Video - november 1997, nr 183

Een selectie uit de videotheek van nieuwe, interessante en curieuze films die niet in de bioscoop zijn uitgebracht.


She's the one
Edward Burns
Na het Amerikaanse succes van zijn debuutfilm
The brothers McMullen, die in Nederland nauwelijks werd opgemerkt, kwam Edward Burns met She's the one. In feite is Burns' tweede film een remake van zijn eerste film, aangezet met de starpower van Cameron Diaz en Jennifer Aniston (bekend van 'Friends'). Net als The brothers McMullen draait She's the one om een broedertwist in een Iers, katholiek gezin dat in New York woont. Burns, die regie, scenario en hoofdrol voor zijn rekening neemt, heeft zichzelf de rol van de weinig ambitieuze broer gegeven. Na het opbreken van de relatie met zijn verloofde zat hij een jaar aan een barkruk vastgekleefd en is hij inmiddels opgeklommen tot taxichauffeur, maar dan wel de enige blanke, Engelssprekende taxichauffeur die er in de stad te vinden is. Zijn broer vertegenwoordigt het ambitieuze deel van de familie. Hij doet iets vaags op Wall Street, wat hem kennelijk een kantoor met uitzicht en een auto met chauffeur verschaft. Maar gelukkig? Ho maar. Hij bedriegt zijn vrouw met een collega (de eerder genoemde ex-verloofde van zijn broer) en hij veracht zijn broer omdat deze niet vooruit wil in de wereld. Als de taxibroer op een dag een bijzonder mooie vrouw in zijn taxi aantreft en na een rit van 24 uur met haar trouwt is de breuk tussen de broers compleet. Edward Burns is niet de nieuwe Woody Allen, een andere New Yorkse filmmaker die ruim citeert uit eigen leed. Als acteur mist Burns elk charisma, als scenarist stijgt zijn She's the one niet uit boven een bijzonder langdradige aflevering van de relatiekomedie 'Friends' (waarin men meestal aan twintig minuten genoeg heeft om de wereld door te nemen). Opvallend is wel dat Burns gebruik maakt van zijn positie als regisseur en producent om zich met actrices te omringen, die zonder uitzondering de cover van Vogue hebben gehaald. Diaz, die na The mask bezig is met een stormachtige carrière in het independent circuit, toont in haar twee jaar oude kleine rol dat ze ver uitsteekt boven de andere topmodellen die een acteercarrière ambiëren.
Mark Moorman
Te huur vanaf 9 december (Fox Home Entertainment), vanaf heden als importvideo.

She's the one: Cameron Diaz belandt in de taxi van regisseur/acteur Edward Burns.


No way home
Buddy Giovinazzo
In 1985 maakte Buddy Giovinazzo zijn debuutfilm Combat shock. Wie door de beperkingen van het ultralage budget heenkeek, herkende in het rauwe portret van een Vietnam-veteraan die in New York niet meer kan aarden een belofte van formaat. Met een sterke hoofdrol van zijn broer Ricky en een scherp oog voor het bestaan aan de zelfkant van de samenleving leverde Giovinazzo een van de meest deprimerende films aller tijden af. In weerwil van de verontrustende inhoud en het trage tempo bracht kolderfilm-distributeur Troma Combat shock als een actierijke oorlogsfilm aan de man. Giovinazzo was daar niet blij mee, maar zo belandde de film in ieder geval ook in ons land in de videotheek, waar hij met een beetje geluk nog wel te vinden is. Sinds zijn debuut is het lang stil geweest rond Giovinazzo en dat is jammer, want uit zijn tweede film in twaalf jaar blijkt dat we te maken hebben met een stijlvast regisseur, die zich bij frequenter werk allang had kunnen profileren als een interessant geestverwant van stadsgenoot Abel Ferrara. In No way home betreft het trauma van de hoofdpersoon geen verblijf in Vietnam maar in de gevangenis. Net als in de voorganger worstelt de naar huis teruggekeerde antiheld met demonen uit het verleden en met aanpassingsproblemen. Tim Roth zet de bajesklant fraai neer, en als diens broer en schoonzus komen James Russo en Deborah Kara Unger (
Crash, The game) ook sterk uit de hoek. No way home wordt echter ontsierd door een paar hoogst onwaarschijnlijke plotwendingen en enkele zeer beroerde acteurs in cruciale bijrollen. Daarmee heeft de opnieuw uitermate gewelddadige climax niet de impact die Combat shock zo memorabel maakte. Als karakterstudie overtuigt de film wel degelijk, wat de indruk versterkt dat Giovinazzo tot goede dingen in staat is. Hij moet alleen de kans krijgen zijn talent wat sneller te ontwikkelen.
Bart van der Put
Te huur als importvideo (De Filmfreak).


