Video - februari 1997, nr 175

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


Feeling Minnesota
Steven Baigelman
De opening hakt er lekker in. Cameron Diaz rent in een bruidsjurk over een rangeerterrein, op de vlucht voor een paar gekken in een auto. In de omgeving van deze onfrisse types reikt haar vocabulaire niet verder dan een krachtig 'Fuck you!' Pas als ze Keanu Reeves ontwaart, voegt ze de daad bij het woord. En dat terwijl de lijfspreuk van Keanu ook al weinig goeds belooft: 'It always turns to shit'. Keanu speelt de broer van de man met wie Cameron zeer tegen haar zin gedwongen wordt te trouwen. Op de bruiloft wordt hij eerst door haar verkracht en vervolgens overgehaald om samen aan zijn broer en diens enge vrienden te ontsnappen. Naar het schijnt maakt schrijver en regisseur Steven Baigelman met deze introductie ruim baan voor een romantische roadmovie, maar hij heeft iets anders in petto. Het duo Cameron en Keanu komt niet ver, maar meer mag er niet worden verklapt. Feeling Minnesota heeft alles wat een 'American independent' leuk kan maken: een uitstekend scenario dat werd ontwikkeld aan het Sundance Institute, een vaardige en enthousiaste regisseur, lekkere muziek van Los Lobos, behoorlijke financiering dankzij Danny DeVito als producent. En vooral: een aanstekelijke cast met naast Diaz en Reeves aardige rollen van Vincent d'Onofrio als foute broer, Delroy Lindo als foute boef, Dan Aykroyd als foute agent en Courtney Love (daar is ze weer! ook al te zien in
Basquiat en The people vs. Larry Flint) als lieve serveerster. Hoe herkent men een goed scenario? Als de hoofdpersoon haar droomverblijf in Las Vegas omschrijft met 'alle handdoeken ruiken daar naar wasverzachter'.
Mark Duursma
Te huur vanaf 25 februari (PolyGram Video).

Feeling Minnesota: Keanu Reeves en Cameron Diaz vinden elkaar leuk.


Mystery science theater 3000: the movie
Jim Mallon
Als liefhebber van glorieus mislukte B-films kost het me soms grote moeite om aan serieuze cinefielen en niet-ingewijden uit te leggen wat er nu zo leuk is aan de combinatie van een stompzinnig scenario, houterig acteerwerk en bordkartonnen decors. Wie er de humor niet van inziet verveelt zich bij de films van een regisseur als Ed Wood te pletter. Zoniet het creatieve team achter de Amerikaanse tv-serie 'Mystery Science Theater 3000'. In Europa nagenoeg onbekend, maar door cultliefhebbers in eigen land op handen gedragen duiken deze pulpfanaten wekelijks in het dichtgeslibte riool van Hollywood: ze diepen er de slechtste films op en voorzien ze van begin tot eind van hilarisch commentaar. Daarbij verwijzen ze regelmatig naar andere B-films, popmuziek, politiek, tv-programma's, kortom: alles wat de populaire cultuur van deze eeuw te bieden heeft. Voor een eerste overstap van beeldbuis naar bioscoop koos het team This island earth (1955) als lijdend voorwerp. Een omstreden keuze, want de film staat al jaren te boek als een science fiction klassieker en ook ik koester warme herinneringen aan een eerste kennismaking, zo'n twintig jaar geleden. Ofschoon de art-direction, een van de modellen voor Tim Burtons komende fifties-pastiche Mars attacks!, nog altijd prachtig oogt valt de film volledig door de mand waar het dialogen, plot en acteerwerk betreft. Het MST 3000 team ziet een schot voor open doel en kopt genadeloos en veelvuldig in. Dat is vaak heel erg leuk, af en toe te flauw voor woorden en soms te elitair voor kijkers die niet thuis zijn in 'American popculture'. Minpunt zijn de tenenkrommende scènes waarin de commentatoren, een astronaut en twee robots, niet naar de film kijken, maar zelf een kosmisch avontuur beleven. Maar dat neemt niet weg dat ik graag wekelijks over hun schouders mee wil kijken. Heren commerciëlen: aankopen die tv-serie!
Bart van der Put
Te huur vanaf 4 februari (CIC).


