Verwacht - januari 1997, nr 174


The first wives club
Meer dan alleen een film, is The first wives club in de Verenigde Staten een waar fenomeen. Zoals Fatal attraction en Indecent proposal eerder tongen los maakten over heikele kwesties als overspel en morele corruptie, zo vormde de komedie van regisseur Hugh Wilson de opmaat tot een fikse discussie over mannen die hun echtgenoten inruilen voor een jongere vrouw. Het gekibbel over de kwestie beperkte zich niet tot uitzendingen van de Oprah Winfrey Show, ook alle kranten en tijdschriften stortten zich op het onderwerp en her en der werden op de film geïnspireerde 'First Wives Clubs' opgericht. Behalve in Beverly Hills, waar huwelijken zo snel komen en gaan dat er meer behoefte was aan een 'Fourth Wives Club'. En dat is geen grap, maar de belachelijke Amerikaanse waarheid. Maar, hoor ik u vragen, wat is dat nou, zo'n club van eerste echtgenotes? Wel, in de film draait het om een verbond van drie gedumpte vrouwen die besluiten gezamelijk wraak te nemen op hun ex-mannen. De dames zijn van mening dat de kerels hun huidige maatschappelijke status voor een groot deel te danken hebben aan de steun van hun wederhelft en zijn daarom niet bereid zich met een fooi te laten afschepen. En dus smeden Bette Midler, de ex van een electronica-verkoper, Diane Keaton, getrouwd met een overspelige reclameman, en Goldie Hawn, filmdiva op haar retour en bedrogen door haar vent annex producent, snode plannen om hun oude ega's zakelijk en privé een hak te zetten. Maar, hoor ik u vragen, levert dat ook een leuke film op? Wel, net als bij het voornoemde Indecent proposal staat de povere inhoudelijke kwaliteit van de komedie in geen enkele verhouding tot de mediahype rond het onderwerp. Midler en Hawn zijn aardig op dreef en krijgen een paar snedige opmerkingen in de mond gelegd, maar voor het overige is het politiek correcte armoe troef. Zo is er een tenenkrommend bezoek van het trio aan een kroeg voor lesbiënnes en kan men zich afvragen of de wraak van de dames net zo succesvol zou zijn indien ze niet alledrie steenrijk waren geweest. Goddank treffen we in een bijrol ene Elizabeth Berkley aan. Ja, zij van Paul Verhoevens
Showgirls is terug! Nu al! De krullenbol speelt een zestienjarig meiske (Elizabeth Berkley! 16 jaar!) dat Goldie Hawns echtgenoot en filmrol inpikt. Dat zien we Berkley in het echte leven niet zo snel doen. Kurt Russell kijkt wel beter uit.

The first wives club: Elizabeth Berkley en Goldie Hawn roddelen over Paul Verhoeven.


Brasilia, een dag in februari is een documentaire waarmee regisseur Maria Augusta Ramos een half jaar geleden afstudeerde aan de Nederlandse Film en Televisie Academie. Ze volgt in haar geboortestad een aantal inwoners op hun dagelijkse routes en toont zo een Brazilië dat nu eens niet gekenmerkt wordt door samba, strand en sloppenwijken in Rio. De hoofdstad Brasilia werd in de jaren vijftig uit het niets opgebouwd door de stedebouwkundige Lucio Costa en architect Oscar Niemeyer. De twee leerlingen van Le Corbusier maakten er een bijzonder futuristisch en fotogeniek geheel van, maar Ramos constateert dat het de stad aan een kloppend hart ontbreekt. Net zoiets als Rotterdam dus, maar dan net even anders. De film wordt voorafgegaan door de korte documentaire Amstelland, visie op een landschap, waarin regisseur Chris Teerink een cinematografische ontdekkingsreis maakt in de omgeving van Amsterdam. Zo ongeveer als in 'Ontdek je plekje' dus, maar dan helemaal anders.

Brasilia, een dag in februari: Geen kloppend hart, maar wel mooi weer in februari.


The young poisoner's handbook is de debuutfilm van de Britse regisseur Benjamin Ross, die in 1985 hand en span-diensten verichtte bij de opnamen van The toxic avenger, de volstrekt idiote cultfilm over een radio-actieve superheld, waarmee de in New York gesitueerde B-filmmaatschappij Troma bekend werd. De persmap vermeld echter ook dat Ross in datzelfde jaar met onder meer Emir Kusturica een opleiding aan de eveneens in New York gevestigde Columbia Film School volgde. Zijn debuutfilm houdt dan ook het midden tussen kunst en cult. Losjes geïnspireerd op het leven van de Engelse seriemoordenaar Graham Young schetst de wrange komedie hoe een jonge onderzoeker in de jaren zestig zijn familie vergiftigt, meer uit wetenschappelijke experimenteerdrift dan uit moorddadigheid. Juridisch gezien is dat natuurlijk een erg slap excuus, maar het is wel een uitstekend uitgangspunt voor een bizarre film. En die wordt nu tijdelijk geïmporteerd door distributeur Cinemien, die in dit verband de laatste tijd ook over een flinke experimenteerdrift lijkt te beschikken.


