Verwacht - april 1997, nr 177


The devil's own
Toen regisseur Alan J. Pakula in september 1996 het Nederlands Film Festival bezocht om de Cinema Militans lezing te geven moet dat een welkome werkonderbreking geweest zijn. Want de man die met de paranoïde thrillers Klute, The parallax view en All the president's men in de jaren zeventig een van de smaakmakers van Hollywood was zat vorig jaar flink in de problemen. De opnamen van The devil's own gingen vergezeld van een lange stroom onheilsberichten in de Amerikaanse vakbladen. Zo zou het oorspronkelijke scenario niet deugen, waarop het diverse malen werd herschreven terwijl de camera's al draaiden, waren er vakbondsproblemen tijdens lokatie-opnamen in New York, rees het budget de pan uit en waren ruzies op de set aan de orde van de dag. Volgens de meest recente berichten waren de botsende ego's van acteurs Harrison Ford en Brad Pitt de oorzaak van alle ellende: beiden zouden zeggenschap hebben over de inhoud van het scenario, dit omdat een Ford- of Pitt-film nu eenmaal beter verkoopt dan een Pakula-film. Nu zijn dergelijke onheilstijdingen bij grote Hollywood-produkties aan de orde van de dag, maar het geeft te denken dat The devil's own in de Verenigde Staten en in Europa gelijktijdig en zonder vroege persvoorstellingen wordt uitgebracht: indien studio en distributeur alle vertrouwen in het eindresultaat hadden, hadden ze de paniekberichten met enkele vroege vertoningen direct kunnen ontzenuwen.
Hoe het ook zij, de film is een thriller met een politieke lading en met Pakula aan het roer maakt dat nieuwsgierig. Ford speelt een Iers-Amerikaanse politieman uit New York, gelukkig getrouwd, recht door zee, met een schoon geweten en een zuiver blazoen. Wanneer Pitt als onschuldige Ierse vluchteling in de stad belandt neemt de agent hem in zijn gezin op en gaan de twee een surrogaat vader-zoon relatie aan. Maar de adoptiezoon blijkt niet zo onschuldig als hij zich voordoet: hij is een IRA-terrorist op zoek naar wapens die het pleit met de Britten in Belfast moeten beslechten. Ziedaar het uitgangspunt van The devil's own, zoals vermeld in de persmap. Waarin ook de volgende zinsnede is opgenomen: "Both actors were willing to sacrifice ego to serve the story but each wanted the fullest possible development of the character he had agreed to portray." We zeiden het al, het boterde niet echt tussen die twee. Vanaf 3 april kunt u in de bioscoop zelf beslissen wie er gewonnen heeft. Wij zetten ons geld alvast op Pitt.

Brad Pitt kan tegenspeler Harrison Ford wel schieten.


Forgotten silver is een documentaire over de vergeten Nieuw-Zeelandse filmpionier Colin McKenzie. De herontdekking van het werk van de inventieve cameraman en regisseur zet de hele filmgeschiedenis op zijn kop. Zo blijkt McKenzie de uitvinder van de mobiele camera, de geluidsfilm, de slapstickfilm en de kungfu-film te zijn geweest. McKenzie's historische belang wordt aangetoond met behulp van prachtig archiefmateriaal en onderstreept door enkele getuige-deskundigen, waaronder de Amerikaanse filmjournalist Leonard Maltin, producent en distributeur Harvey Weinstein en acteur Sam Neill. In hun documentaire gaan co-regisseurs Costa Botes en Peter Jackson, bekend van onder meer Heavenly creatures, zo authentiek te werk dat menig Nieuw-Zeelander er met open ogen instonk. De onthulling dat het duo McKenzie geheel uit de duim had gezogen schoot zijn goedgelovige landgenoten behoorlijk in het verkeerde keelgat, zo meldde Jackson in het februarinummer van de Filmkrant. Ondertussen vragen wij ons af of we nog in de beloofde Nederlandse uitbreng van Jacksons hoogst originele griezelfilm The frighteners moeten blijven geloven.

Forgotten silver: Peter Jackson (l) en Costa Botes bekijken The frighteners nog maar eens op de montagetafel.