White man's burden
Desmond Nakano
Hoe zou Amerika er uitzien als zwarten de dienst uitmaakten en blanken zich zouden moeten schikken in een rol als tweederangs burger? In White man's burden is alles net andersom: de media worden beheerst door donkere gezichten, blanken scharrelen doelloos rond in uitzichtsloze getto's en witte jongetjes spelen met een negroïde Superman-pop. In deze vijandige wereld speelt John Travolta een fabrieksarbeider die slechts met moeite het hoofd boven water houdt. Door een onbetekenend incident raakt hij van de ene op de andere dag zijn baan en zijn huis kwijt. In zijn radeloosheid kidnapt hij de zwarte zakenman (Harry Belafonte), die hij verantwoordelijk houdt voor het hem aangedane onrecht. De zakenman probeert hem tot rede te brengen, maar het wantrouwen jegens de zwarte onderdrukker is te groot, en een tragische ontknoping is onvermijdelijk. Het eerste half uur van de film bevat genoeg aardige details om White man's burden meer te doen zijn dan alleen maar een politiek correcte invuloefening. Daarna echter wordt het een niet al te spannend gijzelingsdrama, dat voornamelijk de moeite waard is vanwege Travolta en Belafonte. De anti-racistische boodschap van White man's burden ten spijt, is de film doortrokken van een wit cultureel chauvinisme. Terwijl de blanken in hun gedrag en omgangsvormen duidelijk herkenbaar zijn als 'white trash', ontbreekt het de zwarte bovenklasse geheel aan een eigen identiteit. Deze machtigen van de aarde rijden in Jaguars, praten bekakt en doen zaken in nette pakken. Het zijn doodgewone rijke stinkerds, maar dan met een ander huidskleurtje. De filmmakers hebben er kennelijk niet aan durven denken dat een zwarte elite het heel goed af zou kunnen zonder de verworvenheden van de Anglo-Amerikaanse cultuur. Jammer, want dat had pas een echt verontrustende film kunnen opleveren.
Fritz de Jong
Te huur vanaf 11 februari (Arcade Movie Company).

White man's burden: John Travolta en Harry Belafonte vinden elkaar niet leuk.


Rasputin
Uli Edel
De Siberische monnik met hypnotische krachten biedt explosief dramatisch materiaal: seks, verderf, liters wijn en bloed, kortom al die decadente toestanden die het Russische volk in opstand zouden brengen. Voeg daar de intensiteit van acteur Alan Rickman (
Sense and sensibility) aan toe en je hebt een prachtig broeierig stukje barok. Dat vond ook de jury van de Golden Globe Awards, die Rasputin beloonde met prijzen voor de beste film en beste acteur in de categorie tv-film. De film is oorspronkelijk gemaakt voor het commerciële tv-station HBO en dat is te merken. Regisseur Uli Edel heeft met films als Christiane F. en Last exit to Brooklyn toch echt wel bewezen dat hij uit de voeten kan met de donkere kanten in het leven, maar van Rasputin heeft hij een makkelijk verteerbaar tv-produkt gemaakt. Wat het eerste opvalt aan de film zijn de houterige acteerprestaties van vakmensen als Greta Scacchi en Ian McKellen (Richard III). Dat is hoogstwaarschijnlijk de schuld van hun pathetische, vertwijfelde dialogen. Rickman weet de boel te redden met zijn rol als slechterik, hoewel zijn personage natuurlijk veel meer heeft te bieden dan de HBO-vriendelijke versie. Zijn uitspattingen blijven beperkt tot enkele glazen madeira-wijn en een met vreemde omwegen gefilmde scène waarin hij zijn broek naar beneden doet in een sjiek restaurant. Edel heeft niet volledig de plank misgeslagen. Hij filmde het pre-revolutionaire Rusland met prachtige barokke en dreigende beelden, waarbij met name de Russisch-orthodoxe kerk mag schitteren. Ook is het zijn verdienste dat hij de historische gebeurtenissen - de Eerste Wereldoorlog, de lotgevallen van de tsarenfamilie, het communisme - in een context plaatst. Het gaat dus niet om Rasputin en het hemofilische tsarengezin alleen, maar ook om bredere maatschappelijke ontwikkelingen. Rasputin is een vermakelijke film die op het kleine scherm thuishoort en een stukje geschiedenis in de huiskamer haalt.
Thessa Mooij Te huur sinds 28 januari (Laurus Entertainment).

Naar boven