Fatal reaction: Singapore is het tweede deel van het documentaire-kwartet Fatal reaction, waarin regisseur Marijke Jongbloed de relatieproblemen van internationale carrièrevrouwen onderzoekt. Die problemen komen globaal en mondiaal op hetzelfde neer: carrièrevrouwen hebben vaak helemaal geen relatie. Heeft u het eerste deel over New York gemist dan is er nog geen vrouw overboord, want zonder voorkennis van de Amerikaanse 'self-help' cultuur is de praktijk in Singapore al vreemd genoeg. Daar waar de overheid de bevolking met stokslagen en executies in het gareel houdt en alles in dienst staat van welvaart en vooruitgang, bemoeit de regering zich ook direct met het privéleven van alleenstaanden. En zo belanden ze op de gesubsidieerde cruiseboten van de SDU, de Social Development Unit, opgezet om hoger opgeleiden aan elkaar te koppelen en ze zo gelukkig te maken. Dat is althans oppervlakkig beschouwd het doel, volgens Jongbloed betreft het hier een speciaal programma dat Singapore van intelligent nageslacht moet voorzien. Hè gatsie, Big Brother op de Love Boat, wij monsteren meteen af.

Fatal reaction: Singapore: De Titanic der alleenstaanden aan lager wal.


Meet Wally Sparks van regisseur Peter Baldwin is de nieuwe komedie van de hand van Rodney Dangerfield. De scenarioschrijver en komiek was eigenlijk al passé toen hij geboren werd, maar maakt in de Verenigde Staten nu al 56 jaar carrière met schoonmoedergrappen en zijn vaste punchline "I get no respect", waarvan akte. Zijn bekendste filmrol was die van een bejaarde miljonair die opnieuw in de schoolbanken plaatsneemt. Zonder schoonmoeder. Alles wat hij na het uit 1986 stammende Back to school deed bleef ons bespaard, maar nu is er dus Meet Wally Sparks. Hierin wordt Rodney's radioprogramma uit de lucht gehaald. De persmap: "Als je programma's gemaakt hebt over buitenaardse lesbische Elvis-imitators, dan kun je geen kant meer op als radio presentator." Rodney belandt in huis bij een gouverneur: "De 'First Lady' wordt letterlijk in haar hempje gezet en Wally Sparks krijgt het zelfs voor elkaar om te slapen in de slaapkamer van de gouverneur en uit te zenden vanuit zijn zitkamer." We schrijven 1997. Dit komt in de bioscoop. In negentien-zeven-en-negentig. Vergeet De zeemeerman, het wordt tijd voor de eerste avondvullende Max Tailleur bioscoopfilm Sam en Moos gaan in zaken. De markt is er klaar voor.


The glimmerman is een ongetwijfeld keiharde actie-thriller, want bottenbreker Steven Seagal speelt de titelrol. De minst sympathieke bekende Amerikaan draagt ook nu weer een duister verleden in dienst van de overheid met zich mee (geheim gedonder met jungle-rebellen), verdiept zich opnieuw in Oosterse mystiek (Zen en de kunst van het knoken kraken) en lapt als politieman menig regel aan zijn ninja-laars ("Rechten? Ik zal je je rechten laten voelen, stuk schorem!"). Hij gaat op jacht naar een seriemoordenaar die hele gezinnen aan zijn mes rijgt en krijgt daarbij ongevraagd hulp van een door Keenen Ivory Wayans gespeelde detective. Zal het de bekvechtende helden lukken het beest te vangen? Of is de argwaan van Wayans terecht en blijkt Seagal zelf de dader? Vragen, zoveel vragen. Alleen de film van John Gray biedt uitkomst. En het vertrouwde geluid van versplinterende botten, maar dat wist u al.

The glimmerman: Steven Seagal doet Zen in zijn zondagse pak.


