The Big Sleep - februari 1997, nr 175
Voor aanvullingen, kritiek en suggesties: stuur uw email naar Hans Beerekamp.
Mastroianni, Marcello 1923 - 1996
Graf van Marcello Mastroianni op begraafplaats Campo de Verano, Rome (foto: Suzanne Weenink).
Parijs, 19 december. Italiaans acteur. Jeune premier uit de jaren vijftig groeide na een hoofdrol in Le notti bianche (Luchino Visconti, 1957) en twee sleutelrollen in het oeuvre van Federico Fellini (de roddeljournalist in La dolce vita, 1960; de regisseur in 8 1/2/Otto e mezzo, 1963) uit tot de meest geliefde Europese mannelijke filmster. Opvallend was het gebrek aan ambitie van "de mooiste man ter wereld": Mastroianni hoefde niet naar Hollywood, wilde ook nooit zelf regisseren, produceren of een scenario schrijven. De in het dorp Fontana Liri in Lazio geboren acteur studeerde architectuur en speelde enkele figurantenrollen voor hij in 1947 debuteerde in Riccardo Freda's I miserabili. Daarna in A tale of five cities (1949), Una domenica d'agosto (Luciano Emmer, 1950), Cuori sul mare (Giorgio Bianchi, 1950), Atto d'accusa (Giacomo Gentilomo, 1950), Contro la legge (Flavio Calzara, 1950), Vita da cane (Mario Monicelli en Steno, 1951), Parigi è sempre Parigi (Emmer, 1951), L'eterna catena (Guido Brignone, 1951), Le ragazze di Piazza di Spagna (Emmer, 1951), Sensualità (Clemente Fracassi, 1952), Gli eroi della domenica (Mario Camerini, 1952), Penne nere (Oreste Bianchi, 1952), Tragico ritorno (Pierluigi Faraldo, 1952), Febbre di vivere (Claudio Gora, 1953), Lulù (Ferdinando Cerchio, 1953), Il viale della speranza (Dino Risi, 1953), Non è mai troppo tardi (F.W.Ratti, 1953), de episode Il pupo in Tempi nostri (Alessandro Blasetti, 1953), La valigia dei sogni (Luigi Comencini, 1953), La schiava del peccato (Raffaele Mattarazzo, 1954), Cronache di poveri amanti (Carlo Lizzani, 1954), Giorni d'amore (Giuseppe de Santis, 1954) en Casa Ricordi (Carmine Gallone, 1954). Peccato che sia una canaglia (Blasetti, 1954) was de eerste van twaalf films met de vaak als "mooiste vrouw ter wereld" aangewezen Sophia Loren: La bella mugnaia (Camerini, 1955), La fortuna di essere donna (Blasetti, 1955), Ieri, oggi e domani (Vittorio de Sica, 1964), Matrimonio all'Italiana (De Sica, 1964), Questi fantasmi (Renato Castellani, 1968), I girasoli/Sunflower (De Sica, 1969), La moglie del prete (Risi, 1971), La pupa del gangster (Giorgio Capitani, 1974), Una giornata particolare (Oscarnominatie; Ettore Scola, 1977), Fatto di sangue fra due uomini per causa di una vedova, si sospettano motivi politici/Blood feud (Lina Wertmüller, 1979) en Pret-a-porter (Robert Altman, 1995). Ook was Mastroianni te zien in Tam-Tam mayumbe (Gian Gaspare Napolitano, 1955), La principessa delle Canarie (Paolo Moffa, 1955), Il bigamo (Emmer, 1956), Padri e figli (Monicelli, 1956), Harte Männer - heisse Liebe/Männer und Mädchen/La ragazza della salina (Franz Cap, 1956), Il momento più bello (Emmer, 1957), Il medico e lo stregone (Monicelli, 1957), Un ettaro di cielo (Aglauco Casadio, 1958), La loi (Jules Dassin, 1958), Amore e guai (Angelo Dorigo, 1958), I soliti ignoti (Monicelli, 1958), Racconti d'estate (Gianni Franciolini, 1959), Tutti inamorati (Giuseppe Orlandini, 1959), Il nemico di mia moglie (Gianni Puccini, 1959), Ferdinano I, il re di Napoli (Franciolini, 1960), Il bell'Antonio (Mauro Bolognini, 