Video - september 1996, nr 170

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


The underneath
Steven Soderbergh
Ware film noir kan niet zonder een object van begeerte, waarvoor een enorm risico wordt genomen, maar die uiteindelijk zelf de ondergang van de hoofdpersoon zal veroorzaken. Verraad en dubbelspel zijn daarbij onmisbare katalysatoren. The underneath bezit deze ingrediënten én is een losse remake van Criss cross (Robert Siodmak, 1949), waardoor de link met film noir snel gelegd is. Dit is iets teveel eer. Soderbergh (sex, lies and videotape) koos in tegenstelling tot de meeste films noirs voor een kille sfeer. De film is hooguit een onderhoudende relatiefilm/thriller, met een aantal visuele foefjes. Vele andere regisseurs kunnen hiermee volstaan, Soderbergh wordt bij elke nieuwe film geacht zijn spectaculaire debuut te evenaren. Het scenario is geschreven door Soderbergh zelf, onder het pseudoniem Sam Lowry, na een ruzie met het schrijversgilde. De a-chronologische opbouw van het verhaal mag bijzonder heten: relatieperikelen veranderen halverwege plots in een thriller. De spil is Michael, een man met een Verleden, zo leren we uit de vele flashbacks. Een ex-gokker, die nu bewustwordingsboeken verslindt als 'Saying hello to yourself'. Zelfs de portier van een nachtclub stempelt de arme drommel 'sucker' en 'loser' op de hand. Zijn donkere kant komt boven als hij een overval met liefdesrivaal Mack the Knife beraamt, die uiteraard escaleert. Een prachtige scène is die waarin een zieke Michael de identiteit van een ogenschijnlijke sukkel probeert vast te stellen. Hier is de film op zijn best: een paranoïde situatie, ondersteund door een knikkebollende camera om de doezeligheid van Michael mee te visualiseren. De ontknoping wordt, dat zijn de leukste, bewaard tot het allerlaatste shot. Enkele smetjes kent het verhaal wel: een doorgewinterde crimineel die zijn pistool laat slingeren? Met een onwelwillende blik kan The underneath mede hierdoor ook overkomen als vermoeiende moeilijkdoenerij. Traktatie op de aftiteling: Richard Linklater (Before sunrise) is de stempelende portier en 'Herman the German and das cowboy' speelden het deuntje 'The happy Herman polka'.
Mariska Graveland
Te huur vanaf 24 september (CIC).


Mad love
Antonia Bird
De Engelse regisseur Antonia Bird had twee jaar geleden succes met Priest, een aanstellerige film over een priester die in ernstige verwarring raakt door 1) een collegapriester die vrijt met zijn huishoudster en 2) zijn eigen homoseksuele gevoelens. De hysterische toon in de film moest de indruk wekken dat hier een taboe werd aangepakt, maar omdat in Nederland samenwonende en getrouwde priesters het stadium van 'Als leven pijn doet' en 'Rondom Tien' praatprogramma's al lang zijn gepasseerd, kwam de film hier als mosterd na de maaltijd. Priest bezorgde Bird wel Hollywood-aandacht en Mad love is daarvan het resultaat. Dat de film de bioscoop niet haalde is begrijpelijk, want bleef Birds matige regietalent bij Priest verborgen onder het zogenaamde controversiële karakter van de film, in Mad love valt de ambitieuze regisseur akelig door mand. Toegegeven: het scenario van Mad love is weinig opzienbarend, want het als desperado's op de vlucht slaan van een stapelverliefd jong stel (Chris O'Donnell en Drew Barrymore) voor ouders, die de klassieke fout maken de twee uit elkaar te drijven, zou in menige Hollywoodstudio in de prullenbak belanden. Het drama moet dan ook niet komen van dit thema, maar van de zware depressiviteit van het meisje, een stoornis die haar in een inrichting doet belanden, waaruit zij door haar prins wordt gered, waarna de twee per gestolen auto door mooie landschappen rijden. Totdat de depressiviteit weer de kop opsteekt en (zelf)moord dreigt ("schiet dan, schiet dan"). Het voorspelbare scenario kan niet op conto worden geschreven van Bird, maar dat geldt wel voor de prestaties van de twee acteurs, bij wie het lijkt alsof zij hun eerste tekstrepetitie doen. Hun obsessieve liefde is even overtuigend als een speech van een Amerikaanse presidentskandidaat.
Jos van der Burg
Te huur vanaf 10 september (Buena Vista Home Entertainment).

Mad love: Chris O'Donnell kan Drew Barrymore niet opvrolijken.