The empire strikes back en Return of the Jedi van regisseurs Irvin Kershner en Richard Marquand zijn het tweede en derde deel van George Lucas' heruitgebrachte Star Wars trilogie. Net als bij het door Lucas zelf geregisseerde eerste deel is hier sprake van digitaal opgewaardeerde versies, dus u kunt ook hier meer buitenaardse beesten, overtuigender ruimteschepen en spectaculair vernieuwd geluid verwachten. Overigens zijn de meeste critici en fans van mening dat The empire strikes back het hoogtepunt van de trilogie vormt. Voornaamste punt van kritiek op het derde deel is de aanwezigheid van de Ewoks, een uitsluitend voor peuters aantrekkelijk ras van troetelbeertjes. Het verzoek van fans om met behulp van digitaal poetswerk die kinderachtige creaties uit de film te verwijderen werd door Lucas niet gehonoreerd, zodat hun aaibaarheid tot ver in de 21ste eeuw gewaarborgd zal zijn.

The empire strikes back: Zelfs Darth Vader krijgt de Ewoks niet klein.


One fine day is een romantische komedie voor de jaren negentig en dat betekent dat hardwerkende, alleenstaande ouders en draagbare telefoons een prominente rol vervullen. Michelle Pfeiffer speelt een architect die door toedoen van columnist George Clooney letterlijk de boot naar de kleuterschool mist, waardoor beiden een hele werkdag lang met hun kinderen zitten opgescheept. En die telefoons? Nou, die van Michelle en George lijken zoveel op elkaar dat ze per ongeluk verwisseld worden. Zoiets leidt in een romantische komedie meestal eerst tot ergernis, dan tot humor en uiteindelijk tot een eerste kus. We verwachten dat ook regisseur Michael Hoffman het beproefde traject zal volgen en willen hem meteen feliciteren met het feit dat deze film de Nederlandse bioscoop haalt, terwijl zijn met twee Oscars bekroonde kostuumspektakel Restoration nu al anderhalf jaar op een Haagse distributieplank ligt te verstoffen.


Set it off is een gettofilm 'with a twist', zoals de Amerikanen zeggen: de vier kornuiten die met een reeks gewelddadige bankovervallen uit de achterbuurten van Los Angeles willen ontsnappen zijn nu eens geen opgefokte jochies, maar vier stoere zwarte meiden. En wel van het type alleenstaande moeder, geslagen door de politie en opgelicht door de werkgever. Maar eigenlijk is dat allemaal bijzaak, waar het om gaat is dat de soundtrack vol staat met nummers van hitlijstbestormers The Fugees, En Vogue en consorten. Het is dus wel zeker dat de bijbehorende, tot speelfilmlengte opgerekte videoclip van F. Gary Gray, doorgaans regisseur van videoclips op videocliplengte, het wel goed zal doen in de bioscopen. Zo gaan die dingen anno 1997.

Set it off: Hey mothafucka, koop mijn cd en watch mijn movie!


Different for girls is een film van de Britse tv-regisseur Richard Spence, die voor de BBC een aantal bekroonde dramaprodukties regisseerde. Centraal staan twee jeugdvrienden die elkaar na jaren bij toeval opnieuw treffen. De ene leeft nog steeds in het punktijdperk, terwijl de ander juist radicaal heeft gebroken met het verleden. En met reden, want transseksueel Kim wil niet meer aan haar verleden als man herinnerd worden. Desalniettemin pikken de twee de draad van vroeger weer op en groeit de oude vriendschap uit tot iets meer dan dat. Wat Spence de gelegenheid biedt om thema's als vriendschap en seksuele identiteit uit te diepen. Dat klinkt allemaal prachtig voor een aflevering van Catherine of Jerry Springer. Of het ook een goede film oplevert mag u zelf uitmaken.


In love and war is de nieuwe film van Richard Attenborough, bekend als regisseur van Gandhi, Chaplin en Shadowlands. Net als bij die laatste staat hier de liefde van een beroemde schrijver centraal. Chris O'Donnell vertolkt de 18-jarige Ernest Hemingway, Ernie voor intimi, nee echt, wij citeren hier de officiële persmap, die tijdens de Eerste Wereldoorlog op het Italiaanse slagveld gewond raakt en daarbij bijna een been verliest. Is dat erg? Welnee, want Ernie treft aan zijn ziekenhuisbed een verpleegster voor wie menigeen graag een been zou afstaan, een lieftallige verschijning in wie u direct Sandra Bullock herkent. De twee krijgen iets moois, broeierigs en geheims, maar wie het leven van Hemingway kent weet dat de grote liefde geen stand houdt. Is dat erg? Welnee, want de kortstondige, maar stormachtige relatie gaf Ernie de inspiratie om zijn meesterwerk 'A farewell to arms' te schrijven. Ja, we zijn het helemaal met u eens, die titel had natuurlijk 'A farewell to legs' moeten zijn.