Trojan Eddie
Gillies MacKinnon
Gillies MacKinnon oogstte veel bijval met
Small faces, een grauw en realistisch portret van opgroeiende jongens in het Glasgow van de jaren zestig. In zijn tweede speelfilm Trojan Eddie verlegt de Schotse regisseur de plaats van handeling naar het hedendaagse Ierland. Het verhaal is gesitueerd in een gemeenschap van 'travellers', woonwagenbewoners met geheel eigen mores die zich ophouden aan de rand van dorpen en steden. De onbetwiste leider van deze rauwe vrijbuiters is de keiharde, peetvader-achtige figuur John Power. Power is de baas van de Trojan Eddie, een getalenteerde sjacheraar die een buitenstaander is in de woonwagengemeenschap. Terwijl Eddie als koopman in staat is om - zoals de flaptekst van de video het treffend uitdrukt - een haarstukje te verkopen aan een hippie, bestaat de rest van zijn leven uit een en al getob. Hij komt in een lastig parket terecht als zijn assistent er vandoor gaat met de kersverse bruid van Power, met medeneming van de bruidsschat. Power vermoedt dat Eddie weet waar het stel zich ophoudt en oefent forse druk op hem uit om de waarheid te spreken, waarbij de gangster bloedig geweld niet uit de weg gaat. Hoewel de film uitvoerig stil staat bij Eddie's worsteling met deze loyaliteitskwestie, komt de hoofdrol maar moeizaam uit de verf. Stephen Rea is weliswaar meesterlijk als Eddie-de-verkoper, maar zijn karakterisering van Eddie als eersteklas loser is iets té overtuigend: met zijn intens droeve blik en geslagenhonden motoriek slaat Rea de film regelmatig dood. Trojan Eddie is vooral het aanzien waard door MacKinnons fascinerende portrettering van de travellersgemeenschap, die af en toe eerder aan Sicilië doet denken dan aan Ierland. Het is jammer dat deze mooie, licht mysterieus getinte schildering slechts het decor vormt voor het helaas niet al te boeiende verhaal van Trojan Eddie.
Fritz de Jong
Te huur als importvideo (De Filmfreak).