1960), Adua e le compagne (Antonio Pietrangeli, 1960), La notte (Michelangelo Antonioni, 1961), Fantasmi a Roma (Pietrangeli, 1961), L'assassino (Elio Petri, 1961), Vie privée (Louis Malle, 1961), Divorzio all'Italiana (Oscarnominatie; Pietro Germi, 1962), Cronaca familiare (Valerio Zurlini, 1962), I compagni (Monicelli, 1963), L'uomo dai cinque palloncini (Marco Ferreri, 1965), Casanova 70 (Monicelli, 1965), La decima vittima (Petri, 1966), Oggi, domani e dopodomani (Eduardo di Flippo en Luciano Salce, 1966), Io, io, io...e gli altri (Blasetti, 1966), The poppy is also a flower (Terence Young, 1967), Spara forte, più forte, io non capisco (Di Filippo, 1967), Lo straniero (Visconti, 1967), Diamonds for breakfast (Christopher Morahan, 1968), Gli amanti (De Sica, 1968), Leo the Last (John Boorman, 1970), Dramma della gelosia (Scola, 1970), Giochi particolari (Franco Indovina, 1970), Scipione, detto anche l'Africano (Luigi Magni, 1971), Permette? Rocco Papaleo (Scola, 1972), Roma (Fellini, 1972), Ça n'arrive qu'aux autres (Nadine Trintignant, 1972), Liza/La cagna (Ferreri, 1972), Che?/What? (Roman Polanski, 1972), Mordi e fuggi (Risi, 1972), Rappresaglia/Massacre in Rome (George Pan Cosmatos, 1972), La grande bouffe (Ferreri, 1973), L'événement le plus important depuis l'homme a marché sur la lune (Jacques Demy, 1973), Salut l'artiste (Yves Robert, 1973), Touche pas la femme blanche (Ferreri, 1974), Allonsanfàn (Paolo en Vittorio Taviani, 1974), C'eravamo tanto amati (Scola, 1974), Per le antiche scale (Bolognini, 1975), La divina creatura (Giuseppe Patroni-Griffi, 1975), La donna della domenica (Comencini, 1975), Culastrice, nobile Veneziano (Flavio Mogherini, 1975), Todo modo (Petri, 1976), Signori e signore, buonanotte (diverse regisseurs, 1976), Mogliamante (Marco Vicario, 1977), Doppio delitto (Steno, 1977), Ciao maschio/Bye bye monkey (Ferreri, 1978), Cosi come sei/Stay the way you are (Alberto Lattuada, 1979), L'ingorgo (Comencini, 1979), Giallo Napoletano (Sergio Corbucci, 1979), La città delle donne (Fellini, 1980), La terrazza (Scola, 1980), La pelle (Liliana Cavani, 1981), Fantasma d'amore (Risi, 1981), als Giacomo Casanova in La nuit de Varennes/Un nuovo mondo (Scola, 1982), Oltre la porta/Beyond obsession (Cavani, 1982), Gabriela (Bruno Barreto, 1983), Le général de l'armée morte (Luciano Tovoli, 1983), Storia di Piera (Ferreri, 1983), Ginger e Fred (Fellini, 1985), Enrico IV (Marco Bellocchio, 1985), Macaroni (Scola, 1985), Le due vite di Mattia Pascal (Monicelli, 1985), O melissokomos/The beekeeper (Theo Angelopoulos, 1986), I soliti ignoti, vent'anni dopo (Amanzio Todini, 1986), Oci ciornie (derde en laatste Oscarnominatie; Nikita Michalkov, 1987), Intervista (Fellini, 1987), Miss Arizona (Pál Sandor, 1988), Che ora è? (Scola, 1989), Splendor (Scola, 1989), Stanno tutti bene (Giuseppe Tornatore, 1990), To meteoro vima tou pelargou/The suspended step of the stork (Angelopoulos, 1991), Le voleur d'enfants (Christian de Chalonge, 1992), A fine romance (Gene Saks, 1992), Used people (Beeban Kidron, 1992), Un deux trois soleil (Bertrand Blier, 1993), De eso no se habla (Maria Luisa Bemberg, 1994), Les cent et une nuits (Agnès Varda, 1995) en Trois vies et une seule mort (Raul Ruiz, 1996). Vader van actrice Chiara Mastroianni, uit relatie met Catherine Deneuve. Overleden aan kanker.
