijn drukke baan tijd tekort komt. Om alles te kunnen doen wat hij wil laat hij zich klonen, zodat werk, vrouw en kinderen allemaal hun eigen Keaton krijgen. Wij vermoeden dat de vermenigvuldigde Michael zich daarmee een hoop problemen op de hals haalt. Het zal er in ieder geval wel overtuigend uitzien, want het Franse duo Jeunet & Caro bewees met La cité des enfants perdus al dat klonen tegenwoordig een peulenschil is. Zelfs in Frankrijk.

Multiplicity: Michael Keaton en Michael Keaton zien dubbel.


Sotsgorod, steden voor de heilstaat is een documentaire van Anna Abrahams, geproduceerd onder de vlag van het filmproduktiebedrijf Studio Nieuwe Gronden, dat op de komende editie van het Nederlands Film Festival in het zonnetje wordt gezet. Abrahams combineert in haar film recente opnamen met archiefbeelden en schetst zo het ontstaan van nieuwe socialistische fabriekssteden in de Sovjet-Unie van rond 1930. Destijds werd een groep westerse architecten naar de Oeral en Siberië gehaald om in sneltreinvaart hele steden te bouwen. Sommige stedenbouwkundigen konden hun lol niet op, maar voor de Nederlander J.B. van Loghem was het avontuur van korte duur: hij vertrok na slaande ruzies over het nut van spouwmuren. Die Sovjets geloofden daar namelijk niet in. Rare jongens, die communisten.

Sotsgorod, steden voor de heilstaat: Ongelovigen bouwen een spouwmuur.

Bart van der Put

Naar boven