Verwacht - maart 1997, nr 176


Lone star is de laatste film van de onafhankelijke veteraan John Sayles, die recent met Passion fish en The secret of Roan Inish twee bescheiden succesjes boekte. Net als in die films speelt de lokatie een cruciale rol in Lone star: Frontera ligt op de grens van Texas en Mexico en is een heet en zanderig gehucht. Heden en verleden van de dorpsgemeenschap komen samen door het onderzoek van de lokale sheriff naar een in de woestijn gevonden skelet. De sfeervolle lokatie wordt ten volle uitgebuit, de acteurs zijn prachtig en het mysterie behoorlijk spannend, maar Lone star bezwijkt onder een al te ingenieus scenario en een overdaad aan vader-zoon parallellen. Wat niet wegneemt dat als de film minder grillig was uitgebracht, we er zeker een recensie aan zouden hebben gewijd.


Jerry Maguire is de naam van een succesvolle sportmakelaar, gespeeld door Tom Cruise, die in een bevlogen bui een provocerend stuk schrijft over zijn bedrijf, daarmee zijn carrière om zeep helpt en met behulp van echte vrienden weer overeind krabbelt. Net zoiets als onze eigen Sigi Lens dus, ook al zo'n onbaatzuchtige idealist. De ethische dilemma's van de topsport, Tom Cruise of de 37 cameo's van Amerikaanse sportfiguren waarvan wij er niet eentje kennen, zorgden in Amerika voor een enorme hit en een Oscar-nominatie voor beste film. Regisseur Cameron Crowe schreef op z'n vijftiende verhalen voor Penthouse, maakte faam met het scenario van Fast times at Ridgemont High en probeerden we te vergeten vanwege Singles.

Jerry Maguire: Tom Cruise is weer bezweet.


In alle stilte is een documentaire van Karin Junger (Birthplace unknown, Mixed feelings, Amadeu, Amadeu!) over het verschijnsel 'afstandmoeder': ongehuwde moeders die onder druk van hun omgeving hun kind meteen na de geboorte hebben afgestaan. Naar schatting gaat het in Nederland sinds 1956 om meer dan 25.000 vrouwen, waarvan één vrouw door Junger wordt gevolgd in haar pogingen de traumatische periode rond de geboorte van haar kind te reconstrueren en haar inmiddels volwassen zoon op te sporen. Wie zich verheugt op een emotionele ontmoeting à la 'Spoorloos' komt bedrogen uit; het gaat Junger om de instanties, motieven en emoties van toen.


Het omgekeerde perspectief is de meest nietszeggende filmtitel van het jaar, maar verwijst naar een documentaire met een intrigerende ontstaansgeschiedenis. Filmmaakster Lily van den Bergh (Opstand in Sobibor) veranderde het onderwerp van haar film, nadat de Russische vriendin die bij haar logeerde zelfmoord pleegde in Amsterdam. Wat een lichtvoetig verslag had moeten worden over Russische avonturen in het westen, werd een zoektocht naar het verleden van een Russische moeder (67) en naar de motieven van haar zelfmoord. Van den Bergh reisde langs oude woonplaatsen van Olga Skvortsova, haar zoons geven commentaar op haar leven. Een interview met Van den Bergh verscheen in de Filmkrant van oktober 1996.

Het omgekeerde perspectief: herinneringen aan Olga.


Fierce creatures herenigt het team van de uiterst succesvolle komedie A fish called Wanda, uitgezonderd regisseur Charles Crichton, die opgevolgd werd door Robert Young en Fred Schepisi. Laatstgenoemde was verantwoordelijk voor de opnamen van een nieuw einde, nadat rampzalig verlopen testvertoningen in de Verenigde Staten scenarioschrijver John Cleese er toe bewogen de zaak flink bij te schaven. Omschreven als een 'equal, not a sequel' zien we Cleese, Kevin Kline, Michael Palin en Jamie Lee Curtis negen jaar na Wanda terug in geheel andere rollen. Het verhaal draait om de overname van een dierentuin door een mediamagnaat, die de zoo zo snel mogelijk winstgevend wil maken en daarom lama en kameel vervangt door gevaarlijke en dus commercieel aantrekkelijke beesten.

Fierce creatures: John Cleese doet weer leuk.


Star wars is alweer twintig jaar oud en dus achtte George Lucas de tijd rijp voor heruitbreng van het science fiction avontuur. Hij poetste zijn kassakraker digitaal op, waarbij met name het geluid aanmerkelijk verbeterd werd, en voegde een drietal nieuwe scènes toe. En zo werd een oude film het eerste grote Amerikaanse kassucces van 1997, waarbij vooral de Rolling Stones-factor een rol speelt: net als bij concerten van de krasse rockers nemen ouders hun kinderen mee naar de bioscoop. De door Lucas reeds lang geleden beloofde drie nieuwe Star wars films laten nog een paar jaar op zich wachten, maar binnenkort verschijnen al wel de digitaal opgewaardeerde vervolgfilms The empire strikes back en Return of the Jedi in de bioscoop.


Metro is een nieuwe actiekomedie met Eddie Murphy, die hier een vlot gebekte onderhandelaar bij gijzelingszaken speelt. Onder regie van Thomas Carter krijgt de agent uit Beverly Hills, pardon, San Francisco te maken met een akelige psychopaat. Wij vermoeden veel scheurend blik op asfalt, afgewisseld met de nodige grapjes van Murphy. Dat de acteur na het floppen van Beverly Hills cop 3 en het enorme succes van The nutty professor, zijn eerste hit sinds jaren, er toch weer voor koos op de oude voet verder te gaan kwam hem aan de Amerikaanse bioscoopkassa duur te staan, maar verwacht wordt dat zijn rol in een nieuwe versie van Doctor Doolittle de opgelopen schade zal herstellen.

Metro: Eddie Murphy is weer dun.


The evening star, zonder wars, is het vervolg op de in 1983 met vijf Oscars onderscheiden tranentrekker Terms of endearment. Dit keer kon er nog niet één nominatie vanaf, en dat terwijl terugkerende hoofdrolspeler en Oscar-winnaar Shirley MacLaine zich sinds het origineel heeft bekwaamd in het gebruik van bovennatuurlijke krachten. De enige andere bekende kop van toen is die van Jack Nicholson, die heel even voorbij flitst. De film van Robert Harling draait om de verstandhouding tussen MacLaine en haar kleinkinderen, waaronder Juliette Lewis. Volgens de persmap is er opnieuw sprake van een emotioneel drama over menselijke relaties en verlies, dus houd uw zakdoeken gereed!

Mark Duursma & Bart van der Put

Naar boven