Ayres, Lew (88), Los Angeles, 30 december. Amerikaans acteur, eigenlijk Lewis Frederick Ayres III. Besnorde gentleman, die na een korte studie medicijnen in een nachtclub in Hollywood ontdekt werd, toen hij daar banjo speelde. Korte tijd later speelde hij de hoofdrol tegenover Greta Garbo in haar laatste zwijgende film The kiss (Jacques Feyder, 1929). Zijn volgende rol, van een Duitse soldaat in de verfilming van Erich Maria Remarques pacifistische roman All quiet on the western front (Lewis Milestone, 1930), was waarschijnlijk zijn beste, maar zal op de achtergrond meegespeeld hebben toen hij tijdens de Tweede Wereldoorlog uit de gratie viel bij publiek en studio's als principieel dienstweigeraar. Desondanks zou Ayres later bij de medische troepen gaan en in 1948 een Oscarnominatie krijgen voor zijn rol van een arts in Johnny Belinda (Jean Negulesco, 1948). Ook speelde hij na Young Dr. Kildare (Harold S. Bucquet, 1938) nog acht keer de titelrol (tot en met Dr. Kildare's victory, W.S. Van Dyke II, 1942) in de filmserie, die de moeder van alle ziekenhuissoaps genoemd mag worden. In de jaren zestig was hetzelfde personage, gespeeld door Richard Chamberlain, de held van een populaire tv-serie. Tot Ayres' overige films behoren Doorway to hell (Archie Mayo, 1930), Iron man (Tod Browning, 1931), Night world (Hobart Henley, 1932), State fair (Henry King, 1933), She learned about sailors (George Marshall, 1934), The leathernecks have landed (Howard Bretherton, 1936), Hold'em navy (Kurt Neumann, 1937), The last train from Madrid (James Hogan, 1937), Holiday (als de alcoholist tegenover Katharine Hepburn; George Cukor, 1935), Rich man, poor girl (Reinhold Schunzel, 1938), Scandal street (Hogan, 1938), Spring madness (S. Sylvan Simon, 1938), Broadway serenade (Robert Z. Leonard, 1939), Ice follies of 1939 (Schunzel, 1939), Remember? (Norman Z. McLeod, 1939), These glamour girls (Simon, 1939), Maisie was a lady (Edwin L. Marin, 1941), Fingers at the window (Charles Lederer, 1942), Dark mirror (Robert Siodmak, 1946), The unfaithful (Vincent Sherman, 1947), The capture (John Sturges, 1950), New Mexico (Irving Reis, 1951), Donovan's brain (Felix Feist, 1953), No escape (Charles Bennett, 1953), als de vice-president in Advise and consent (Otto Preminger, 1962), The carpetbaggers (Edward Dmytryk, 1964), The biscuit eater (Vincent McEveety, 1972), The man (Joseph Sargent, 1972), Battle for the planet of the apes (J. Lee-Thompson, 1973), End of the world (John Hayes, 1977), Damien - Omen II (Don Taylor, 1978), Battlestar Galactica (Richard A. Colla, 1979) en de videofilm naar Stephen King Salem's lot (Tobe Hooper, 1979). Was op tv onder meer te zien in de pilots van "Hawaii Five-O" (1968) en "Dr. Marcus Welby M.D." (1969). Ayres regisseerde een B-film voor Republic (Hearts in bondage, 1936) en twee religieuze documentaires, die hij ook schreef en produceerde" Altars of the East (1955) en Altars of the world (1976). Getrouwd geweest met de actrices Lola Lane en Ginger Rogers. Overleden aan onbekende oorzaken.
