Verwacht - februari 1997, nr 175


101 Dalmatians
Hollywood-insiders voorspellen dat de trend zich door zal zetten: succesvolle tekenfilms worden bewerkt tot speelfilm. 101 Dalmatians is de tweede poging van de Disney-studio om klassieke animatiefilms uit eigen huis een nieuwe bewerking van vlees en bloed te geven. Sloeg Rudyard Kipling's The jungle book twee jaar geleden nog geen deuk in een pakje boter, de hondenfilm was in de Verenigde Staten een enorme kassakraker. Onder regie van Stephen Herek, afkomstig uit de B-filmstal van Roger Corman en onder meer verantwoordelijk voor cultfavoriet Bill and Ted's excellent adventure en het meer recente
Mr. Holland's opus, steelt Glenn Close de show en de puppies als Cruella DeVil, die van de hondjes een bontmantel wil maken. Ze krijgt daarbij hulp van de Brit Hugh Laurie, bekend van geslaagde tv-komedies als 'Blackadder' en 'A Bit of Fry & Laurie', die hier een stuntelende boef speelt. Waarin zich de hand van scenarioschrijver en producent John Hughes verraadt. Hughes scoorde commercieel gezien magistraal met twee delen Home alone. Gezien het Amerikaanse succes van zijn nieuwste produktie verwachten we dat de gespikkelde hondjes de komende maand minstens honderd-en-een bioscoopdoeken bezet zullen houden. Het is een hondse wereld, wat ik u brom.

101 Dalmatians: Glenn Close ruikt puppievlees.


Star Trek: first contact is de achtste speelfilm gebaseerd op de tv-serie Star Trek. Net als op de beeldbuis hebben Captain Kirk, Spock, Scotty en dokter 'Bones' McCoy definitief het veld geruimd voor Captain Jean-Luc Picard, de androïde Data en Commander William Riker, door z'n kapitein steevast aangesproken als 'number one'. Laatstgenoemde wordt gespeeld door Jonathan Frakes, die met deze film zijn regiedebuut aflevert, nadat hij eerder enkele episodes uit de serie 'Star Trek: The Next Generation' op zijn naam schreef. De film haakt direct in op gebeurtenissen uit de beste afleveringen van STTNG: de bemanning van ruimteschip The Enterprise krijgt het opnieuw aan de stok met de Borg, een half machinaal, buitenaards ras met een fascistoïde levensbeschouwing. Voor de goede orde: de helden dragen hier wel een uniform, hun tegenstanders niet, zij zien eruit als wandelende schroothopen. Al zullen de nuances van de band tussen Picard en de vijand u zonder voorkennis ontgaan, de Borg staan borg voor een huiveringwekkend space-avontuur. Björn schittert door afwezigheid.

Star Trek: first contact: Borg Alice Krige ruikt mensenvlees.


The ghost and the darkness is een lekker ouderwetse, politiek incorrecte jagersfilm, zo ongeveer het tegenovergestelde van The leopard son. In wat we kort en bondig kunnen omschrijven als 'Jaws op poten, anno 1896' wordt bruggenbouwer Val Kilmer in het hart van donker Afrika bij zijn werkzaamheden gedwarsboomd door twee mensenetende leeuwen. Wij beloven u veel spanning, veel doden, veel couleur locale en een fraaie rol van Michael Douglas, jager op groot wild en wild van de jacht. De van oorsprong Australische regisseur Stephen Hopkins, eerder verantwoordelijk voor de bommenfilm Blown away, jaagt het duo over de steppen. Het op historische feiten gebaseerde scenario werd geschreven door William Goldman, die Oscars kreeg voor Butch Cassidy and the Sundance Kid en All the president's men en dus wel weet hoe echte kerels op groot wild jagen.

The ghost and the darkness: Michael Douglas en Val Kilmer ruiken leeuwenvlees.


Space jam markeert het acteerdebuut van basketballer Michael Jordan, die het dankzij talloze lucratieve reclamecontracten snel tot multimiljonair schopte. Vandaar dat reclamespotjes-regisseur Joe Pytka werd ingehuurd om Jordan te begeleiden bij de grootste uitdaging in zijn carrière: het spelen van Michael Jordan, een rol die hem op zijn twee kilometer lange lijf is geschreven. Jordan moet in deze combinatie van animatie-en speelfilm de Looney Tunes, Bugs Bunny en anderen helpen bij het verslaan van hun vijanden. Een en ander geschiedt natuurlijk op een basketbalvloer. Dat doet ons sterk denken aan de Disney-film Bedknobs and broomsticks (1971), waarin mensen en cartoons een voetbalduel aangingen. Maar nu speelt Bill Murray ook mee. En Bill is altijd leuk.