Dellamorte dellamore
Michele Soavi
Niet alleen voor liefhebbers van Italiaanse horrorfilms is de verlate videorelease van Michele Soavi's Dellamorte dellamore er eentje om in de gaten te houden. De film maakt deel uit van een pakket arthousetitels van PolyGram, dat dankzij een onlangs gesloten samenwerkingsovereenkomst met het label C-Sales alsnog de Nederlandse videotheken bereikt. Het feit dat Dellamorte dellamore hieraan werd toegevoegd spreekt alvast boekdelen: Soavi's film is weliswaar een zombiefilm, maar zeker niet één in de splatter-traditie van Lucio Fulci en aanverwanten. Soavi, een pupil van horror-maestro Dario Argento, toonde zich eerder met opmerkelijke genrefilms als La chiesa/The church en La setta/The sect reeds een oorspronkelijk talent binnen de Italiaanse horrortraditie. Dellamorte dellamore, in 1995 winnaar van de publieksprijs van het Amsterdamse Weekend of Terror, is een verfilming van de gelijknamige roman van Tizio Sclavi, in Italië vooral bekend als schepper van de immens populaire stripfiguur Dylan Dog. Hoofdpersoon Francesco Dellamorte (Rupert Everett) is een melancholieke grafdelver, die te maken heeft met onverklaarbaar herrijzende doden - een metafoor voor de Italiaanse politiek, aldus Soavi. Niet deze zombies, maar een bloedmooie jonge weduwe (Anna Falchi) brengt op zekere dag Dellamortes hoofd danig op hol. Wanneer zij ten prooi valt aan haar overleden echtgenoot, neemt de plot een
Vertigo-achtige wending: tot tweemaal toe wordt Dellamorte geconfronteerd met reïncarnaties van deze vrouw van zijn dromen. Vooral in de eerste helft van Dellamorte dellamore weet Soavi de balans tussen romantisch-filosofische bespiegelingen over leven en dood en groteske maar functionele horror-effecten perfect in evenwicht te houden. Hoewel zich daarna een zekere langdradigheid van het verhaal meester maakt, is dit over de hele linie toch een film die door zijn eigenzinnige originaliteit en lyrisch-poëtische beelden met kop en schouders uitsteekt boven de grauwe middelmaat van dit genre. De Italiaanse fantastische cinema heeft een nieuwe vaandeldrager.
Jan Doense
Te huur vanaf 24 november (C-Sales Arthouse Video).

Michele Soavi met Silver Scream Award voor Dellamorte dellamore, Weekend of Terror 1995 (foto: Roland Spek).


Nieuw in de videotheek
Maandelijks maakt de Filmkrant een selectie uit het aanbod van nieuwe films in de videotheek. Deze films waren eerder te zien in de bioscoop en zijn toen besproken in de Filmkrant (zie ook de Filmkrant zoek-pagina).

Koopvideo
Amateur - Hartley
La ardilla roja - Medem
Caro diario - Moretti
The cement garden - Birkin
Fargo - Coen
La fille d'Artagnan - Tavernier
Kika - Almodóvar
The long day closes - Davies
Mina Tannenbaum - Dugowson
El pájaro de la felicidad - Míro

Huurvideo
Le buttane - Grimaldi
Dead man - Jarmusch
Le garçu - Pialat
Kansas City - Altman
Loaded - Campion (Anna)
Lone star - Sayles
Lost highway - Lynch
The pillow book - Greenaway
Postman - He
Red beads - He