Blair, Joan (93), Culver City, Ca., 9 januari. Amerikaans bijrolactrice, pseudoniem van Lilian Wilck. Onder meer in The shop around the corner (Ernst Lubitsch, 1940), The constant nymph (Edmund Goulding, 1943), A lady takes a chance (William A. Seiter, 1943), Son of Dracula (Robert Siodmak, 1943), Grissly's millions (John English, 1944), Angel on my shoulder (Archie Mayo, 1946), The street with no name (William Keighley, 1948) en Never wave at a WAC (Norman Z. McLeod, 1952). Overleden na een korte ziekte.
Cronenweth, Jordan (61), Los Angeles, 29 november. Amerikaans cameraman. Veelzijdig en toonaangevend 'director of photography' in de marge van Hollywood gedurende de jaren zeventig en tachtig. Werd slechts een keer genomineerd voor een Oscar (in 1987 voor Francis Ford Coppola's Peggy Sue got married), maar kreeg grootste bekendheid door zijn werk aan Blade runner (Ridley Scott, 1982). Opgegroeid in Hollywood; speelde klein rolletje als de zoon van James Stewart in Carbine Williams (Richard Thorpe, 1952). Studeerde voor ingenieur en deed vakantiewerk als lab-assistent bij Columbia Pictures. Debuteerde na ervaring achter de camera te hebben opgedaan in Colorado als verantwoordelijk cameraman voor Robert Altman met Brewster McCloud (1970). Draaide meerdere films met regisseurs Jonathan Demme (Handle with care/Citizens band, 1977; Stop making sense, 1984O) en Phil Joanou (U2: Rattle and hum, 1988; State of grace, 1990; Final analysis, 1992). Voorts onder meer Cry for me, Billy/Face to the wind (William A. Graham, 1972), Play it as it lays (Frank Perry, 1972), The front page (Billy Wilder, 1974), Zandy's bride (Jan Troell, 1974), The nickel ride (Robert Mulligan, 1975), Gable and Lombard (Sidney J. Furie, 1976), Rolling thunder (John Flynn, 1977), Altered states (Ken Russell, 1980), Cutter's way/Cutter and Bone (Ivan Passer, 1981), Best friends (Norman Jewison, 1982), Just between friends (Allan Burns, 1986), Gardens of stone (Coppola, 1987) en Get back (Richard Lester, 1991). Overleden aan de ziekte van Parkinson.
Hu, King (65), Taipei, 14 januari. Oorspronkelijk Chinees regisseur, eigenlijk Hu Jinquan (= Hu Chin-chuan). Een van de invloedrijkste Hongkongregisseurs, die het "martial arts"-genre internationaal aanzien verschafte en voor zijn bekendste film A touch of Zen/Xia nu (gedraaid in 1969, geflopt na uitbreng door producent in verminkte vorm, door regisseur hersteld en daarna groot festivalsucces in 1975) in Cannes bekroond werd. Afkomstig uit een aristocratische familie (zijn vader was mijnbouwkundig ingenieur), studeerde Hu aan het Nationale Kunst College in zijn geboortestad Peking. Was in 1949, tijdens de communistische machtsovername toevallig in Hongkong, en zou daar blijven wonen en werken, tot hij in de jaren tachtig naar Californië verhuisde. Raakte betrokken bij de filmindustrie als requisiteur, acteur en later assistent-regisseur bij Yen Chun. Als acteur speelde Hu onder zijn voornaam Jinquan in ondermeer The Empress Wu/Wu Zetian van Li Hanxiang, 1960). Werd als acteur en scenarist in dienst genomen door Shaw Brothers en coregisseerde daar met Li, voorheen Yen Chuns andere vaste assistent, The story of Sue-san/Yu Tangchun (1962) en de operette The love eterne/Liang Shanbo yu Zhu Yingtai (1963). Daarna schreef Hu zijn eerste