Bound is de debuutfilm van de gebroeders Larry & Andy Wachowski, die hiermee min of meer in het voetspoor van Joel en Ethan Coen treden. Want net als bij het Coen-debuut Blood simple gaat het hier om een criminele driehoeksverhouding naar filmnoir-model en wordt een zelfgeschreven, tamelijk ingenieus scenario gekoppeld aan een flitsende filmstijl. De ingrediënten zijn overbekend: een koffer vol mafiageld, een brute gangster, zijn liefje en de loodgieter, die iets moois en fataals met het gangstermeisje krijgt. In laatstgenoemde rol herkennen we Jennifer Tilly, zij met het piepstemmetje uit Bullets over Broadway, de loodgieter wordt gespeeld door Gina Gershon, de enige die wat ons betreft ongeschonden uit die vreselijke Showgirls tevoorschijn kwam. Waarmee duidelijk is dat de Wachowski's met Bound een onvervalste lesbo-noir hebben afgeleverd. Overigens betreft het hier de critics' choice van Algemeen Dagblad-journalist Ab Zagt.


Shadow conspiracy is een erg doorzichtige politieke thriller van George Pan Cosmatos, eerder verantwoordelijk voor Rambo: first blood en Tombstone. Nauwelijks hersteld van zijn door de Heidi Fleiss prostitutie-affaire danig beschadigde reputatie speelt Hollywoods bekendste hoerenloper Charlie Sheen een adviseur van de president van de Verenigde Staten. Typisch zo'n snelle jongen die door Bill Clinton ingehuurd had kunnen worden en vanwege een pittig schandaal, pakweg banden met een prostitutie-netwerk, de laan uitgestuurd wordt. Zoniet in deze film. Charlie is hier heel integer bezig en komt een politiek komplot op hoog niveau op het spoor. Er vallen doden, Charlie duikt onder en gaat samen met een journaliste op zoek naar de waarheid. De journaliste wordt gespeeld door Linda Hamilton, die ooit heel verdienstelijk strijd leverde met gevaarlijke robots in twee delen The terminator, maar van wie sindsdien weinig meer vernomen werd. Wat zou er toch met Linda's loopbaan aan de hand zijn? Het lijkt wel een komplot.

Shadow conspiracy: Charlie Sheen ruikt een komplot.


The relic is een verfilming van de gelijknamige bestseller van Douglas Preston en Lincoln Child. Eerstgenoemde werkte jarenlang in het American Museum of Natural History in New York en verwerkte zijn kennis samen met zijn co-auteur in een razendspannend boek, waarin het reilen en zeilen in het museum ruw wordt onderbroken door een reeks mysterieuze moorden. Op het omslag stond de aanbeveling 'Aliens meets Jurassic Park in New York City' en dat zegt genoeg. In de verfilming van Peter Hyams, die zoals eerder bij zijn Jean-Claude Van Damme vehikels Timecop en Sudden death ook het camerawerk voor zijn rekening nam, is de handeling verplaatst naar Chicago en sneuvelden zo'n beetje alle achtergrondinformatie en de interessantste personages die de roman zo sterk maakten. Wat er overbleef? Nou: 'Aliens meets Jurassic Park in Chicago', maar dan stukken minder. Penelope Ann Miller en Tom Sizemore jagen op een monster van trucagespecialist Stan Winston, die eerder Oscars won voor zijn bijdragen aan, nou ja, u weet wel welke films.

The relic: Penelope Ann Miller ruikt brandlucht.


Killer: a journal of murder is een op feiten gebaseerde film over de vriendschap tussen een cipier en Carl Panzram, een van de eerste ter dood veroordeelde Amerikaanse seriemoordenaars van deze eeuw. Debuterend regisseur en scenarioschrijver Tim Metcalfe hoefde niet lang te zoeken naar een geschikte kandidaat voor de rol van Panzram: hij belde James Woods en die wilde nog wel een extra psychopaat aan zijn c.v. toevoegen. Woods was vorig jaar te zien als het ridicuul geklede vriendje annex drugsdealer van Sharon Stone in Casino. Omgeven door een aantal minder bekende acteurs speelt hij als Panzram nu iedereen van het doek. Overigens betreft het hier een Oliver Stone produktie met eenzelfde politieke boodschap als Dead man walking: executies zijn barbaars, zelfs als het om een doodenge moordenaar gaat. Maar die Woods maakt het ons daarbij niet bepaald gemakkelijk. Wat een kerel!

Killer: a journal of murder: James Woods laat de cipier een poepie ruiken.


The mirror has two faces en dat betekent oppassen, want in beide smoeltjes herkennen we Barbra Streisand. Er zijn weinig actrices die in deze rubriek een acute, totale en verlammende weerstand oproepen, maar Babs en Babs zijn er twee van. En er is nog een derde Babs in het spel, wat heet, zelfs een vierde: Babs speelt die twee gezichten, produceert de film en knoopte er meteen ook maar even een rol als regisseur aan vast. Zoiets noemen ze in de Verenigde Staten een 'vanity project', waarbij het eerste woord voor ijdelheid staat. Het gaat hier om een romantische komedie volgens het beproefde recept 'lelijk eendje wordt zwaan' en Jeff Bridges speelt de man die al die gevleugelde Babsen uit elkaar moet houden. Jeff, luister nou toch, doe dit nu niet. Je leek ons altijd zo'n leuke vent. Wat zoek je nu bij Babs? In godsnaam Jeff, kijk eens lang en goed in je eigen spiegel en denk voortaan na voor je met Babs in zee gaat. Zo'n toffe peer als jij verdient toch beter? Nou dan!

Bart van der Put

Naar boven