Ransom is de nieuwe thriller van Ron Howard, regisseur van onder meer Backdraft, The paper en Apollo 13. In deze remake van de gelijknamige film uit 1956, waarin de Canadese lolbroek Leslie Nielsen nog een bloedserieuze rol vertolkte, speelt Mel Gibson een luchtvaartmagnaat wiens zoon ontvoerd wordt. Aanvankelijk gaan Mel en zijn filmeega Rene Russo, in het echte leven een oude klasgenoot van de regisseur, in zee met de FBI. Maar wanneer de aanpak van de specialisten faalt neemt Mel de touwtjes op onconventionele wijze zelf in handen: hij kondigt in een televisie-uitzending aan het losgeld van twee miljoen dollar te zullen betalen aan diegene die hem het boeventuig bezorgt. Zal het Mel lukken de kidnappers te vangen? Krijgt Rene haar zoon terug? Alleen een bezoek aan Ransom biedt uitkomst. Bovendien kunt u meteen zien of Donnie Wahlberg net zo'n natuurtalent is als broer Mark. Donnie zong een paar jaar geleden bij de razend populaire jongensband New Kids on the Block, Mark was bekend als rapzanger Marky Mark en speelde onlangs heel verdienstelijk de op zijn lijf geschreven rol van psychopaat in de verder nogal matige thriller Fear. Ook Donnie speelt nu een slechterik, maar dan een met een gouden hartje, zo verzekert de persmap ons. En er is ook nog een rol voor Brawley Nolte, in de film de zoon van Mel, in het echte leven de zoon van acteur Nick Nolte. Hij is tien jaar jong en zijn hobbies zijn Nintendo en Sony Play Station, zo meldt diezelfde persmap. Het is maar dat u het weet.

Ransom: Mel Gibson heeft twee spelcomputers te koop.


Courage under fire is de eerste grote Hollywood-film die zich met de Golfoorlog bezig houdt, al vormt het conflict niets meer dan een decorstuk dat volkomen inwisselbaar is met willekeurig welke andere oorlog dan ook. Denzel Washington speelt een luitenant die betrokken raakt bij een gevechtshandeling waarin zijn eigen manschappen door 'friendly fire' sneuvelen. Wat maar weer eens bewijst dat 'vriendelijke kogels' helemaal niet zo vriendelijk zijn. Voor straf krijgt hij een administratieve functie aan het thuisfront, waar hij moet beoordelen of de in de oorlog gesneuvelde Meg Ryan een postume onderscheiding voor bewezen moed verdient. Ja, u leest het goed: Amerika's favoriete schoondochter speelt hier een krijgshaftige soldaat en er komt geen vleugje romantiek aan te pas. Bij zijn onderzoek stuit Denzel op een reeks tegenstrijdige verklaringen over Megs laatste uren, allen plastisch verbeeld in gevechtsscènes die steeds vanuit een nieuw perspectief getoond worden. Dat doet sterk denken aan het Japanse Rashomon, waarin een halsmisdaad door regisseur Akira Kurosawa ook vanuit wisselende perspectieven getoond werd. De film markeerde in 1950 de internationale doorbraak van de Japanse grootmeester. Zo'n doorbraak heeft regisseur Edward Zwick niet meer nodig, hem kennen we al van het recente Legends of the fall en van het aanmerkelijk betere Glory. Met zijn bijrol in laatstgenoemde won Denzel Washington in 1989 een Oscar. Zal Denzel straks weer in de prijzen vallen? Alleen het Oscar-gala biedt uitkomst. Zeker is in ieder geval dat Billy Crystal komend voorjaar eindelijk terugkeert als presentator van het gebeuren en dat zal de feestvreugde ongetwijfeld ten goede komen.

Courage under fire: Meg Ryan leeft! Ze is soldaat!


Extreme measures is een medische thriller geproduceerd door Elizabeth Hurley, die we voornamelijk kennen als B-filmster en vriendin van Hugh - I, I, I'm f-f-frightfully sorry - Grant. Hij speelt een jonge ambitieuze dokter die ontdekt dat er in een ziekenhuis in New York vreemde dingen gebeuren. U moet daarbij niet denken aan Lars von Triers The kingdom, maar aan Mary Shelley's 'Frankenstein' en de moderne variant Coma, de verfilming van Robin Cooks gelijknamige roman, in 1978 geregisseerd door bestseller-auteur Michael Crichton. Dit keer voert Michael Apted de regie. Hij begon ooit in Engeland als bejubeld documentaire-filmer, werkte mee aan de soapserie 'Coronation Street' en regisseerde in de Verenigde Staten een hele trits uiteenlopende films, waaronder de komedie Critical condition, waarin nepdokter Richard Pryor een ziekenhuis op stelten zette. De witte jas wordt dit keer niet alleen door Grant gedragen, ook Gene Hackman speelt een heelmeester. Een keiharde, dus voor stinkende wonden hoeft u niet te vrezen. Overigens werd Extreme measures helemaal niet in New York, maar in het Canadese Toronto opgenomen. En dus zien we ereburger David Cronenberg even voorbijkomen als advocaat, waar een rol als dokter de regisseur beter past, zeker na zijn omstreden vangrail-seksfilm Crash.

Extreme measures: Hugh Grant heeft een stethoscoop in zijn oor.

Bart van der Put

Naar boven