persoonlijke film, waarin hij ook een hoofdrol speelde, Sons and daughters of the good earth/Da di ernue (1964). Het is een van zijn weinige niet-kostuumfilms en behandelt het Chinese verzet tegen de Japanners in de Tweede Wereldoorlog; vooral wegens censuurproblemen in sommige Aziatische landen kortte producent Run Run Shaw de film in van drie naar twee uur. Daarna verfilmde Hu de traditionele Peking-opera Come drink with me/Da zui xia (1965). Na zijn vertrek bij Shaw Brothers, in het daaropvolgende, enorm succesvolle Dragon Gate inn/Long men kezhan (1966) en het onvolprezen A touch of Zen, vervolmaakte Hu zijn combinatie van moderne montageopvattingen, gestileerde decors en kostuums, ironische acteerstijl en traditionele thema's, die nagevolgd zouden worden door onder meer Tsui Hark en, in mindere mate, John Woo. Hu draaide ook in Zuid-Korea (het tweeluik Raining in the mountains/Kong shan ling yu, 1979 en Legend of the mountains/Shan zhong chuan qi, 1979) en in Taiwan (de episode Anger/Nu in de omnibusfilm Four moods/Hsi nu ai le, 1970; Wedding/Zongshen dashi, 1981; All the king's men/Tianxia diyi, 1982; Swordsman/Xiaoao Jianghu, 1990; Wheel of life/Da lunhui, 1984). Tot Hu's overig werk behoren het in het Rotterdamse Golden Harvest-programma vertoonde The fate of Lee Khan/Yingchunge zhi fengbo (1973), het slot van de "herbergtrilogie" samen met Come drink with me en Dragon Gate inn, en volgens sommige kenners Hu's beste film, alsmede The valiant ones/Zhong lieh tu (1974) en zijn zwanenzang Painted skin/Hua pi zhi yinyang fawang (1992). Tekende in sommige gevallen ook voor montage, art direction, kostuumontwerp, scenario en productie van zijn eigen films. Hu schreef scenario's voor ondermeer Red beard/Hung hutzu (Pan Lei, 1958), Bridenapping/Hua tientso (Yen, 1961) en Dragon Gate/Lung men fengyun (Ouyang Chun, 1976). Overleden aan een hersenbloeding tijdens een bezoek aan Taiwan.
Keuris, Tristan (50), Hilversum, 15 december. Nederlands componist. Schreef onder veel meer muziek voor twee speelfilms van Hans Hylkema: De mannetjesmaker (1983) en Oeroeg (1993). Over het gebruik van Keuris' neoromantische muziek bij die laatste film ontstond onenigheid, zodat Henny Vrienten gevraagd werd aanvullende muziek te componeren. Keuris' 'Cantata to Brooklyn Bridge' (1989), geïnspireerd door een gedicht van Hart Crane, vormde de basis voor een door de VPRO uitgezonden televisiedocumentaire van Fred van Dijk in de trant van de absolute film. Overleden aan kanker.
Lane, Burton (84), New York, 5 januari. Amerikaans componist en songwriter, pseudoniem van Burton Levy. Auteur van succesvolle, later verfilmde Broadwaymusicals als - met tekstschrijver Yip Harburg - Finian's rainbow (Francis Ford Coppola, 1968) en - met tekstschrijver Alan Jay Lerner - On a clear day you can see forever (Vincente Minnelli, 1970). Twee van Lanes liedjes kregen een Oscarnominatie: "How about you?" (tekst: Ralph Freed) uit de Garland & Rooney-musical Babes on Broadway (Busby Berkeley, 1942) en "Too late now" (tekst: Lerner) uit het Kelly-spektakel Royal wedding (Stanley Donen, 1951). Zijn eerste filmsucces was "Everything I have is yours" (tekst: Harold Adamson) in Dancing lady (Robert Z. Leonard, 1933). Droeg liedjes bij aan minstens elf andere films. Overleden aan onbekende oorzaken.