Grumpier old men
Howard Deutch
Wat gebeurt er eigenlijk met oude filmsterren? Er is een groep die in rusthuizen terechtkomt en die plots op 93-jarige leeftijd overlijdt terwijl je eigenlijk al dacht dat ze twintig jaar geleden waren heengegaan. Van het scherm, uit het hart. Er is ook een groep dappere doordouwers, die ons gelukkig af en toe het gevoel geeft dat er meer tussen hemel en aarde is dan problemen van wereldvreemde pubers die geboren zijn als de verloren generatie (met soundtrack!). Even een persoonlijke noot. In mijn persoonlijke top tien van geestigste films aller tijden staan The fortune cookie en The odd couple, twee films met het klassieke duo Walter Matthau en Jack Lemmon. Lemmon en Matthau kwamen in 1994 weer bij elkaar voor de komedie Grumpy old men (Norse oude mannen), waarin twee buurmannen uit Minnesota strijd leveren om de hand van een nieuwe buurvrouw (Ann Margret). De oude heren waren nog steeds een genot om naar te kijken, hoewel ze het zonder een scenario van Neil Simon of Billy Wilder moesten stellen. De film had in Nederland weinig succes zodat het vervolg, Grumpier old men (Norsere oude mannen), rechtstreeks op video wordt uitgebracht. In het tweede deel woont Matthau nog steeds alleen, maar dat lijkt te veranderen als Sophia Loren in het dorp komt wonen, die van de favoriete visserswinkel van de heren een ristorante wil maken. Als ze de eerste keer de plaatselijke kroeg komt binnen marcheren in een hartverwarmende rode jurk klinkt 'Venus' van Shocking Blue: Yeah baby, she's got it. Het scenario van Grumpier old men is een waterig aftreksel van dat van deel 1, dus er blijft niets anders over dan uitkijken naar korte magische momenten die in de verte doen denken aan hun oude werk. De beste grap uit de film is natuurlijk dat de oude dames en heren op het liefdespad worden ingehaald door hun ouders. De stokoude Burgess Meredith speelt de negentigjarige vader van Jack Lemmon die valt op de moeder van Sophia Loren. De film eindigt met een collectie amusante versprekingen, waarbij Matthau eindelijk loskomt en met een paar obscene opmerkingen de hele crew over de vloer laat rollen. Voor een aantal van deze geweldige acteurs zal Grumpier old men een zwanezang zijn. Toch een beetje een filmmonument dus.
Mark Moorman
Te huur vanaf 24 september (Warner Home Video).


Boys
Stacy Cochran
"Ik zou het niet doen mijnheer. U wordt er niet beter van, wij worden er niet beter van, niemand heeft er iets aan. Ik weet dat Amos Poe een interessante regisseur is, maar geloof me, dit is echt helemaal niks. En bovendien heb ik geen cassettes meer." Aldus luidde het antwoord van de distributeur van Amos Poe's low budget science fiction film Dead weekend op een verzoek mijnerzijds om een recensie-exemplaar te ontvangen. Ik moet u een oordeel over de nieuwe film met Stephen Baldwin dus schuldig blijven. In plaats daarvan volgt nu een korte beschouwing over de nieuwe film met Winona Ryder. Het werk van de meest aaibare actrice ter wereld belandt doorgaans altijd in de bioscoop, maar Boys is die behandeling kennelijk niet waard. En met recht, zo blijkt. Het is de tweede film van de hier onbekende scenarioschrijfster en regisseur Stacy Cochran, wier debuutfilm My new gun geheel aan ons voorbijging. Haar moet een soort zachtaardige kruising tussen Rebel without a cause (1955) en het al even geniale The river's edge (1986) voor ogen hebben gestaan: een film over puberleed, ontluikende seksualiteit en de dood. Het werd een tergend saai niemendalletje, waarin Winona van haar paard valt en Lukas Haas (het jongetje met de grote ogen en oren uit Witness) zich over haar ontfermt en natuurlijk verliefd wordt. De tot een bizar ogende tiener opgegroeide Haas woont op een internaat voor verveelde jongens met lang haar, die elkaar voortdurend kreten als "BACK OFF DUDE!" toesnauwen. Winona draagt een mysterie met zich mee, dat in een reeks slecht gedoseerde flashbacks ontrafeld wordt. Opzienbarend of ingrijpend is de uitkomst geenszins. Vreemd is wel dat Winona in deze plotloze film vol slecht acterende jongetjes zit. Zij wordt er niet beter van, wij worden er niet beter van, niemand heeft er iets aan.
Bart van der Put
Te huur vanaf 18 september (PolyGram Video).

Naar boven