In love and war: Chris O'Donnell als Ralph Fiennes en Sandra Bullock als Juliette Binoche in de remake van The English patient.


Donnie Brasco is gebaseerd op het gelijknamige boek van Joe Pistone, een FBI-agent die in de jaren zeventig zes jaar lang onder die schuilnaam in de mafia van New York infiltreerde. Regisseur Mike Newell, vooral bekend van Four weddings and a funeral, ontdoet het bestaan van de 'wiseguys' van alle glamour die we van de mafiafilms van Scorsese en Coppola kennen en concentreert zich op een stel kleine jongens die zich in het milieu nog maar net staande kunnen houden. De infiltrant die zich voordoet als juwelendief wordt gespeeld door Johnny Depp, zijn leermeester bij de mafia is Al Pacino, een huurmoordenaar die al jaren hogerop wil, maar beseft dat hij daar nooit in zal slagen. Eveneens voorzien van achterover gekamd vet haar en gestoken in polyester kledij mag Michael Madsen zijn rol als sadistische gangster uit Reservoir dogs nog eens dunnetjes overdoen. Met zo'n onderwerp en rolverdeling kan Newells nieuwste eigenlijk al niet meer stuk.


Michael is de naam van een aartsengel, die volgens een Amerikaanse plattelandsvrouw in haar dorp is neergestreken. Drie kibbelende en sceptische reporters van een schandaalkrant worden door hun chef op onderzoek uitgestuurd en kunnen al snel niet anders concluderen dan dat de boertige, ongeschoren en gevleugelde dorpsbewoner inderdaad een authentieke engel is. En dat geeft titelrolvertolker John Travolta weer de gelegenheid om na zijn succes met het tenenkrommende Phenomenon nog wat nieuwe wonderen te verrichten en ook nog even een dansje te wagen. Dit laatste op een van de 26 hitgevoelige popsongs die regisseur Nora Ephron hier uit de kast trekt, zoals ze dat eerder deed in Sleepless in Seattle. Ook nu betreft het weer een lichtvoetige romantische film. Fijn voor romantici, en met vleugeltjes bovendien.

Michael: Wij geloven niet meer in John Travolta.


The saint is alweer een oude tv-serie die het tot peperduur Hollywood-vehikel heeft geschopt. In de rol van meesterspion Simon Templar, op de televisie eerder vertolkt door Roger Moore, herkennen we ex-Batman Val Kilmer, onlangs nog een blauwe maandag te zien in het hilarisch mislukte The island of dr. Moreau. Templar krijgt het hier aan de stok met een Russische miljardair die zichzelf tot nieuwe tsaar wil kronen en daarbij een door Elisabeth Shue gespeelde wetenschapper op zijn weg vindt. Aan Templar de taak om met een reeks ingenieuze vermommingen à la Mission: impossible de nep-tsaar te stoppen, Shue te redden en terloops wereldwijd alle bioscoopkassa's te kraken. Hij krijgt daarbij hulp van regisseur Phillip Noyce, die daar eerder in slaagde met Patriot games en het vervolg Clear and present danger. Eén ding is duidelijk: het zomerseizoen begint dit jaar erg vroeg in de bioscoop.


Dante's Peak is een kruising tussen Jaws en Twister, waarin het monster een vulkaan is en part-time James Bond Pierce Brosnan de Erwin Krol-rol voor zijn rekening neemt. Het verhaal is goeddeels van Spielbergs haaienfilm overgenomen, maar daar zal geen haai naar kranen, pardon, geen haan naar kraaien, want tegen de tijd dat u de zaal verlaat bent u dusdanig bestookt met ongekend spectaculaire beelden dat u niet eens meer weet dat er ook nog een verhaal aan vast zat. Wij noemen u: modder- en lavastromen, aardbevingen, lawines, as-, steen en vlammenregens, overstromingen, een overdaad aan exploderende gebouwen en niet te vergeten het heldhaftige optreden van de hond Roughy. Mocht u na deze film van Roger Donaldson de smaak te pakken hebben: later dit jaar volgt Volcano, waarin de Amerikaanse westkust met hetzelfde natuurgeweld te maken krijgt. Die film wint alvast de competitie voor de beste slagzin van het jaar met de slogan "The Coast is Toast". Is ie goed of is ie goed?

Dante's Peak: Pierce Brosnan en Linda Hamilton dansen op de rand van de vulkaan.

Bart van der Put

Naar boven