Leonard, Sheldon (89), Los Angeles, 11 januari. Amerikaans bijrolacteur en televisieproducent, eigenlijk Sheldon Leonard Bershad. Op een enkele hoofdrol (Private nurse, 1941; Why girls leave home, 1945) na gespecialiseerd in bijrollen, vooral als gangsters die in naslagwerken beschreven plegen te worden als "runyonesque" (naar Damon Runyon, auteur van New-Yorkse romans over goedmoedige en welbespraakte booswichten). Onder meer in Another thin man (W.S. Van Dyke II, 1939), Buy me that town (Eugene Forde, 1941), Rise and shine (Allan Dwan, 1941), Tall, dark and handsome (H. Bruce Humberstone, 1941), Week-end in Havana (Walter Lang, 1941), Lucky Jordan (Frank Tuttle, 1942), Street of chance (Jack B. Hively, 1942), Tennessee Johnson (William Dieterle, 1942), Tortilla flat (Victor Fleming, 1942), City without men (Sidney Salkow, 1943), de Abbott & Costellomusical Hit the ice (Charles Lamont, 1943), Klondike Kate (William Castle, 1943), Passport to Suez (André De Toth, 1943), Timber queen (Frank McDonald, 1944), The Falcon in Hollywood (Gordon Douglas, 1944), Gambler's choice (McDonald, 1944), als politieman in To have and have not (Howard Hawks, 1944), Uncertain glory (Raoul Walsh, 1944), Captain Kidd (Rowland V. Lee, 1945), Frontier gal (Lamont, 1945), Zombies on Broadway (Douglas, 1945), Bowery bombshell (Phil Karlson, 1946), als de barkeeper die James Stewart eruitgooit in de klassieker It's a wonderful life (Frank Capra, 1946), Somewhere in the night (Joseph L. Mankiewicz, 1946), Decoy (Jack Bernhard, 1947), The gangster (Gordon Wiles, 1947), Sinbad the sailor (Richard Wallace, 1947), Force of evil (Abraham Polonsky, 1948), If you knew Susie (Douglas, 1948), Jinx money (William Beaudine, 1948), My dream is yours (Michael Curtiz, 1949), Take one false step (Chester Erskine, 1949), The Iroquois trail (Karlson, 1950), Abbott and Costello meet the invisible man (Lamont, 1951), Behave yourself (George Beck, 1951), Come fill the cup (Douglas, 1951), Here come the Nelsons (Frederick de Cordova, 1952), Stop, you're killing me (Roy del Ruth, 1952), Young man with ideas (Mitchell Leisen, 1952), The diamond queen (John Brahm, 1953), Money from home (George Marshall, 1953), Guys and dolls (Mankiewicz, 1955), Pocketful of miracles (Capra, 1961) en als J. Edgar Hoover in The Brink's job (William Friedkin, 1978). Op latere leeftijd zeer succesvol als producent van populaire televisieseries als "The Dick Van Dyke Show" (1961-66) en "I spy" (1965). Overleden aan natuurlijke oorzaak.
Li Hanxiang (=Li Han-hsiang) (70), Peking, 17 december. Chinees filmregisseur en scenarist. Toonaangevend stilist en succesvol maker van grote Mandarijnse kostuumfilms in Hongkong in de jaren vijftig en zestig. Geboren in het Noord-Chinese Jinzhou, opgeleid in Peking als schilder. Vanaf 1948 in Hongkong, waar hij werkte in de reclame en in films als figurant, art director en assistent, samen met de latere regisseur King Hu, van vooral Yen Chun. Regisseerde zijn eerste eigen film in 1952 tekende in 1955 een contract voor de nieuwe filmstudio Shaw Bros. Werd daar de belangrijkste regisseur, door rijk gestoffeerde spektakels als Diao chan (1958), The kingdom and the beauty, The magnificent concubine/Yang guifei (1961) en Empress Wu/Wu zetian (1960). Samen met King Hu regisseerde Li The story of Sue-San/Yu Tangchun (1962) en The love eterne/Liang Shanbo yu Zhu Yingtai (1963). Na ruzie met de gebroeders Shaw vertrok Li in 1963 naar Taiwan, waar hij de Grand Motion Picture Company (Guolian) oprichtte en elf films regisseerde als Hsi Shih - Beauty of beauties/Xi Shi (1965) en, volgens kenners Li's meesterwerk, The winter/Dong nuan (1969). Na zijn faillissement maakte hij nog in Taiwan Battles on the Yangtse/Yangzijiang fengyun (1969) en The story of Ti Ying/Tiying (1970), alsmede de episode Joy/Le in Four moods/Xi nu ai le (1970), een internationaal prestigeproject, waaraan ook King Hu meedeed, en die vergeefs trachtte de ondergang van Li's produktiemaatschappij af te wenden. Keerde in 1972 na een faillissement terug naar Hongkong, waar hij opnieuw films ging maken voor Shaw Bros., zoals The warlord/Dajunfa (1972), The empress dowager/Qingguo qincheng(1975) Golden lotus, The last tempest en The dream of the red chamber. Vanaf het begin van de jaren tachtig werkzaam in de Volksrepubliek, waar hij films maakte als The burning of the summer palace/Huoshao Yuanmingyuan (1983), Reign behind a curtain/Chui lian ting zheng (1983) en Lover's lover (1994). Getrouwd met actrice Chang Tsui-ying. Overleden aan hartproblemen.