De Videovorser
Jeugdzonden

In zijn ode aan het dorp van zijn jeugd zong Wim Sonneveld ooit: "Ik was een kind en wist niet beter, dan dat het nooit voorbij zou gaan." Sonnevelds fraai verwoorde nostalgie staat in schril contrast met de verhouding die veel acteurs met hun verleden hebben. Zij waren jong en wisten ook niet beter, maar hopen van harte dat het ooit voorbij zal gaan. Dankzij het medium video laten hun jeugdzonden zich echter niet onderdrukken. Videodistributeurs herkennen een schot voor open doel: een oubollige sekskomedie als Sizzle beach USA kost een habbekrats, maar laat zich door de aanwezigheid van een jonge Kevin Costner goed verkopen. Met de bloeiperiode die het horrorgenre in de jaren tachtig kende vertonen de jeugdzonden van de huidige generatie filmsterren een opmerkelijke consistentie. De sterren van nu leverden destijds massaal strijd met psychopaten, monsters en slechte scenario's. Ze haalden niet allemaal levend de eindstreep, maar slaagden er wel allemaal in zich aan het genre te ontworstelen.
Wie hun in recente persmappen afgedrukte cv bestudeerd zoekt tevergeefs naar het oorlogsverleden. Brad Pitts optreden in Cutting class, Leonardo DiCaprio's debuut in Critters 3, Juliette Lewis' gestuntel in Meet the Hollowheads, Sharon Stone's gegil in Deadly blessing, John Turturro's tien seconden in Exterminator 2, Elisabeth Shue's een-tweetjes met een hondsdolle aap in Link, Julianne Moore's bloederige dood in Tales from the darkside, Gina Gershons gevecht met zombies in Voodoo Dawn en de gruwelijke buikwond waaraan Oscar-winnaar Billy Bob Thornton in Chopper chicks in zombietown bezwijkt, ze blijven allen onvermeld. Johnny Depps rol in A nightmare on Elm street duikt nog wel eens op, maar de film van Wes Craven staat dan ook te boek als een moderne horrorklassieker waarvoor Depp zich niet hoeft te schamen.
Met zijn hilarische rol in het nog redelijk recente The Texas chainsaw massacre: the next generation, dat nu op video verschijnt, komt nieuwbakken ster Matthew McConaughey er ook goed vanaf. De film zelf, het derde vervolg op de engste horrorfilm aller tijden, is niet zo best, maar de ster uit
A time to kill en Contact houdt zich als kannibaal temidden van de ronkende kettingzagen prima staande. Dankzij zijn aanwezigheid en die van Renee Zellweger, de snel gerezen tegenspeelster van Tom Cruise in Jerry Maguire, wordt de film twee jaar na dato alsnog uitgebracht. Er zit geld in de jeudzonden van bekende namen.
Ook in Nederland. Momenteel duiken in witte boekhandels en koopjeshallen plotseling recent geproduceerde videobanden van de erotische westerns Lucky Lucky et les Daltines en Règlements de femmes OQ corral op. Het betreft hier een uit 1974 stammend dubbel brevet van onvermogen van regisseur Jean-Marie Pallardy. De Fransman bewees van begin jaren zeventig tot diep in de jaren tachtig herhaaldelijk een onverbeterlijke prutser te zijn, maar dat weerhield een jonge Willeke van Ammelrooy er niet van tot vier maal toe met hem in zee te gaan. In het hier kortweg tot OQ corral gedoopte Règlements... blijft de schade voor de nagesynchroniseerde Van Ammelrooy beperkt tot drie korte scènes, waarin ze haar blouse mocht aanhouden. Pallardy was echter zo onzeker over de commerciële waarde van zijn cowboys in de Camarque dat hij het geheel opsierde met enkele hardcore scènes, waardoor Van Ammelrooys cv een onvervalste pornofilm bevat.
In Lucky Lucky wordt Pallardy's misbruik van haar gretigheid om als internationaal filmster door te breken treffend geïllustreerd door de slotscène. In zijn vierdubbele functie als regisseur, scenarioschrijver, producent en acteur bestijgt Pallardy na eerdere vruchteloze pogingen dan eindelijk zijn steractrice. Bij het naakte gestoei in een hooiberg toont een onthullende close-up hoe Van Ammelrooy Pallardy's poging zijn moneyshot veilig te stellen aanvankelijk huilend ondergaat. Dat deze met de kreet "Willeke van Ammelrooy op haar best" aangeprezen film uitgerekend na de Oscar voor Antonia op de Nederlandse videomarkt belandt heeft waarschijnlijk alles te maken met Pallardy's honger munt te slaan uit de jeugdzonden van zijn ster. Zij was een kind en wist niet beter.

Bart van der Put
De jeugdzonden van bekende filmsterren zijn niet altijd even gemakkelijk in de videotheek te vinden. Deadly blessing, Link, Tales from the darkside, A nightmare on Elm street, OQ corral en Lucky Lucky zijn her en der verkrijgbaar. The Texas chainsaw massacre: the next generation is te huur vanaf 4 november (Columbia TriStar Home Video).

Naar boven