Verwacht - mei 1997, nr 178


De toekomst is over een uur is een documentaire van Ramón Gieling, eerder onder meer verantwoordelijk voor de speelfilms Wij houden zo van Julio en Off mineur en de documentaire Heimwee naar de dood. In zijn nieuwe film richt Gieling de camera op Salvador Vega, een Spaanse zigeuner met een bewogen levensloop. De man werd als achttienjarige onder het bewind van Franco wegens vermeende hasjhandel in het gevang gezet. Twee maanden later kwam hij vrij en bleek zijn vrouw de benen te hebben genomen. Vega zwierf lange tijd door Europa en ontdekte bij zijn terugkeer in Spanje dat zijn zwager en zijn vrouw verantwoordelijk waren voor de arrestatie die zijn leven op zijn kop zette. Vega had toen geen oren meer naar vendetta: hij streek neer in een volkswijk van Sevilla, waar hij als smid een kleurrijk gezelschap om zich heen verzamelde. Of zich daaronder ook een legendarische barbier bevindt vermeldt de persmap niet, maar u kunt er de klok op gelijk zetten dat het ritme van de flamenco en dat van de hamer op het aambeeld gelijke tred zullen houden.

De toekomst is over een uur: Salvador Vega op zoek naar de kapper.


Blood and wine is een thriller van Bob Rafelson, die in de jaren zestig zijn loopbaan begon met de tv-serie rond de popgroep The Monkees, maar vooral naam maakte door zijn herhaaldelijke samenwerking met Jack Nicholson. Volgens de persmap regisseerde Rafelson de acteur ook in de klassieker Easy rider, maar het was toch echt Dennis Hopper die daar de dienst uitmaakte. De regisseur heeft een dergelijke geschiedsvervalsing ook helemaal niet nodig, want met Five easy pieces, The king of Marvin Gardens en The postman always rings twice op zijn cv geniet Rafelson genoeg aanzien. Alleen is er ook nog het geval Man trouble, een werkelijk abominabele komedie die in 1992 gelanceerd werd als de terugkeer van de beroemde tandem van Nicholson en de regisseur. Met die flop probeert het duo nu af te rekenen. Nicholson speelt een wijnhandelaar die uit geldnood besluit samen met beroepsboef Michael Caine een van zijn klanten te beroven. Dat lijkt aanvankelijk goed te lukken, maar met zijn bedrogen echtgenote, ontevreden stiefzoon, maitresse Jennifer Lopez en heetgebakerde partner heeft de gelegenheidscrimineel te weinig rekening gehouden. Nicholson nipt met opgetrokken wenkbrauwen aan het glas, de weerzinwekkende Caine hoest voortdurend bloed op en Rafelson houdt er de vaart in, maar of hier werkelijk sprake is van een geslaagde revanche laten wij geheel aan uw discretie over.

Blood and wine: Jack Nicholson nipt graag aan Jennifer Lopez.


johns, met een kleine j, is de debuutfilm van Scott Silver, die inspiratie putte uit zijn eerste dagen in Hollywood. De regisseur zag hoe de straten van de filmstad zelfs met Kerstmis bevolkt werden door dakloze jongeren die hun acteerambitie bleven koesteren terwijl ze in de prostitutie hun brood moesten verdienen. De door Silver geschreven film draait om twee schandknapen die bij elkaar steun zoeken in hun strijd om het bestaan. Met zijn acteurs heeft Silver het in ieder geval getroffen. Lukas Haas was ooit het ontroerende Amish-jongetje uit Witness en is inmiddels uitgegroeid tot een hele vent, al blijft hij door zijn grote ogen, oren, mond en neus een merkwaardige verschijning, zoals onlangs nog geconstateerd kon worden in Tim Burton's Mars attacks!, waarin hij de wereld redde en de meest krankzinnige overwinningsspeech aller tijden uitsprak. Naast Haas schittert David Arquette, een broer van actrices Rosanna en Patricia, op video buitengewoon grappig als vetkuif in Robert Rodriguez' fifties pastiche Roadracers en binnenkort al net zo leuk in de bioscoop in de horrorfilm Scream, zijn eerste grote succes in de Verenigde Staten.

johns: Hoe een Haas een Arquette vangt.


Liar liar is bekend terrein voor diegenen die Arnold Schwarzeneggers optreden in Jingle all the way overleefden: ook hier zien we een drukke vader die zijn zoontje verwaarloost en in een sentimentele komedie zijn trekken thuis krijgt. De vaderrol is dit keer voor komiek en kassamagneet Jim Carrey, die vorig jaar zijn eerste flop had als The cable guy, en met deze film als vanouds alle Amerikaanse records brak. Waarmee niet alleen Carrey zijn gouden status behoudt, maar ook regisseur Tom Shadyac in Hollywood niet meer stuk kan. Hij lanceerde Carrey met Ace Ventura: pet detective en zette vervolgens de zieltogende carrière van Eddie Murphy weer op de rails met The nutty professor, om nu zijn derde kassakraker op rij te scoren. Toe maar.

Liar liar: Jim Carrey en Justin Cooper lachen zich rijk.


Beavis and Butt-Head do America is een animatiefilm gebaseerd op de MTV-serie over twee op masturbatie, konten, borsten en hardrock gefixeerde tieners. Nu zal menigeen roepen dat het hier slechts een uitermate platvloers en stupide slag van humor betreft, maar wij verklappen u alvast graag dat geestelijke vader Mike Judge met deze film definitief bewijst een groot filosoof in de beste Oude Europese traditie te zijn. Met een diepgang van het formaat van Beavis' butthole stuurt hij zijn twee oer-pubers op een existentialistische odyssee door de nieuwe wereld en daarbij passeren alle grote vragen des levens de revue. Mocht u die verborgen lading niet kunnen ontdekken, vraag dan uw dertienjarige zoon om raad en bedenk: ouderdom komt met de jaren en wijsheid is van alle tijden. Wie meer in aardse zaken is geïnteresseerd en zich afvraagt van wie toch die bekende stemmen zijn die hier uit de getekende kelen van enkele nevenpersonages opklinken: inderdaad, ze staan niet op de aftiteling, maar ook het echtpaar Bruce Willis en Demi Moore erkenden de epische kwaliteiten van Judge' eerste bioscoopfilm en droegen hun steentje bij. Demi zag er nooit eerder zo goed uit en Bruce is alweer vergeten om zich te scheren.

Beavis and Butt-Head do America: Huh huh huh, yeah, huh huh, this sucks.

Bart van der Put

Naar boven