Liedholm, Lars-Erik (68), Stockholm, ong. 2 januari. Zweeds regisseur, vooral in het theater, waar hij nauw samenwerkte met Ingmar Bergman en Max von Sydow. Enkele films, waaronder Juninatt (1965). Schreef het scenario van Kurragoemma (Lars-Magnus Lindgren, 1963) en speelde een klein rolletje in För att inte tala om alla dessa kvinnor/Wat de vrouwen betreft (Ingmar Bergman, 1964). Overleden na een lange ziekte.
Nance, Jack (53), Pasadena, Ca., 30 december. Amerikaans acteur, eigenlijk Marvin John Nance. Aanvankelijk vooral toneelspeler. Kreeg na de hoofdrol van de onnavolgbare Henry Spencer in Eraserhead (1978) van regisseur David Lynch een (kleinere) rol in diens meeste films: Dune (1984), Blue velvet (1986), Wild at heart (1990), het nog uit te brengen Lost highway (1997) en, als de hengelaar Pete Martell, in de tv-serie "Twin Peaks" (1990). Nance speelde ook bijrollen in Hammett (Wim Wenders, 1983), City heat (Richard Benjamin, 1984), Johnny Dangerously (Amy Heckerling, 1984), Ghoulies (Luca Bercovici, 1985), Barfly (Barbet Schroeder, 1987), Colors (Dennis Hopper, 1988), The blob (Chuck Russell, 1988), The hot spot (Hopper, 1990), Whore (Ken Russell, 1991), Motorama (Barry Shils, 1991), Love and a .45 (C.M. Talkington, 1994), Across the moon (Lisa Gottlieb, 1994), Voodoo (René Eram, 1995), The demolitionist (Robert Kurtzman, 1995), The secret agent club (John Marlowski, 1996) en Little witches (Jane Simpson, 1996). Waarschijnlijk vermoord, na een ruzie in een donutwinkel.
Rollins, Howard E. (46), New York, 8 december. Afrikaans-Amerikaans acteur. Kreeg een Oscarnominatie voor zijn rol van Coalhouse Walker Jr.in de verfilming van E.L. Doctorows Ragtime (Milos Forman, 1981). Ook zeer gewaardeerd in de hoofdrol van A soldier's story (Norman Jewison, 1984). Was een van de brievenlezers op de geluidsband van de documentaire Dear America: Letters home from Vietnam (Bill Couturie, 1987). Speelde voorts in de films The house of God (Donald Wrye, 1979), On the block (Steve Yeager, 1990) en Drunks (Peter Cohn, 1995). Voorts in veel televisiefilms, waaronder de series "Roots: The next generation" (1979) en "King" (als Andrew Young, 1978). Werd wegens drug- en alcoholproblemen uit de hoofdrol van de serie "In the heat of the night" (1988) geschreven. Overleden aan aids-variant.
Scorsese, Catherine (81), New York, 6 januari. Italiaans-Amerikaanse huisvrouw, naaister en moeder van regisseur Martin Scorsese. Speelde gastrollen in films van haar zoon (Mean streets, 1973; The king of comedy, 1983; GoodFellas, 1990; Cape Fear, 1991; The age of innocence, 1993; 